บทที่ 21 - งานเลี้ยงและผู้สืบทอดลำดับที่ศูนย์

บทที่ 21 - งานเลี้ยงและผู้สืบทอดลำดับที่ศูนย์

"เอาล่ะ คืนนี้เจ้าพักผ่อนให้เต็มที่เถอะ พรุ่งนี้ยังมีงานใหญ่รออยู่" กู้ชิงเฟิงโบกมืออำลาเสวียนอี ก่อนจะเดินจากไป

เสวียนอีเดินกลับมาถึงเรือนพัก เห็นท่านย่าเฟิ่งจิ๋วยืนรออยู่หน้าประตู จึงโบกมือเรียก "คุณย่าขอรับ ทางนี้ขอรับ" เขาเร่งฝีเท้าเข้าไปหาเฟิ่งจิ่วอย่างรวดเร็ว

"หลานรัก วันนี้วิ่งวุ่นมาทั้งวัน คงจะเหนื่อยมากเลยสิ" เฟิ่งจิ่วลูบศีรษะเสวียนอีด้วยความเอ็นดู "คืนนี้พักผ่อนให้สบายนะ พรุ่งนี้ยังมีเรื่องที่ต้องเหน็ดเหนื่อยอีกมาก"

เสวียนอีพยักหน้าตอบ ก่อนจะถูกเฟิ่งจิ่วนำไปยังเรือนหลังใหม่ที่เพิ่งสร้างเสร็จ ซึ่งแลดูหรูหราโอ่อ่าตระการตายิ่ง

"ชอบเรือนนี้หรือไม่" เฟิ่งจิ่วชี้ไปยังเรือนที่ตกแต่งอย่างวิจิตรบรรจงราวกับกำลังอวดผลงาน

"ชอบขอรับ ชอบมากขอรับ" เสวียนอีรีบตอบอย่างว่องไว เพราะหากช้าไปเพียงวินาทีเดียว ท่านย่าคงสั่งรื้อแล้วสร้างใหม่เป็นแน่

"ชอบก็ดีแล้ว หลานรักรีบเข้านอนเถอะ ย่าไปก่อนนะ" สิ้นเสียง เฟิ่งจิ่วก็หายวับไป

ค่ำคืนผ่านพ้นไปอย่างเงียบสงบ

ในรุ่งสางของวันใหม่ มีคนมารอรับเสวียนอีตั้งแต่เช้าตรู่

เสวียนอีมิได้อิดออด เขาทักทายคนในเรือนเล็กน้อยแล้วเดินตามผู้ที่มารับไป

เริ่มจากการอาบน้ำชำระกาย ภายใต้การปรนนิบัติของสาวใช้ตัวน้อย เสวียนอีถึงกับหน้าแดงระเรื่อ ขณะที่เขาก้าวลงไปในสระน้ำซึ่งมีไอเซียนลอยฟุ้งอยู่

จากนั้น เขาถูกนำไปยังศาลบรรพชนขนาดมหึมา

"ได้เวลาอันเป็นมงคล อัญเชิญดวงวิญญาณ——"

เหล่าผู้อาวุโสหลายท่านที่เสวียนอีไม่รู้จักชื่อกำลังสวดภาวนาอยู่ในศาลบรรพชน พลังสายเลือดอันมหาศาลพลันพวยพุ่งออกมาจากร่างของพวกเขา

บันทึกรายชื่อตระกูลที่อยู่บนแท่นบูชาตอบรับด้วยการเปล่งแสงสีขาวเสียดฟ้า

"บูชาบรรพชน——"

เสวียนอีพร้อมด้วยลูกหลานตระกูลกู้ทุกคนที่อยู่โดยรอบคุกเข่าลงพร้อมกัน

"อัญเชิญเซียน——" เสียงขานยาวดังขึ้นอีกครา

เงาร่างหนึ่งพลันปรากฏขึ้นจากบันทึกรายชื่อตระกูล

จากการตรวจสอบพบว่า กู้เสวียนอีแห่งตระกูลกู้ สืบเชื้อสายมาจากกู้เจิ้นหลง ซึ่งเป็นบรรพชนลำดับที่สองแห่งสาขาที่หก รุ่นอักษรอี

"พลังสายเลือด จงตื่นเถิด!"

เงาร่างนั้นชี้ตรงมาที่เสวียนอี เขารู้สึกได้ว่าโลหิตในกายกำลังคำรามกึกก้อง ร่างกายของเขาแผ่กลิ่นอายแห่งความเกรียงไกรออกมา

รูปลักษณ์ของเสวียนอีก็เริ่มมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย

เสวียนอีคนเดิมนั้น แม้จะดูหล่อเหลา แต่ก็เป็นเพียงความหล่อของเด็กหนุ่มทั่วไป การชะล้างด้วยพลังสายเลือดตระกูลกู้อย่างต่อเนื่อง ทำให้เขาราวกับได้รับชีวิตใหม่

ประการแรก ส่วนสูงของเขาเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด โชคดีที่ชุดซึ่งเฟิ่งจิ่วมอบให้นั้นสามารถปรับขนาดได้ตามตัวผู้สวมใส่ มิเช่นนั้นเสื้อผ้าคงขาดวิ่นไปแล้วเป็นแน่

ประการต่อมา คิ้วและดวงตาดูมีสง่าราศีมากยิ่งขึ้น โครงหน้าคมเข้มชัดเจน บริเวณระหว่างคิ้วแฝงไว้ด้วยความน่าเกรงขามที่ไม่อาจปฏิเสธได้

"ลงนามในบันทึกตระกูล—" เสียงตะโกนดังขึ้นอีกครั้ง

ผู้อาวุโสท่านหนึ่งเก็บโลหิตหยดหนึ่งของเสวียนอี จากนั้นใช้โลหิตหยดนั้นเขียนชื่อลงในบันทึกตระกูล

ทันใดนั้น ราชโองการฉบับหนึ่งก็ค่อยๆ ลอยลงมาจากความว่างเปล่าเหนือศาลบรรพชน

ผู้คนต่างส่งเสียงฮือฮา มองดูราชโองการนั้นร่อนลงมา

ในที่สุดมันก็ตกลงบนมือของผู้อาวุโสท่านแรกที่ยืนอยู่ทางซ้ายมือของศาลบรรพชน

"นี่คือ... ราชโองการเซียน?" ผู้อาวุโสผมขาวท่านนั้นมือสั่นเทาขณะเปิดราชโองการ

เสียงอันทรงพลังดังกังวานออกมาจากภายใน พร้อมกับที่ตัวอักษรบนราชโองการลอยออกมาปรากฏบนท้องฟ้า

"กู้เสวียนอี กู้เต้าอี แห่งตระกูลกู้ จงรับราชโองการ"

กู้เต้าอีที่ยืนอยู่ด้านข้างเดินออกมา คุกเข่าลงอย่างนอบน้อมเคียงคู่กับเสวียนอี

กู้เสวียนอีและกู้เต้าอีเปรียบเสมือนมังกรคู่แห่งตระกูลกู้ บัดนี้จึงขอแต่งตั้งกู้เต้าอีให้ดำรงตำแหน่งบุตรเทพแห่งตระกูลกู้ตลอดชีพ และแต่งตั้งกู้เสวียนอีให้ดำรงตำแหน่งผู้สืบทอดลำดับที่ศูนย์แห่งตระกูลกู้ตลอดชีพ

หวังว่าทั้งสองจะร่วมมือกัน นำพาตระกูลกู้ให้รุ่งโรจน์ท่ามกลางสถานการณ์อันลึกลับซับซ้อนนี้

"ลูกหลานกู้เต้าอี กู้เสวียนอี ขอน้อมรับราชโองการ"

ทั้งสองโขกศีรษะคำนับสามครั้งอย่างหนักแน่นและพร้อมเพรียง

เมื่อเงยหน้าขึ้น ราชโองการเซียนก็อันตรธานหายไป

กู้เต้าอีถอยไปยืนอยู่ด้านข้าง ส่วนเสวียนอียังคงยืนอยู่ที่เดิมเพื่อประกอบพิธีสืบไป

พิธีกรรมดำเนินไปอย่างยาวนานและซับซ้อน กว่าจะเสร็จสิ้นก็ล่วงเลยไปจนถึงเที่ยงวัน จากนั้นเสวียนอีก็ถูกกู้ชิงเฟิงนำตัวไปทำความรู้จักกับบรรดาญาติและผู้อาวุโส

"นี่คือลูกพี่ลูกน้องของพ่อหลาน... นี่คือคุณย่าทวดสี่..." กว่าจะทักทายครบถ้วนทุกคน ตะวันก็จวนจะลับขอบฟ้า

"เอาล่ะ กลับไปเตรียมตัวเถอะ พิธีเมื่อเช้าเป็นเพียงเรื่องภายในตระกูล แต่งานเลี้ยงคืนนี้คงมีผู้ไม่ประสงค์ดีมาร่วมงานไม่น้อย"

เสวียนอีไม่ได้กลับไปที่เรือน เพียงใช้วิชาชำระกายปัดเป่ามลทินออกจากตน

จากนั้นจึงมุ่งหน้าไปยังสถานที่จัดงานเลี้ยง

ที่หน้าประตู เขาพบคนที่มารอดักพบเขากับกู้เต้าอีโดยเฉพาะ

เมื่อเห็นกู้เสวียนอี คนผู้นั้นก็พุ่งเข้าหาทันที

ครั้นเห็นท่านบรรพชนศักดิ์สิทธิ์สิบวิ่งตรงเข้ามา เสวียนอีก็เตรียมตัวใส่เกียร์หมาเพื่อโกยหนีให้แนบเนียน

"เจ้าหนูเสวียน อย่าเพิ่งหนีสิ ท่านสิบมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย"

แล้วเสวียนอีก็ถูกลากตัวไปอย่างมิอาจขัดขืน

ไม่มีใครรู้ว่าท่านสิบกระซิบกระซาบอะไรกับเสวียนอี

พอเสวียนอีฟังจบก็ตบต้นขาตนเองฉาดใหญ่

"ไม่มีปัญหา ไว้ใจผมได้เลย" เสวียนอีกล่าวพลางตบหน้าอกรับประกันอย่างหนักแน่น

"ถ้างั้นก็รออยู่นี่นะ เดี๋ยวดักรอเจ้าเต้าอีด้วย" ท่านสิบทำท่าลับ ๆ ล่อ ๆ ราวกับโจรขโมย

ไม่นานนัก กู้เต้าอีก็เดินทางมาถึง เสวียนอีรีบดึงตัวกู้เต้าอีไปที่มุมห้อง เพื่อถ่ายทอดคำพูดของท่านสิบให้ฟัง

กู้เต้าอีมองไปยังใบหน้าเจ้าเล่ห์ของคนเหล่านั้น จากนั้นจึงพยักหน้าเห็นด้วยในที่สุด

"ได้เวลาอันเป็นมงคลแล้ว ขอเชิญเข้าสู่ลานพิธี—"

เสวียนอีและกู้เต้าอีเดินเข้าสู่ลานพิธี

ทันทีที่ทั้งสองปรากฏกาย ก็กลายเป็นจุดสนใจของผู้คนทั่วทั้งงาน

กู้เต้าอีสวมชุดขาว พลังปราณเทพแผ่ขยาย แสงศักดิ์สิทธิ์ปกคลุมใบหน้าจนไม่อาจมองเห็นรูปโฉมที่แท้จริง

กลิ่นอายแห่งเซียนอบอวล รูปลักษณ์ราวกับเซียนลงมาจุติ

เสียงแห่งเต๋าดังกังวานก้อง ทำให้ผู้ที่ได้ยินรู้สึกราวกับอาบสายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิ

ส่วนเสวียนอีนั้นแตกต่างจากกู้เต้าอีโดยสิ้นเชิง

เสวียนอีสวมชุดยาวสีดำสนิท ปักลายหงส์ทองคำส่องประกายระยิบระยับ

รอบกายเสวียนอีมีมังกรตัวหนึ่งพัวพันอยู่ ดูองอาจและน่าเกรงขามยิ่ง

เสียงกระซิบของปีศาจ, เหล่าเซียนก้มกราบ, เสียงดนตรีแห่งเซียน และเสียงล่อลวงของมาร, ทุกสิ่งเหล่านี้ดังก้องประสานกัน

ราวกับต้องการจะดูดกลืนผู้คนให้ตกลงสู่หลุมดำอันมืดมิด

ใบหน้าของเสวียนอีก็ถูกปกคลุมด้วยไอเซียนเช่นกัน

รัศมีที่แผ่ออกมาคือความเผด็จการที่ไร้ผู้เปรียบเทียบ

"ตระกูลชือมอบของขวัญแด่ท่านผู้สืบทอด 《คัมภีร์เก้าสวรรค์》 สามม้วน"

"เผ่าหงส์มอบ 《ขนอ่อนบรรพชนหงส์》 ให้แก่เหลนชาย"

หากของขวัญจากตระกูลชือทำให้ผู้คนสูดปากด้วยความตะลึงพรึงเพริด ของขวัญจากเผ่าหงส์กลับเรียกเสียงตื่นตะลึงดังลั่นงาน

นั่นคือ 《ขนอ่อนบรรพชนหงส์》 เชียวนะ! ทั่วทั้งโลกมีเพียงเผ่าหงส์เท่านั้นที่ครอบครองสิ่งนี้

มันสามารถทำให้ผู้ใช้บังเกิดใหม่จากกองเพลิงได้ นับเป็นของล้ำค่าที่แม้มีเงินมากมายก็มิอาจหามาครอบครองได้

"แดนศักดิ์สิทธิ์จี๋เทียน มอบของขวัญ 《ผลหมื่นเคราะห์》"

"นั่นคือขั้วอำนาจที่ท่านบรรพชนจี๋เทียนเคยสังกัดอยู่มิใช่หรือ?"

"ไม่คิดเลยว่าพวกเขาจะมาด้วย! ไหนว่าปลีกวิเวกไม่ยุ่งเกี่ยวกับโลกภายนอกมิใช่หรือ?"

"ผู้สืบทอดลำดับที่ศูนย์แห่งตระกูลกู่นั้น มีผู้ใดบ้างเล่าที่ไม่เคยเป็นผู้บุกเบิกนำหน้ายุคสมัย?"

"บรรพชนแห่งตระกูลกู้คงจะคำนวณการบางอย่างไว้ล่วงหน้าอย่างแน่นอน" ผู้คนด้านล่างต่างซุบซิบกระซาบกัน

หลังจากนั้น ขั้วอำนาจใหญ่อีกหลายสิบแห่งก็ทยอยกันมอบของกำนัล

ข้างกายฉือจ้านเทียนมีหญิงสาวร่างเล็กยืนอยู่ นางมองฉือจ้านเทียนที่กำลังยิ้มกว้าง สลับไปมองเสวียนอีซึ่งกำลังถูกจับจ้องอย่างเขม็ง

ข้างกายเหล่าผู้อาวุโสเผ่าหงส์ ก็มีหญิงสาวผู้มีรูปร่างเย้ายวนยืนอยู่เช่นกัน

เมื่อมองไปทั่วงานเลี้ยง แทบทุกขั้วอำนาจต่างพาลูกสาวหลานสาวที่อยู่ในวัยออกเรือนมาในงาน

ทั้งหมดนี้เป็นเพราะกู้เสวียนอีระหกระเหินอยู่ภายนอก และยังไม่มีการหมั้นหมาย หากลูกสาวของตระกูลใดได้รับเลือก ก็เท่ากับหนูตกถังข้าวสาร กลายเป็นหงส์ฟ้าไปในทันที

ส่วนกู้เต้าอีนั้นได้มีการหมั้นหมายไปตั้งแต่จัดงานวันเกิดอายุสิบขวบแล้ว เหลือเพียงแค่รอเวลาเข้าพิธีวิวาห์เท่านั้น

(จบแล้ว)