บทที่ 11 เลี่ยนเจียเรียลเอสเตท

เมื่อโดนหลิวเฉิงเจ๋อจี้ถามแบบนี้ หลิวเฉวียนก็ถึงกับไปไม่เป็น หน้าแดงเถือก อึกอักตอบไม่ถูก แม้เขาจะเก่งงานขาย แต่ติดนิสัยขี้เกียจ ไม่ชอบลงพื้นที่หาทรัพย์ด้วยตัวเอง พอทรัพย์ที่ขอมาจากเพื่อนดันโดนโจวเฉียงชิงตัดหน้าไปก่อน ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าไม่มีของดีอยู่ในมือสักชิ้น

แต่หลิวเฉวียนเป็นพวกฆ่าได้หยามไม่ได้ สมองรีบประมวลผลหาทางเอาตัวรอด แล้วก็แถออกไปน้ำขุ่นๆ ว่า "ผู้จัดการหลิวครับ ท่านดูถูกฝีมือผมเกินไปแล้ว ทรัพย์ดีๆ ผมหาได้ตั้งนานแล้วครับ แต่บังเอิญเจ้าของห้องเขาไปดูงานต่างจังหวัด กลับมาไม่ทันวันนี้ เลยต้องนัดดูวันหลังครับ"

"หึๆ สมัยผมเป็นนายหน้า ผมก็ใช้วิธีนี้หลอกลูกค้าบ่อยๆ คุณอย่ามาลูกไม้นี้กับผมเลยดีกว่า" หลิวเฉิงเจ๋อยิ้มอย่างรู้ทัน

"โธ่ ไม่ใช่แบบนั้นหรอกครับ เดี๋ยวอีกสองสามวันเจ้าของห้องกลับมา ผมจะรีบนัดให้ดูทันทีเลยครับ" หลิวเฉวียนยืนยันเสียงแข็ง ทำท่าขึงขังน่าเชื่อถือ

"ผมจะรอ" หลิวเฉิงเจ๋อรับคำสั้นๆ ไม่ได้ซักไซ้ต่อ เขาหันไปสั่งงานหวังตงหยวนสองสามประโยค แล้วพาโจวเฉียง หลินเยว่ และหลี่เหวินหมิง ออกไปดูบ้าน

ด้วยการเติบโตอย่างก้าวกระโดดของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ บ้านก็ผุดขึ้นเป็นดอกเห็ด การซื้อขายเปลี่ยนมือเกิดขึ้นตลอดเวลา บวกกับผลตอบแทนที่หอมหวาน บริษัทนายหน้าจึงผุดขึ้นราวดอกเห็ดหลังฝนตก

อย่างหมู่บ้านจิงซินที่มีตึกพักอาศัยแค่สิบตึก ถือเป็นโครงการขนาดกลางในปักกิ่ง แต่รอบๆ กลับมีบริษัทนายหน้าเกือบสิบเจ้า มีพนักงานขายรวมกันเป็นร้อยชีวิต

นายหน้ากว่าร้อยชีวิตนี้ เป็นไปไม่ได้ที่จะนั่งอุดอู้อยู่แต่ในร้าน ช่วงที่คนพลุกพล่าน หลายคนจะออกมาทำกิจกรรม เดินตลาด หรือพูดง่ายๆ คือเดินแจกใบปลิวในหมู่บ้าน คอยดักถามคนที่เดินผ่านไปมาว่าสนใจซื้อขายบ้านไหม

ตอนที่โจวเฉียง หลิวเฉิงเจ๋อ หลี่เหวินหมิง และหลินเยว่ เดินกันเป็นกลุ่มเพื่อไปดูห้อง ก็เห็นนายหน้าหลายคนกำลังเดินเตร็ดเตร่อยู่ในหมู่บ้าน คนพวกนี้หูตาสับปะรด พอเห็นกลุ่มของโจวเฉียงเดินมา สายตาหลายคู่ก็พุ่งเป้าไปที่หลิวเฉิงเจ๋อทันที

สายตาเหล่านั้น ไม่ต่างอะไรกับหมาป่าหิวโซที่จ้องมองกระต่ายตัวอ้วนพี

เห็นได้ชัดว่า นายหน้าพวกนี้เข้าใจผิด คิดว่าหลิวเฉิงเจ๋อที่แต่งตัวลำลองมาเป็นลูกค้าของพวกโจวเฉียง รอแค่จังหวะที่หลิวเฉิงเจ๋อเดินแยกตัวออกมาเมื่อไหร่ พวกนายหน้ารอบๆ ก็พร้อมจะพุ่งเข้าไปตีสนิท สอบถามความต้องการ และขอเบอร์ติดต่อทันที

พฤติกรรมฉวยโอกาสแย่งลูกค้าจากบริษัทคู่แข่งแบบนี้ ในวงการนายหน้าเรียกว่า การฉกตัวลูกค้า

สาเหตุที่เรียกว่า ฉก แทนที่จะเป็น ปล้น เพราะการเดินไปแย่งลูกค้าซึ่งๆ หน้าอาจทำให้เกิดการทะเลาะวิวาทจนลูกค้าตกใจหนีไปได้ การฉกตัวลูกค้าจึงมักทำลับหลัง หรือตอนที่ลูกค้าหลุดจากสายตานายหน้าคนเดิมไปแล้ว เพื่อเลี่ยงการปะทะโดยตรง ถือเป็นกฎที่รู้กันในวงการ

เมื่อเห็นสายตาของนายหน้าค่ายอื่นจ้องมองมา หลิวเฉิงเจ๋อก็ยิ้มมุมปาก "ไม่ได้แกล้งเป็นลูกค้ามานาน นานๆ ทีก็สนุกดีเหมือนกันนะ"

"ผู้จัดการหลิวคะ ถ้าติดใจบทบาทนี้ วันหลังถ้าต้องแกล้งเป็นลูกค้าอีก ฉันขอใช้บริการผู้จัดการบ้างนะคะ" หลินเยว่แซว

"หึ กะจะหลอกใช้แรงงานฟรีล่ะสิ" หลิวเฉิงเจ๋อส่ายหน้าขำๆ

"แหม พูดซะน่าเกลียดเชียว ใครจะกล้าหลอกใช้เจ้านายล่ะคะ" หลินเยว่ป้องปากหัวเราะคิกคัก ด้วยความที่เป็นนายหน้ามานาน เธอจึงถนัดเรื่องการสร้างความสนิทสนมกับผู้คน

หลิวเฉิงเจ๋อเพิ่งย้ายมา ยังไม่คุ้นผังหมู่บ้านจิงซิน เดินไปได้สักพักก็ถามขึ้น "ตกลงเราจะไปตึกไหนกันก่อน ดูห้องของใครก่อน?"

"ไปตึก 6 ก่อนครับ ไปดูห้องที่ผมหามา" โจวเฉียงตอบ พลางชี้ไปที่ตึกสูงตระหง่านเบื้องหน้า

"โอเค" หลิวเฉิงเจ๋อพยักหน้า จากนั้นทั้งสี่คนก็มุ่งหน้าไปยังตึก 6

...

หมู่บ้านจิงซิน ตึก 6 ห้อง 2503

วันนี้จ้าวเยี่ยนลี่เข้าเวรเช้า เลิกงานตอนสี่โมงเย็น เธอจึงนัดโจวเฉียงและนายหน้าจากบริษัท เลี่ยนเจีย ให้มาดูห้องตอนหกโมงเย็น ซึ่งตอนนี้นายหน้าของเลี่ยนเจียเดินทางมาถึงแล้ว

ห้องชุดนี้มีพื้นที่ประมาณ 96 ตารางเมตร ห้องรับแขกกว้างขวาง ด้านทิศใต้เป็นกระจกบานใหญ่สูงจรดเพดาน แสงธรรมชาติส่องถึง บวกกับการตกแต่งที่หรูหรา เฟอร์นิเจอร์เกรดพรีเมียม ใครเห็นเป็นต้องตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น

จ้าวเยี่ยนลี่นั่งพักสายตาอยู่บนโซฟาหนังสีขาวเทา วันนี้เธอตื่นเช้าและยุ่งมาทั้งวัน ร่างกายจึงล้าไปหมด

ที่ด้านขวาของห้องรับแขก มีคนยืนอยู่ห้าคน สองคนเป็นลูกค้าวัยห้าสิบกว่า ท่าทางสนใจจะซื้อบ้าน อีกสามคนเป็นวัยรุ่นสวมเครื่องแบบนายหน้า ห้อยป้ายพนักงานบริษัทเลี่ยนเจียเรียลเอสเตท

หนึ่งในสามคนนั้น เป็นหญิงสาวสวมเสื้อเชิ้ตขาวกระโปรงสั้นสีดำ เดินเข้ามาทักทายจ้าวเยี่ยนลี่ที่โซฟา "พี่จ้าวคะ สีหน้าดูเพลียๆ ไม่สบายหรือเปล่าคะ?"

"ไม่เป็นไรจ้ะ แค่เหนื่อยงานนิดหน่อย" จ้าวเยี่ยนลี่ส่ายหน้าเบาๆ แล้วถามหญิงสาวคนนั้นว่า "อู๋เยว่ ลูกค้าสองคนนั้นว่ายังไงบ้าง สนใจจะซื้อไหม?"

"พี่ใจเย็นๆ ก่อนนะคะ เดี๋ยวรอดูให้ทั่วบ้านเสร็จแล้ว หนูจะลองถามให้ค่ะ" หญิงสาวที่ชื่ออู๋เยว่ตอบ

"อืม" จ้าวเยี่ยนลี่พยักหน้า บ่นพึมพำในใจ ขออย่าให้เป็นพวกดูแต่ตา วาจาไม่ซื้ออีกเลย ไม่งั้นเสียเวลาแย่

"พี่จ้าวคะ เดี๋ยวเสร็จธุระแล้ว พี่ว่างไหมคะ?" อู๋เยว่นั่งลงข้างๆ แล้วชวนคุย

"ทำไมเหรอ?"

"แถวหน้าหมู่บ้านมีร้านปลาเผาเปิดใหม่ ให้เราไปเลือกปลาเป็นๆ ได้เลย รสชาติเด็ดมาก เดี๋ยวหนูเลี้ยงเอง ไปกินกันนะคะ" อู๋เยว่ชวน

ตอนที่จ้าวเยี่ยนลี่ซื้อบ้านหลังนี้ ก็ซื้อผ่านอู๋เยว่นี่แหละ พอจะขายก็เรียกใช้อู๋เยว่อีก ทั้งสองคนเลยค่อนข้างคุ้นเคยกัน การที่อู๋เยว่ชวนกินข้าวก็เพื่อกระชับความสัมพันธ์ลูกค้าให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น

"วันนี้คงไม่ได้จ้ะ นอกจากคนของเลี่ยนเจียแล้ว เดี๋ยวคนของจงเหว่ยเรียลเอสเตทก็จะพาลูกค้ามาดูบ้านเหมือนกัน พี่ต้องรอพวกเขาก่อน" จ้าวเยี่ยนลี่ปฏิเสธ

ได้ยินชื่อจงเหว่ยเรียลเอสเตท อู๋เยว่ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ลองหยั่งเชิงถาม "พี่จ้าวคะ พี่รีบขายห้องนี้เหรอคะ?"

"เปล่านี่ ไม่ได้รีบ ทำไมเหรอ?" จ้าวเยี่ยนลี่งง

"เห็นพี่เรียกคนของจงเหว่ยมาด้วย หนูก็นึกว่าพี่รีบอยากปล่อยของไวๆ" อู๋เยว่พูด

"พี่ไม่ได้บอกคนของจงเหว่ยนะ พวกเขาติดต่อมาเอง" จ้าวเยี่ยนลี่ยักไหล่

"อ้าว..."

คิ้วของอู๋เยว่ขมวดเป็นปม เธอเชื่อคำพูดของจ้าวเยี่ยนลี่ เพราะอีกฝ่ายไม่มีเหตุผลต้องโกหก จึงถามต่อ "พี่ได้ไปโพสต์ขายบ้านในเน็ตไว้หรือเปล่าคะ?"

"โอ๊ย พี่จะไปมีเวลาทำเรื่องพรรค์นั้นได้ยังไง" จ้าวเยี่ยนลี่ส่ายหน้า

อู๋เยว่นิ่งคิดครู่หนึ่ง ก็พอจะเดาเรื่องราวออก สีหน้าฉายแววหงุดหงิดและโกรธเคือง คิดในใจว่า ไอ้คนทรยศคนไหนนะ ที่เอาข้อมูลทรัพย์ Exclusive ของฉันไปบอกบริษัทคู่แข่ง

แม้อู๋เยว่จะโกรธ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ พอได้ข้อมูลห้องนี้มา เธอก็ลงในระบบกลางของบริษัทไปแล้ว ร้านเลี่ยนเจียในเขตนี้มีตั้ง 5 สาขา แต่ละสาขามี 2 ทีม รวมๆ แล้วมีนายหน้าเกือบร้อยคนที่เห็นข้อมูลนี้ การจะตามหาหนอนบ่อนไส้เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย

แต่สิ่งหนึ่งที่อู๋เยว่มั่นใจ คือเรื่องนี้ต้องเกี่ยวกับคนของจงเหว่ยเรียลเอสเตทแน่ๆ และในกลุ่มคนที่กำลังจะมา ต้องมีสายของหนอนบ่อนไส้ตัวนั้นอยู่ด้วย

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก..."

เสียงเคาะประตูขัดจังหวะความคิด จ้าวเยี่ยนลี่ตะโกนถาม "ใครคะ?"

"พี่จ้าวครับ ผมโจวเฉียงจากจงเหว่ยเรียลเอสเตทครับ พาลูกค้ามาดูบ้าน" เสียงผู้ชายดังลอดเข้ามา

"ประตูไม่ได้ล็อก เข้ามาได้เลยจ้ะ" จ้าวเยี่ยนลี่ตอบรับ

สิ้นเสียง อู๋เยว่ก็หรี่ตาลง สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่ประตู หากเธอเดาไม่ผิด หนึ่งในคนของจงเหว่ยที่กำลังเดินเข้ามา คือคนที่มีเอี่ยวกับหนอนบ่อนไส้ที่ขโมยข้อมูลของเธอ