บทที่ 13 ฉกตัวลูกค้า

เสียงเย็นชาที่ลอดไรฟันออกมานั้น เป็นของอู๋เยว่จากบริษัทเลี่ยนเจียเรียลเอสเตทนั่นเอง

อู๋เยว่เดินตามหลังกลุ่มของโจวเฉียงทั้งสี่คนอยู่ห่างๆ พลางหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาโทรหาเพื่อนร่วมงาน เมื่อปลายสายรับ เธอก็ได้ยินเสียงทักทายสดใสของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้น "พี่อู๋ จุ๊บๆ ค่ะ"

"แหม เฉินเสวี่ย ยัยตัวแสบ อารมณ์ดีเชียวนะ" อู๋เยว่ผ่อนคลายลงเล็กน้อย ยิ้มมุมปากแล้วแซวกลับ "ฉันต้องทักทายว่า เสวี่ยเสวี่ย ตั้บๆ ด้วยหรือเปล่าจ๊ะ?"

"ว้าย พี่อู๋ ทะลึ่งจัง!" หญิงสาวที่ชื่อเฉินเสวี่ยร้องอุทานด้วยความเขินอาย "ตั้บๆ อะไรคะ หนูยังเด็กอยู่นะ ฟังไม่เห็นรู้เรื่องเลย"

"ถ้าไม่รู้เรื่อง แล้วมาหาว่าฉันทะลึ่งได้ยังไง ยัยเด็กแก่แดด คิดลึกเองล่ะสิ" ฉายา กะเทยเหล็ก ไม่ได้มาเพราะโชคช่วย ฝีปากของอู๋เยว่คมกริบไม่แพ้ฝีมือการขาย

"โอเคๆ ยอมแพ้แล้วค่ะ เถียงไม่เคยชนะพี่เลย ว่าแต่พี่อู๋โทรมามีอะไรหรือเปล่าคะ?" เฉินเสวี่ยตัดบทเข้าเรื่อง

"ตอนนี้ยุ่งอยู่ไหม?" อู๋เยว่ถามเสียงเครียด

"ไม่ยุ่งค่ะ ว่างอยู่ มีอะไรให้รับใช้คะ?"

"ทรัพย์ Exclusive ของฉันโดนบริษัทอื่นงัดไปแล้ว" อู๋เยว่บอก

"หา? ห้องที่ตึก 6 นั่นเหรอคะ? พี่สนิทกับเจ้าของขนาดนั้น โดนงัดไปได้ยังไงเนี่ย?" เฉินเสวี่ยถามด้วยความตกใจ

"มีหนอนบ่อนไส้ในบริษัทเอาข้อมูลไปปล่อย"

"ฮึ่ย! พวกทรยศอีกแล้วเหรอเนี่ย" เฉินเสวี่ยสบถอย่างหัวเสีย แล้วถามต่อ "บริษัทไหนทำคะ?"

"จงเหว่ยเรียลเอสเตท" อู๋เยว่ตอบ

"บริษัทกระจอกแค่นั้นน่ะนะ กล้ามากระตุกหนวดเสือแย่งทรัพย์ของเลี่ยนเจียเรา ช่างไม่เจียมตัวเอาซะเลย" เฉินเสวี่ยแค่นเสียงดูถูก

บริษัทเลี่ยนเจียเป็นบริษัทนายหน้าอสังหาริมทรัพย์ที่มีชื่อเสียงที่สุด พนักงานเยอะที่สุด และศักยภาพโดยรวมแข็งแกร่งที่สุดในปักกิ่ง ได้รับการขนานนามว่าเป็นพี่ใหญ่แห่งวงการ

ส่วนบริษัทจงเหว่ย แม้จะเป็นบริษัทขนาดใหญ่เหมือนกัน แต่เมื่อเทียบกับพี่ใหญ่อย่างเลี่ยนเจียแล้ว ก็ยังถือว่าเป็นรองอยู่หลายขุม เฉินเสวี่ยจึงกล้าพูดจาดูถูกอย่างเต็มปากเต็มคำ

"ฉันก็กลืนไม่ลงเหมือนกัน" อู๋เยว่พูดเสียงเย็น

"พี่อู๋จะเอาไงคะ ว่ามาได้เลย" เฉินเสวี่ยรู้ดีว่าอู๋เยว่โทรมาไม่ได้แค่จะบ่นให้ฟังเฉยๆ แน่ ต้องมีแผนการอะไรบางอย่าง

"ที่ร้านมีชุดลำลองที่เธอใส่มาทำงานเมื่อเช้าไหม?" อู๋เยว่ถาม

"มีค่ะ"

"เปลี่ยนชุดซะ ถอดป้ายพนักงานเก็บไว้ที่ร้าน แล้วรีบออกมาหาฉันแถวๆ ตึก 7" อู๋เยว่สั่ง

"ภารกิจสำคัญขนาดไหนคะเนี่ย ถึงกับต้องปลอมตัวด้วย" เฉินเสวี่ยถามด้วยความสงสัย

"มาถึงเดี๋ยวก็รู้เอง" อู๋เยว่ตอบสั้นๆ แล้ววางสายไป

...

โจวเฉียงและพวกอีกสามคน หลังจากดูห้องที่ตึก 6 เสร็จ ก็มุ่งหน้าไปต่อที่ตึก 7 ห้อง 2602 ห้องนี้เป็นทรัพย์ที่หลี่เหวินหมิงหามา เป็นแบบสองห้องนอนเหมือนกัน แต่พื้นที่ใช้สอยน้อยกว่าห้องของโจวเฉียงนิดหน่อย ประมาณ 89 ตารางเมตร

ห้องนี้ตกแต่งไว้ค่อนข้างดี เจ้าของอยู่เองไม่เคยปล่อยเช่า สภาพเลยยังใหม่ พื้นปูหินอ่อน ผนังทาสีขาว เฟอร์นิเจอร์สีขาวเข้าชุด สไตล์ยุโรปแบบมินิมอล

หลังจากดูห้องนี้ โจวเฉียงก็แอบเปรียบเทียบในใจกับห้อง 6-2503 แม้จะเป็นสองห้องนอนเหมือนกัน แต่พื้นที่ต่างกันถึง 7 ตารางเมตร แปลนห้องก็ต่างกัน ห้อง 6-2503 หันหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งรับลมได้ดีกว่า ในขณะที่ห้อง 7-2602 หันไปทางทิศใต้เฉยๆ โจวเฉียงมั่นใจว่าห้องที่เขาหามานั้นดีกว่า

ดูห้องนี้เสร็จ ทั้งสี่คนก็เดินต่อไปยังตึก 8 ห้อง 2303 ซึ่งเป็นทรัพย์ที่หลินเยว่หามา ห้องนี้มีพื้นที่ 96 ตารางเมตร แปลนห้องเหมือนกับห้องของโจวเฉียงเป๊ะ

ห้องนี้ตกแต่งพร้อมอยู่ แต่เคยผ่านการปล่อยเช่ามาแล้ว แถมคนเช่าเก่าน่าจะเลี้ยงสัตว์เลี้ยง พื้นไม้มีรอยขีดข่วนเต็มไปหมด น่าจะเป็นรอยเล็บแมวหรือหมา และยังมีกลิ่นฉี่สัตว์จางๆ ลอยอบอวลอยู่ด้วย

"ห้องเคยเลี้ยงสัตว์ไม่ไหว เพื่อนผมรักสะอาดมาก" หลิวเฉิงเจ๋อส่ายหน้า เดินดูแค่ห้องรับแขกแวบเดียวก็หันหลังกลับทันที

เห็นหลิวเฉิงเจ๋อปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย ไม่เก็บไปพิจารณาด้วยซ้ำ หลินเยว่ก็หน้าจ๋อยสนิท เธอเองก็เพิ่งเคยมาดูห้องนี้ครั้งแรกเหมือนกัน ตอนคุยโทรศัพท์เจ้าของห้องปิดบังเรื่องสัตว์เลี้ยง บอกแค่ว่าตกแต่งสวย หลินเยว่เลยหลงเชื่อ

นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมก่อนพาลูกค้าไปดูบ้าน นายหน้ามืออาชีพถึงต้องไปดูสภาพบ้านจริงก่อน เพราะเจ้าของบ้านมักจะคุยโวเกินจริงเพื่ออัพราคา ถ้าไม่เห็นด้วยตาตัวเอง ก็ยากจะรับประกันคุณภาพกับลูกค้าได้

เดินออกมาจากตึก 8 หลิวเฉิงเจ๋อยืนอยู่ที่หน้าทางเข้าตึกแล้วถาม "มีห้องอื่นอีกไหม?"

"หมดแล้วครับ"

"งั้นพวกคุณกลับไปที่ร้านเถอะ ผมจะแยกไปเลย" หลิวเฉิงเจ๋อยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูแล้วสั่ง

"พี่หลิวครับ สามห้องที่ดูวันนี้ พี่พอใจห้องไหนบ้างไหมครับ?" โจวเฉียงลองหยั่งเชิงถาม

"6-2503 กับ 7-2602 พอใช้ได้ แต่ห้องที่ตึก 8 ตัดทิ้งไปเลย" หลิวเฉิงเจ๋อสรุปสั้นๆ

"พี่หลิวครับ แล้วพี่จะพาลูกค้ามาดูวันไหนครับ?" พอได้ยินว่าห้องของตัวเองผ่านเข้ารอบ หลี่เหวินหมิงก็หน้าบาน รีบถามด้วยความกระตือรือร้น

"เดี๋ยวผมขอกลับไปส่งรูปให้เพื่อนดูก่อน ถ้าเขาถูกใจ พรุ่งนี้น่าจะนัดดูได้" หลิวเฉิงเจ๋อตอบ

"ได้ครับ พวกเรารอโทรศัพท์พี่นะครับ" โจวเฉียงรับคำ

"พวกคุณกลับไปคุยกับเจ้าของห้องอีกรอบนะ พยายามสืบราคาต่ำสุดในใจเขามาให้ได้" หลิวเฉิงเจ๋อกำชับ

"ไม่มีปัญหาครับ" โจวเฉียงพยักหน้า ผายมือเชิญ "พี่หลิวครับ เดี๋ยวผมเดินไปส่ง"

"ไม่ต้องเกรงใจหรอก ผมเดินไปเองได้" หลิวเฉิงเจ๋อโบกมือปฏิเสธยิ้มๆ

"พี่หลิวครับ ตอนนี้พี่อยู่ในสถานะลูกค้าชั้นดีนะครับ ขืนพวกผมทิ้งพี่ไว้คนเดียว รับรองว่าพี่เดินไม่พ้นเขตหมู่บ้านแน่ๆ โดนนายหน้าเจ้าอื่นรุมทึ้งจนพรุนชัวร์" โจวเฉียงแซว

ได้ยินแบบนั้น หลิวเฉิงเจ๋อก็ลูบจมูกแก้เก้อ ยิ้มแห้งๆ ยอมรับความจริง รอบๆ ตัวตอนนี้มีนายหน้าจากบริษัทอื่นด้อมๆ มองๆ อยู่เต็มไปหมด ขืนเดินออกไปคนเดียว โดนประกบแน่นอน ถ้าความแตกขึ้นมาคงขายขี้หน้าน่าดู

"รถผมจอดอยู่หน้าหมู่บ้าน ให้โจวเฉียงเดินไปส่งคนเดียวก็พอ ส่วนพวกคุณสองคนกลับไปที่ร้านเถอะ" หลิวเฉิงเจ๋อสั่งหลินเยว่และหลี่เหวินหมิง

ได้ยินคำสั่งนี้ หลี่เหวินหมิงหน้าเจื่อนลงเล็กน้อย การที่หลิวเฉิงเจ๋อเลือกโจวเฉียง แสดงว่าเขาให้ความสำคัญกับโจวเฉียงมากกว่า หรือไม่ก็ถูกใจห้องที่โจวเฉียงหามามากกว่า ทำเอาหลี่เหวินหมิงใจคอไม่ดี

ส่วนหลินเยว่นั้นเซ็งหนักกว่าใครเพื่อน ดูไปสามห้อง มีแค่ห้องของเธอห้องเดียวที่โดนคัดออกตั้งแต่รอบแรก หมดสิทธิ์พาลูกค้าตัวจริงไปดู คืนนี้เธอคงต้องกลับไปขุดหาทรัพย์ใหม่แบบเอาเป็นเอาตาย พรุ่งนี้จะได้ขอติดรถพาลูกค้าไปดูห้องใหม่ให้ได้

หลังจากแยกทางกับหลินเยว่และหลี่เหวินหมิง โจวเฉียงก็เดินไปส่งหลิวเฉิงเจ๋อที่หน้าหมู่บ้าน โดยไม่รู้เลยว่ามีหญิงสาวสองคนเดินสะกดรอยตามอยู่ห่างๆ คนหนึ่งใส่ชุดฟอร์มนายหน้า อีกคนใส่ชุดกระโปรงยาวสีขาว พวกเธอคือ อู๋เยว่และเฉินเสวี่ยจากเลี่ยนเจียเรียลเอสเตทนั่นเอง