บทที่ 18 จองเที่ยวบินที่เร็วที่สุด

บทที่ 18 จองเที่ยวบินที่เร็วที่สุด

แม้ที่คฤหาสน์ชิงเซียงจะมีคนรับใช้คอยดูแลอยู่แล้ว แต่พวกเขายังไม่คุ้นเคยกับลู่เฉิน ผู้ช่วยหานเกรงว่าจะดูแลเขาได้ไม่ทั่วถึง จึงตัดสินใจพาเขามาส่งด้วยตัวเองจะดีกว่า

เมื่อรถแล่นมาถึงหน้าทางเข้า ผู้ช่วยหานก็จอดรถและรีบลงมาทันที "คุณลู่คะ ทำไมถึงเดินทางมาเองล่ะคะ ไหนตกลงกันแล้วว่าฉันจะเป็นคนไปรับ"

ลู่เฉินยิ้มบางๆ "พอดีผมว่างน่ะครับ ก็เลยแวะมาเองเลย"

ผู้ช่วยหานเดินไปเปิดกระโปรงท้ายรถและช่วยลู่เฉินยกสัมภาระขึ้นรถ

จากนั้นเธอก็เปิดประตูรถให้เขา "เชิญขึ้นรถเถอะค่ะคุณลู่ เดี๋ยวฉันพาเข้าไปส่งข้างใน"

ลู่เฉินกล่าวขอบคุณและก้าวขึ้นรถไป

แม้จะมาถึงเขตคฤหาสน์ชิงเซียงแล้ว แต่พื้นที่ภายในกว้างขวางมาก จากประตูรั้วใหญ่เข้าไปยังตัวบ้านยังต้องใช้ระยะทางอีกพอสมควร

เมื่อรถแล่นเข้าใกล้ประตูหลัก ระบบจดจำป้ายทะเบียนอัตโนมัติก็ทำงาน ประตูรั้วค่อยๆ เปิดออก ปล่อยให้รถมายบัคแล่นผ่านเข้าไป

เมื่อรถจอดสนิทที่หน้าวิลล่า เหล่าคนรับใช้ก็มายืนรอต้อนรับ

ประกอบด้วยชายวัยกลางคนหนึ่งคนและหญิงวัยกลางคนอีกหนึ่งคน

ผู้ช่วยหานแนะนำพวกเขาทันที "เมื่อก่อนประธานหลินไม่ค่อยได้มาพักที่นี่ คนรับใช้เลยมีไม่มากค่ะ นี่คือลุงจาง รับผิดชอบดูแลสวน และป้าหวัง รับผิดชอบเรื่องอาหารและความสะอาด"

หลังจากแนะนำทั้งสองให้ลู่เฉินรู้จักแล้ว ผู้ช่วยหานก็หันไปบอกทั้งคู่ว่า "นี่คือคุณลู่ค่ะ ต่อไปเขาจะเป็นเจ้านายของที่นี่"

"สวัสดีครับคุณลู่"

ลุงจางและป้าหวังโค้งคำนับลู่เฉินด้วยความเคารพ

ลู่เฉินพยักหน้ารับอย่างสุภาพ "สวัสดีครับลุงจาง สวัสดีครับป้าหวัง"

ทว่าการถูกเรียกว่า 'เจ้านาย' ของที่นี่ ทำให้เขารู้สึกขัดเขินชอบกล เหมือนกำลังเอาหน้าทั้งที่ไม่ใช่ความดีความชอบของตัวเอง

แม้ในทางกฎหมายเขาจะเป็นเจ้าของที่นี่จริงๆ แต่ลู่เฉินก็ยังปรับตัวให้ชินกับสถานะใหม่นี้ไม่ได้สักที

โดยเฉพาะความรู้สึกที่ถูกยกยอเกินจริงแบบนี้

ผู้ช่วยหานดูเหมือนจะสังเกตเห็นความประหม่าของเขา จึงเอ่ยยิ้มๆ "คุณลู่คะ ประธานหลินสั่งไว้ว่า ทันทีที่คุณย้ายเข้ามา ที่นี่ก็ถือเป็นของขวัญต้อนรับสำหรับคุณค่ะ"

หือ?

ไม่มั้ง...

ลู่เฉินยืนอึ้งไปชั่วขณะ ของขวัญชิ้นนี้มันจะใหญ่โตเกินไปไหม!

อย่าว่าแต่ตอนนี้เขาเป็นแค่นักแสดงตัวเล็กๆ เลย ต่อให้เป็นดาราดังระดับซูเปอร์สตาร์ ก็ใช่ว่าจะซื้อคฤหาสน์หรูขนาดนี้ได้ง่ายๆ!

"คุณลู่คะ ให้ฉันพาชมด้านในไหมคะ?"

ผู้ช่วยหานผายมือเชิญ

ลู่เฉินพยักหน้าและเดินตามผู้ช่วยหานเข้าไปในตัวบ้าน

พื้นที่ชั้นล่างกว้างขวางและเปิดโล่ง แบ่งสัดส่วนเป็นห้องนั่งเล่นและห้องรับประทานอาหารอย่างละครึ่ง

โคมไฟระย้าคริสตัลขนาดยักษ์ห้อยระย้าลงมาจากเพดานสูง

ผู้ช่วยหานไม่ได้พาเดินดูชั้นล่างนานนัก เธอพาเขาขึ้นไปยังชั้นสองทันที

เธอหยุดยืนหน้าประตูบานหนึ่งที่ปิดสนิท "นี่คือห้องนอนใหญ่ค่ะ ต่อไปประธานหลินจะพักที่ห้องนี้"

ผู้ช่วยหานมองลู่เฉิน น้ำเสียงดูจริงจังขึ้นเล็กน้อย "คุณลู่คะ ประธานหลินของเรารักความสะอาดมาก ถ้าไม่ได้รับอนุญาต ทางที่ดีอย่าเข้าไปในห้องของเธอนะคะ และพยายามรักษาระยะห่างกับเธอด้วย"

คำพูดนั้นฟังดูเหมือนการเน้นย้ำ และก็เหมือนคำเตือนกลายๆ

ลู่เฉินพยักหน้า จดจำกฎสองข้อนี้ไว้ในใจ

จากนั้นสีหน้าของผู้ช่วยหานก็กลับมาผ่อนคลายอีกครั้ง เธอชี้ไปที่ห้องอีกห้องหนึ่ง "ส่วนห้องนี้เป็นห้องของคุณค่ะ"

ห้องทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก มีเพียงผนังกั้นกลาง

"ทั้งวิลล่าหลังนี้จะมีแค่พวกคุณสองคนพักอยู่นะคะ ลุงจางกับป้าหวังจะพักที่เรือนเล็กด้านนอก"

ลู่เฉินพยักหน้ารับทราบ

ในใจพลางคิดว่า การที่เขาต้องอยู่กับหลินซีเหยียนแค่สองคนในบ้านหลังใหญ่ขนาดนี้ มันจะไม่ดูอึดอัดไปหน่อยเหรอ?

พวกเขายังไม่คุ้นเคยกัน แถมหลินซีเหยียนยังแผ่รังสีความเย็นชาออกมาตลอดเวลา แล้วเขาจะเข้าหน้าเธอติดได้อย่างไร

อีกวันเดียวเธอก็จะกลับมาแล้ว พอคิดว่าจะต้องอยู่ใต้ชายคาเดียวกับสาวงามผู้เย็นชา ลู่เฉินก็อดรู้สึกประหม่าไม่ได้

ก็นะ ทั้งชีวิตเขาไม่เคยใช้ชีวิตอยู่ร่วมบ้านกับผู้หญิงมาก่อนเลยนี่นา

"เอาล่ะค่ะคุณลู่ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวกลับไปทำงานที่บริษัทก่อนนะคะ ถ้าคุณขาดเหลืออะไรบอกลุงจางกับป้าหวังได้เลย หรือจะโทรหาฉันก็ได้ ฉันพร้อมจะมาหาตลอดเวลาค่ะ"

หลังจากแนะนำข้อมูลทั่วไปเกี่ยวกับบ้านเสร็จ ผู้ช่วยหานก็ขอตัวกลับ

ที่นี่ถือเป็นเรือนหอของหลินซีเหยียนและลู่เฉิน เธอไม่ควรอยู่นานเกินไป

"ครับ รบกวนผู้ช่วยหานแย่เลย"

"คุณลู่ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ มันเป็นหน้าที่ของฉันอยู่แล้ว"

ผู้ช่วยหานเดินออกจากวิลล่า ทันทีที่กลับขึ้นรถ เธอก็รายงานหลินซีเหยียนทันที "ประธานหลินคะ คุณลู่ย้ายเข้าเรียบร้อยแล้วค่ะ"

หลินซีเหยียนอ่านข้อความแล้วตอบกลับมาว่า "จองตั๋วเครื่องบินขากลับให้ฉันที เอาเที่ยวบินที่เร็วที่สุดนะ"

ผู้ช่วยหาน: "วันนี้เลยเหรอคะ?"

หลินซีเหยียน: "ใช่"

ผู้ช่วยหาน: "รับทราบค่ะประธานหลิน"

ไหนบอกว่าการประชุมนานาชาติครั้งนี้กินเวลาสามวันไม่ใช่เหรอ?

นี่เพิ่งผ่านไปแค่วันครึ่ง เธอก็จะรีบบินกลับแล้ว

หรือว่าจะรีบกลับมาหาคุณลู่?

ผู้ช่วยหานเปิดแอปจองตั๋วพลางคิดสงสัยในใจ

แต่คิดไปคิดมาก็คงเป็นไปไม่ได้ เธอรู้นิสัยเจ้านายดี จะมาทิ้งงานทิ้งการเพราะผู้ชายได้ยังไง

ติดตามหลินซีเหยียนมาหลายปี ไม่เคยเห็นมีผู้ชายคนไหนเข้าใกล้เธอได้สักคน

จนมีข่าวลือหนาหูว่าเธอไม่ชอบผู้ชายด้วยซ้ำ ท่านผู้เฒ่าถึงได้สั่งให้เธอรีบแต่งงาน

เธอกับลู่เฉินก็แค่แต่งงานกันตามสัญญา จะมารีบร้อนกลับมาหาเขาทำไมกัน?

ที่บริษัทก็ไม่มีเรื่องด่วนอะไร

สงสัยจะเป็นธุระทางฝั่งตระกูลหลินล่ะมั้ง!

เรื่องพวกนี้ไม่ใช่สิ่งที่เธอควรสอดรู้สอดเห็น เธอจึงรีบจัดการจองเที่ยวบินที่เร็วที่สุดให้หลินซีเหยียนแล้วส่งรายละเอียดไปให้

ตลอดช่วงบ่าย ลู่เฉินใช้เวลาจัดข้าวของในห้อง

ห้องนี้เป็นอย่างที่ผู้ช่วยหานบอกไว้จริงๆ แทบไม่มีร่องรอยการอยู่อาศัย เฟอร์นิเจอร์และของตกแต่งทุกชิ้นยังดูใหม่เอี่ยม

เขาหยิบเสื้อผ้าออกจากถุงกระสอบพลาสติกทีละชิ้นแล้วนำไปแขวนในตู้เสื้อผ้า

หลังจากจัดห้องเสร็จ เขามองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าเริ่มมืดสลัวลงแล้ว

เสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้น เขาเดินไปเปิดประตูก็พบป้าหวังยืนอยู่

"คุณผู้ชายคะ จะรับอาหารเย็นเลยไหมคะ?"

เมื่อตอนกลางวันลู่เฉินกินมาเยอะ ตอนนี้เลยยังไม่รู้สึกหิว เขาจึงตอบกลับไป "เอาไว้ก่อนนะครับป้า!"

"ได้ค่ะ ถ้าจะรับมื้อเย็นเมื่อไหร่บอกป้านะคะ"

ป้าหวังพูดจบก็เดินลงบันไป

ในวิลล่ามีห้องโฮมเธียเตอร์ด้วย ในเมื่อไม่มีอะไรทำ ลู่เฉินจึงกะว่าจะไปหาหนังดูสักเรื่อง

จู่ๆ เขาก็นึกขึ้นได้ว่าหลินซีเหยียนเคยแสดงภาพยนตร์จนได้รับรางวัล ในฐานะนักแสดงคนหนึ่ง เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าหลินซีเหยียนในจอจะเป็นอย่างไร

เขาหาหนังเรื่องนั้นเจออย่างรวดเร็ว เมื่อกดเล่น ไฟในห้องก็หรี่ลงอัตโนมัติ

รถโรลส์-รอยซ์แล่นเข้ามาจอดที่หน้าประตู หลินซีเหยียนเปิดประตูลงจากรถ

"คุณหนู กลับมาแล้วเหรอคะ!" ป้าหวังรีบออกมาต้อนรับ

หลินซีเหยียนมองไปรอบห้องที่ว่างเปล่า ไม่เห็นเงาของลู่เฉิน จึงถามเสียงเรียบ "เขาอยู่ไหน?"

ป้าหวังชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกได้ว่าเธอหมายถึงลู่เฉิน "หมายถึงคุณลู่ใช่ไหมคะ? เขาอยู่ในห้องโฮมเธียเตอร์ค่ะ!"

"เขากินข้าวหรือยัง?"

"ยังค่ะ เมื่อกี้ป้าถามแล้ว คุณผู้ชายบอกว่ายังไม่หิว"

หลินซีเหยียนพยักหน้าแล้วสั่งความ "มื้อเย็นขอเป็นอาหารฝรั่งนะ สเต็กความสุกระดับมีเดียมแรร์สองที่ สลัดหนึ่ง แล้วก็กุ้งคั่วพริกเกลืออีกที่หนึ่ง"

เธอไม่รู้ว่าลู่เฉินชอบกินอะไร เลยสั่งตามเมนูที่ลู่เฉินเคยสั่งตอนเจอกันครั้งแรกเพิ่มไปอีกชุด

"ได้ค่ะคุณหนู"

สั่งงานเสร็จ หลินซีเหยียนก็เดินตรงไปยังห้องโฮมเธียเตอร์