ตอนที่ 13 นินจาคืออะไร? การสอบจูนินเริ่มขึ้นแล้ว!

ตอนที่ 13 นินจาคืออะไร? การสอบจูนินเริ่มขึ้นแล้ว!

บนเนินเขา มีหลุมศพใหม่สองหลุมตั้งอยู่

ทีมคาคาชิ

แสงสีทองของพระอาทิตย์ยามอัสดงสาดส่องลงมาที่เกะนินทั้งสาม แฝงไว้ด้วยความโศกเศร้าที่อธิบายไม่ถูก

ซากุระ: ครูคาคาชิคะ วิถีชีวิตของนินจาเป็นอย่างที่นินจาสองคนนี้พูดจริงๆ เหรอคะ?

คาคาชิ: สิ่งที่เรียกว่านินจา...

...ไม่สามารถค้นหาเหตุผลในการมีอยู่ของตัวเองได้

การมีอยู่เป็นเพียงเครื่องมือนั้นสำคัญมาก

นี่ก็เป็นเรื่องเดียวกันสำหรับนินจาโคโนฮะ

นารูโตะหันหน้ามา ราวกับจะถามคาคาชิ และราวกับถามตัวเองด้วย

เพื่อที่จะเป็นนินจาที่แท้จริง ต้องเป็นแบบนี้จริงๆ เหรอ?

ฉันแค่รู้สึก ฉันแค่รู้สึกว่า ฉันไม่ชอบแบบนี้เลย

ซาสึเกะมองนารูโตะ: นายก็คิดแบบนั้นเหรอ?

คาคาชิ: ใช่ นั่นเป็นเหตุผลที่นินจาทุกคนต้องทนทุกข์ทรมานกับเรื่องนี้โดยไม่รู้ตัว

เหมือนกับซาบุสะ และเด็กคนนั้น

นารูโตะหันหลังให้คาคาชิและคนอื่นๆ เขาเงยหน้ามองพระอาทิตย์ตกดินและตะโกนเสียงดัง

เอาล่ะ!

ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันจะก้าวเดินไปบนวิถีนินจาของฉัน!

ก้าวเดินไปบนเส้นทางที่ฉันจะไม่เสียใจภายหลัง จะก้าวเดินต่อไปข้างหน้าด้วยความกล้าหาญ!

ในเวลานี้ ในสายตาของทีมคาคาชิ พระอาทิตย์ตกดินก็แปรเปลี่ยนเป็นพระอาทิตย์ยามรุ่งอรุณ

คำประกาศของนารูโตะบนหน้าจอ พลิกบรรยากาศอันหดหู่ของการต่อสู้ในแคว้นนามิโนะคุนิก่อนหน้านี้กลับมาสดใสทันที

หน้าจอทั้งใบเต็มไปด้วยความหวัง

ผู้คนในโลกนินจาต่างซาบซึ้งไปกับคำพูดที่เรียบง่ายของเขา

ก้าวเดินไปบนวิถีนินจาของตัวเอง

ก้าวเดินไปบนเส้นทางที่จะไม่เสียใจภายหลัง!

มุ่งไปข้างหน้าด้วยความกล้าหาญ!

แทบทุกคนในโลกนินจาต่างมีความเข้าใจในประโยคนี้แตกต่างกันไป

แคว้นนามิโนะคุนิ

ในป่า

ซาบุสะกลับมาพร้อมผลไม้ป่า

เขากับฮาคุกำลังแบ่งกันกิน และดูหน้าจอไปด้วย

ฮาคุช่างเข้าอกเข้าใจ ไม่ถามถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้

ซาบุสะเองก็ไม่ชอบฉากแบบนั้นเหมือนกัน

ดู เจ้าหนูนารูโตะ บนหน้าจอน่าสนใจกว่าเยอะ

'วิถีนินจาของตัวเอง' งั้นเรอะ

วิถีนินจาของซาบุสะเดิมทีคือเส้นทางที่เต็มไปด้วยเลือด

แต่ตอนนี้ ดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์ดุจหิมะได้บานสะพรั่งบนเส้นทางนี้แล้ว

โคโนฮะ

สนามฝึกซ้อมในป่า

ลีกับไมโตะ ไก ยังคงวิดพื้นกันอยู่

พวกเขาไม่ใช่คนที่พูดแล้วคืนคำ

ถ้าบอกว่าจะทำพันครั้ง หรือหมื่นครั้ง พวกเขาก็จะไม่มีวันกลับคำ

ลีเต็มเปี่ยมไปด้วยแรงบันดาลใจในขณะนี้ วิดพื้นด้วยความเร็วสูง

เขาไม่ลืมที่จะแบ่งปันความรู้สึกกับครูไก

ครูครับ! ในที่สุดผมก็ผ่านมันมาได้!

ไมโตะ ไก ก็กำลังแข่งขันกับลีเช่นกัน

เขาทำด้วยท่าที่กว้างกว่าและความเร็วที่เร็วกว่า!

สมกับเป็นเธอจริงๆ ลี!

โชคดีที่ตอนดนตรีเศร้าๆ บรรเลงบนหน้าจอเมื่อกี้ มีครูคอยให้กำลังใจผม!

นี่ก็เป็นความแข็งแกร่งของเธอเอง! เส้นทางแห่งการเติบโตมักเต็มไปด้วยขวากหนาม! ตราบใดที่เรายังมั่นคงในทิศทางของเรา เราจะไม่มีวันหลงทาง!

ครูครับ ครูดีกับผมจริงๆ!

ลี!

เท็นเท็นที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ถึงกับอ้าปากค้าง วันนึงพวกเขาจะเร่าร้อนกันสักกี่รอบเนี่ย? หัวใจรับไหวเหรอนั่น!

เนจิ: ...

นี่ก็เป็น พรสวรรค์ ของพวกเขาเหมือนกัน!

หมู่บ้านคุโมะงาคุเระ

บนยอดเขาสูง

คิลเลอร์ บี: ก้าวเดินไปบนวิถีนินจาของตัวเอง ก้าวเดินไปบนเส้นทางที่จะไม่เสียใจภายหลัง! พี่ชาย! ฉันอยากเป็นเพื่อนกับนารูโตะ!

ไรคาเงะรุ่นที่ 4: บี แกต้องคิดให้ดีๆ นะ หมู่บ้านคุโมะงาคุเระกับหมู่บ้านโคโนฮะของเราจะเรียกว่าพันธมิตรก็ไม่ได้เต็มปาก!

คิลเลอร์ บี: ฉันยอมรับในตัวตนของนารูโตะมาก ไม่สนเรื่องอื่นหรอก พี่ชาย!

ไรคาเงะรุ่นที่ 4: มิตรภาพที่บริสุทธิ์ไม่มีอยู่จริงในโลกนินจา...

เอหวนนึกถึง โฮคาเงะรุ่นที่ 4 ประกายแสงสีเหลือง แห่งหมู่บ้านโคโนฮะ

ผมสีทองของเขาและผมสีทองของ นารูโตะ บนหน้าจอนั้นช่างคล้ายคลึงกันอย่างน่าประหลาด

ทั้งคู่เต็มไปด้วยกลิ่นอายที่อบอุ่น

เอกับคิลเลอร์ บี เคยปะทะกับประกายแสงสีเหลืองในช่วงสงคราม

แม้จะเสียเปรียบแบบหนึ่งต่อสอง แต่ประกายแสงสีเหลืองก็ไม่เพลี่ยงพล้ำเลย

'ฉันชื่นชมนายมาก การเคลื่อนไหวของนายเทียบได้กับนักฆ่านินจาเลยทีเดียว'

คำชมเชยที่มอบให้คิลเลอร์ บี อย่างไม่กั๊ก

เป็นนินจาที่น่าเคารพจริงๆ

เหมือนกับนารูโตะบนหน้าจอ

เหมือนแสงอุ่นๆ ที่ส่องลงมาในโลกนินจาอันมืดมิด...

หมู่บ้านซึนะงาคุเระ

ลานฝึกซ้อม

ร่างสถิตหนึ่งหาง กาอาระ จ้องมองหน้าจออย่างเหม่อลอย

บนหน้าจอ ใบหน้าของนารูโตะที่มุ่งมั่นและเร่าร้อนท่ามกลางแสงแดด

เขาไม่เข้าใจ

ทำไมในฐานะร่างสถิตเหมือนกัน นารูโตะถึงเต็มไปด้วยชีวิตชีวาเสมอ?

ทำไมเขาถึงร้องไห้ฟูมฟายกับการตายของคนอื่น?

ไม่ใช่เรื่องปกติเหรอที่ซาบุสะจะใช้ฮาคุ?

กาอาระก้มหน้าลง

เขาคิดทบทวนทุกเรื่องเกี่ยวกับตัวเอง

นินจาหลอกใช้ซึ่งกันและกัน นั่นคือธรรมชาติที่แท้จริงของโลก

นินจาก็เป็นเพียงเครื่องมือ

ที่พูดว่าก้าวเดินตามวิถีนินจาของตัวเอง ก็แค่หลอกตัวเองไม่ใช่เหรอ?

อุซึมากิ นารูโตะ นายนี่มันจอมปลอมจริงๆ...

เมื่อเห็นอาการของกาอาระเริ่มผิดปกติมากขึ้นเรื่อยๆ แสดงสัญญาณของการคลุ้มคลั่ง

เทมาริตะโกน: กาอาระ!

กาอาระหันหน้ามา

ใบหน้าของเขากลับมาสงบนิ่งดังเดิม

คันคุโร่ยืนเงียบอยู่ใกล้ๆ ไม่กล้าส่งเสียง

เขาค่อนข้างกลัวน้องชายคนนี้...

การต่อสู้ครั้งแรกในฐานะนินจาของนารูโตะ

มันเป็นการต่อสู้เพื่อเป็นตัวสนับสนุน

แต่ในการต่อสู้ครั้งนี้ เขาได้แสดงความกล้าหาญและสติปัญญาที่น่าทึ่ง

เขายังค่อยๆ ปลุกวิถีนินจาของตัวเองให้ตื่นขึ้นด้วย

ฮาคุเป็นทั้งศัตรูและ อาจารย์ ของเขา

เขาสอนให้นารูโตะรู้ถึงแก่นแท้ของนินจา

เขาจุดกองไฟกองแรกบนเส้นทางสู่การเป็นโฮคาเงะของนารูโตะ

หากการต่อสู้ครั้งนี้เป็นการต่อสู้แห่งความมุ่งมั่น

สิ่งที่ตามมาคือการต่อสู้ที่แท้จริงของนารูโตะ

ภาคการสอบจูนิน: สุดยอดการดวลของสองร่างสถิต

หน้าจอเปลี่ยนฉากจบลงแล้ว

นินจานับไม่ถ้วนทั่วโลกนินจาหันมาจับจ้อง

ร่างสถิตสองคน!

หนึ่งในนั้นต้องเป็นนารูโตะแน่!

แล้วร่างสถิตอีกคนจะเป็นใครกัน...

ร่างสถิตอีกคนกำลังจะถูกเปิดเผย!

จะว่าไป การต่อสู้ก่อนหน้านี้บนหน้าจอ แม้จะน่าสนใจทีเดียว

แต่โจนินส่วนใหญ่ ซึ่งเป็นนินจาเลือดเย็นที่ผ่านการฆ่าฟันมานับไม่ถ้วนในโลกนินจา

ไม่ได้สนใจ วิถีนินจา อะไรนั่นเลย

แต่ตอนนี้ มันเกี่ยวข้องกับ สัตว์หาง ซึ่งเป็นตัวแทนของพลังการต่อสู้ที่สูงส่งที่สุดในโลกนินจา

และมันเป็นการต่อสู้ของ ร่างสถิตเก้าหาง

ตอนนี้แหละที่พวกเขาเริ่มให้ความสนใจอย่างจริงจัง!

สัตว์หางที่คุ้มคลั่งสามารถทำลายหมู่บ้านได้ทั้งหมู่บ้าน!

นินจานับไม่ถ้วนจ้องมองที่หน้าจอ

ยังไงซะ ความแข็งแกร่งก็เป็นสิ่งที่ดึงดูดใจที่สุดในโลกนินจา!

พวกเขาตั้งตารอที่จะได้ชมการต่อสู้ของร่างสถิตนี้จริงๆ!

จบตอนที่ 13