ตอนที่ 11 ตัดสายฟ้าของคาคาชิ ความตายของฮาคุ!

ตอนที่ 11 ตัดสายฟ้าของคาคาชิ ความตายของฮาคุ!

ด้วยพลังจักระของเก้าหาง ความสามารถในการฟื้นฟูร่างกายของนารูโตะก็พุ่งถึงขีดสุด

เข็มเหล็กที่ปักอยู่ทั่วร่างถูกดันออกมาจนหมด

บาดแผลสมานตัวด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

จักระของนารูโตะถึงกับก่อตัวเป็นรูปร่างของจิ้งจอกปีศาจสีแดง

พลังงานนี้ทำให้ซาบุสะและคาคาชิที่กำลังต่อสู้กันอยู่ต้องตกตะลึง

ในเวลานี้ จิตสังหารของนารูโตะหลอมรวมเข้ากับจิตสังหารของจิ้งจอกเก้าหาง

มันรุนแรงยิ่งกว่าจิตสังหารที่แผ่ออกมาจากซาบุสะเสียอีก

ทันใดนั้น

กระจกเงาหมื่นบุปผาก็แตกกระจาย!

ฮาคุกระเด็นไปไกลกว่าสิบเมตรด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว!

หน้ากากของเขาแตกออก ฮาคุค่อยๆ ลุกขึ้นยืน

ร่างกายของเขาเปราะบางราวกับเรือกระดาษในบ่อน้ำ

นารูโตะไม่ได้หยุดโจมตี

เขาพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วอันน่าทึ่ง รวบรวมพลังเพื่อเผด็จศึกในหมัดเดียว

ในจังหวะนี้

หมัดของนารูโตะกำลังจะกระแทกเข้าที่ใบหน้าอันไร้ที่ติของฮาคุ

ฮาคุได้แต่ยืนนิ่งไม่ขยับ ครึ่งหนึ่งของหน้ากากที่เหลือค่อยๆ ร่วงหล่นลงมา

เขารู้ว่าเขาต้านทานไม่ได้

ในวาระสุดท้ายนี้ เขายังคงคิดถึงคุณซาบุสะ

เขารู้สึกผิดต่อซาบุสะ...

ใบหน้าดุร้ายคล้ายจิ้งจอกของนารูโตะดูราวกับนักล่า และหมัดที่ชาร์จพลังมาเต็มที่นั้นดูเหมือนจะบดขยี้ได้ทุกสิ่ง

แต่ในวินาทีนั้นเอง

เสียง กริ๊ก ดังขึ้น

หน้ากากตกลงสู่พื้น

หมัดที่ไม่มีใครหยุดได้ของนารูโตะ หยุดลงห่างจากหน้าฮาคุไม่ถึงฝ่ามือ

เพราะว่า

นารูโตะเห็นใบหน้าของฮาคุ

นั่นคือคนที่เขาเคยเข้าใจผิดว่าเป็นพี่สาวใจดีคนนั้น!

เขาเคยคิดด้วยซ้ำว่าคนคนนี้สวยกว่าซากุระจังเสียอีก!

'เธอมีคนสำคัญบ้างไหม?'

คำถามนี้ทำให้นารูโตะคิดอะไรได้มากมาย!

ปู่รุ่นสาม, ครูอิรุกะ, ซาสึเกะ...

'คนเราจะแข็งแกร่งขึ้นได้อย่างแท้จริง ก็ต่อเมื่อต้องการปกป้องสิ่งสำคัญเท่านั้น'

นี่คือคำพูดของเขา

นารูโตะแค่รู้สึกว่าคนที่พูดแบบนี้ออกมาได้ ไม่น่าจะเป็นคนเลว!!

นายคือคนตอนนั้นนี่นา!!

ดูเหมือนฮาคุจะไม่มีความเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ที่รุนแรงเลย

แม้แต่ตอนเผชิญหน้ากับความตายก็เช่นกัน

ทำไมถึงหยุดล่ะ?

ฉันฆ่าเพื่อนที่สำคัญที่สุดของนายนะ

นายฆ่าฉันไม่ลงงั้นเหรอ?

ดูเหมือนจะถูกยั่วยุด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยของฮาคุ นารูโตะจึงปล่อยหมัดออกไป

ฮาคุกระเด็นลงไปกองกับพื้นโดยไม่มีการต่อต้าน หมัดหนักๆ ที่ใบหน้าทำให้เขารับรสเลือดฝาดคอ และกระอักเลือดสดๆ ออกมา

ฮาคุยันตัวขึ้น

ความมุ่งมั่นเมื่อกี้หายไปไหนซะล่ะ?

ความแข็งแกร่งของนายในตอนนี้เอาชนะฉันไม่ได้หรอก

เขาสำคัญกับนายมากไม่ใช่เหรอ?

ผู้คนมักจะเข้าใจผิด

การเห็นอกเห็นใจศัตรูที่ควรจะกำจัด ปล่อยให้ศัตรูมีชีวิตรอด

สำหรับฉันแล้ว เรื่องแบบนั้นไม่ใช่ความเมตตาเลยสักนิด

นายรู้ไหม?

ความเจ็บปวดของการมีชีวิตอยู่โดยไม่มีความฝัน ไม่เป็นที่ต้องการของใคร เป็นแค่การดำรงอยู่เฉยๆ

นารูโตะ: ตกลงนายอยากจะพูดอะไรกันแน่?

สำหรับคุณซาบุสะ เขาไม่ต้องการนินจาที่อ่อนแอ

นาย นายพรากเหตุผลในการมีชีวิตอยู่ของฉันไป

นารูโตะรู้สึกเจ็บใจแทนฮาคุ: ทำไม ทำไมต้องทำเพื่อคนพรรค์นั้นด้วย!

หมอนั่นเป็นแค่คนที่รับเงินจากคนเลว แล้วก็ช่วยคนเลวทำเรื่องเลวๆ ไม่ใช่รึไง!

คนสำคัญของนายมีแค่เจ้าคิ้วโล้นนั่นคนเดียวงั้นเหรอ!

แคว้นนามิโนะคุนิ

ในป่า

ซาบุสะกำด้ามดาบสะบั้นเศียรแน่น

ชิ! เด็กชะมัด!

ฮาคุ ถ้าแกถูกคนแบบนั้นฆ่า แกก็ไม่จำเป็นต้องเป็นอาวุธของฉันแล้ว!

เขาเคยเห็นฉากที่นารูโตะถูกรังแกตอนเด็ก

แต่ซาบุสะก็ยังรู้สึกว่ามันเป็นแค่เรื่องเล่นขายของ

การที่สามารถรอดชีวิตมาได้ในโคโนฮะที่สงบสุข หมอนั่นช่างโชคดีจริงๆ

นับตั้งแต่วินาทีที่เขาต้องลงมือสังหารเพื่อนร่วมรุ่นในหมอกโลหิตแห่งคิริงาคุเระ ซาบุสะก็ไม่มีเพื่อนพ้องอีกต่อไป

เมื่อเผชิญหน้ากับหมู่บ้านคิริงาคุเระที่เลี้ยงดูเขามา เขาก็ไม่มีความอาลัยอาวรณ์ใดๆ

คนที่มีความคิดไร้เดียงสาแบบนั้นจะมาจินตนาการถึงความคิดของเขาได้ยังไง!

ฮาคุกลับมีความปรารถนาที่จะตายซะงั้น

น่าสมเพชจริงๆ!

เมื่อได้ยินคำขู่ของคุณซาบุสะ

ฮาคุพยักหน้า รับทราบครับ!

เขารู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดเมื่อมอง ฮาคุ ในหน้าจอ

ต่อคำถามของนารูโตะที่ว่า คนสำคัญคนอื่น ฮาคุก็สามารถให้คำตอบได้

นานมาแล้ว คือพ่อแม่ของเขา

นั่นเป็นหมู่บ้านเล็กๆ ในแคว้นแห่งน้ำ

ครอบครัวของเขาใช้ชีวิตอย่างยากจน ทำนาเลี้ยงชีพ

แต่พ่อแม่ของเขานั้นอ่อนโยน และพวกเขาก็อยู่กันอย่างมีความสุข

จนกระทั่งขีดจำกัดสายเลือดของเขาถูกค้นพบ...

'ไอ้เด็กเหลือขออย่างแก ที่ไม่มีใครต้องการ สุดท้ายก็ต้องไปนอนตายข้างถนน'

พี่ชายกับผม เรามีแววตาเหมือนกัน

'เจ้าหนู แกอยากให้มีคนต้องการแกไหม อยากจะมอบทุกอย่างเพื่อฉันได้รึเปล่า?'

ขอโทษนะครับ คุณซาบุสะ

ผมไม่สามารถเป็นอาวุธที่คุณต้องการได้

นารูโตะ ได้โปรดฆ่าฉันที

ในขณะเดียวกัน

การต่อสู้อีกด้านหนึ่งก็เข้าสู่ช่วงดุเดือด

คาคาชิใช้เนตรวงแหวนควบคุม ปล่อยวิชานินจาระดับ S ตัดสายฟ้า

และซาบุสะก็ถูกตรึงไว้ด้วยสุนัขนินจาที่คาคาชิอัญเชิญออกมา

ภายใต้สถานการณ์นี้ ซาบุสะต้องตายแน่

พร้อมกับเสียงร้องแหลมสูงเหมือนนกพันตัวของพันปักษา

คาคาชิถือบอลสายฟ้าไว้ในมือขวา พุ่งเข้าใส่หัวใจของซาบุสะด้วยความเร็วสูง

วินาทีต่อมา

สายฟ้าสีขาวหายไป และเลือดก็สาดกระเซ็น

ซาบุสะได้เห็นฉากที่น่าอึดอัดใจที่สุดในชีวิต

หัวใจของฮาคุถูกทะลวงด้วยตัดสายฟ้า

แคว้นนามิโนะคุนิ

ในป่า

ฮาคุ: ดีจังเลยครับ ที่ผมไม่ได้ถูกนารูโตะฆ่า ผมยังเป็นอาวุธของคุณซาบุสะได้อยู่

ซาบุสะมองดูฉากบนหน้าจอ

ใบหน้าภายใต้หน้ากากผ้าพันแผลสั่นระริกโดยไม่รู้ตัว

เปลวไฟลุกโชนขึ้นในอกของเขา เผาผลาญออกซิเจนจนหมด ทำให้เขาต้องหอบหายใจ

ความรู้สึกนี้ มันนาน นานมากแล้วที่เขาไม่ได้รู้สึกถึงมัน

ก็อปปี้นินจา

ตัดสายฟ้า

นึกไม่ถึงเลยจริงๆ!

โคโนฮะ

โรงเรียนนินจา

กลุ่มนินจาจบใหม่ที่ไม่เคยเห็นเลือดต่างรู้สึกหายใจไม่ออก

นารูโตะ: ทำไม ทำไม ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้!!!

ซากุระ: นี่คือโลกของนินจาเหรอ?! ต้องมีคนตายด้วยเหรอ?!

คาคาชิเองก็พูดไม่ออกในเวลานี้เช่นกัน

จะว่าไป เพชฌฆาตในหน้าจอก็คือตัวเขาเอง

แม้จะรู้สึกว่าไม่ได้ทำอะไรผิด แต่เขากลับรู้สึกผิดอย่างบอกไม่ถูก

เขาเห็นฉากความเป็นความตายมามาก

แต่คนที่ยอมตายเพื่อคนอื่นแบบนี้

ช่างหายาก หายากจริงๆ

คาคาชิไม่กล้ารับประกันด้วยซ้ำว่าตัวเขาเองจะมีความมุ่งมั่นขนาดนั้น!

สายใยสัมพันธ์แบบนั้น!!

ภายนอกหมู่บ้านอาเมะงาคุเระ

ที่หน้าถ้ำ

โคนันชำเลืองมองเพน ซึ่งดูเหมือนจะรู้สึกได้และมองกลับมาด้วยเนตรสังสาระ

ฉากแบบนี้ ในช่วงเวลาแห่งความตาย

มันทำให้หวนนึกถึงความทรงจำมากมายจริงๆ

ยาฮิโกะก็เช่นกัน...

โอบิโตะที่สวมหน้ากากโทบิ เซเล็กน้อย

เนตรวงแหวนภายใต้หน้ากากค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดง

คนคนนั้นก็ตายแบบนี้...

เมื่อได้สติ โอบิโตะให้คำสัตย์ปฏิญาณเงียบๆ

เขาจะต้องชุบชีวิตสิบหางให้ได้!

ไม่มีใครจะมาทำลายแผนอ่านจันทราได้!

โฮชิงากิ คิซาเมะ ซึ่งมาจากหมู่บ้านคิริงาคุเระเช่นกันเอ่ยขึ้น: ซาบุสะนี่โชคดีจริงๆ นะครับ

จบตอนที่ 11