บทที่ 32: ตะลึงทั้งสถาบัน: เย่ไป๋กวาดเรียบทั้งดันเจี้ยนด้วยตัวคนเดียว

บทที่ 32: ตะลึงทั้งสถาบัน: เย่ไป๋กวาดเรียบทั้งดันเจี้ยนด้วยตัวคนเดียว

แม้การฝึกภาคสนามทางทหารจะสิ้นสุดลงแล้ว แต่ผลกระทบที่ตามมากลับระเบิดพุ่งทะยานราวกับจรวด!

ณ ลานกว้างส่วนกลางของสถาบันเทียนเต้า วันนี้ ครูและนักเรียนเกือบหมื่นคนมารวมตัวกันที่นี่ ไม่ว่าจะเป็นเด็กเฟรชชี่ปีหนึ่งที่เพิ่งเข้าใหม่ รุ่นพี่ปีสามปีสี่ที่ออกไปฝึกงานข้างนอก หรือแม้แต่รองอธิการบดีหลายคนที่ปกติหาตัวยากยิ่งกว่างมเข็ม ก็มาร่วมงานนี้ด้วย

สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่หน้าจอโฮโลแกรมยักษ์ใจกลางลานกว้าง ที่นั่นกำลังจะประกาศผลคะแนนรวมสุดท้ายของการฝึกภาคสนามนักศึกษาใหม่ในครั้งนี้

"ได้ยินมาว่าเด็กปีนี้ดุมากนะ มีรอดมาจากคลื่นสัตว์อสูรได้ด้วย" รุ่นพี่ปีสองคนหนึ่งยืนกอดอกพูดด้วยท่าทางสุขุมนุ่มลึก "หึ ดุแค่ไหนกันเชียว? ปีเราที่หนึ่งทำคะแนนทะลุหมื่นเลยนะ!" "นั่นสิ เดี๋ยวพอประกาศรายชื่อเสร็จ เราลองไปส่งจดหมายท้าดวลไอ้ที่หนึ่งนั่นหน่อยดีกว่า จะได้รู้ว่าฟ้าสูงแผ่นดินต่ำมันเป็นยังไง"

ในขณะที่พวกรู่นพี่กำลังกำหมัดเตรียมจะสั่งสอนน้องใหม่ให้รู้ซึ้งถึงความเก๋า... วื้ดดด— หน้าจอโฮโลแกรมสว่างขึ้น พร้อมเพลงประกอบที่เร้าอารมณ์ อันดับคะแนนถูกประกาศออกมา

วินาทีแรก: ฝูงชนเริ่มฮือฮา วินาทีที่สอง: ทั้งลานกว้างเงียบกริบ วินาทีที่สิบ: เสียงขากรรไกรตกค้างดังขึ้นอย่างชัดเจนเป็นจังหวะ

บนตารางคะแนนสีทองอร่าม ข้อมูลที่ปรากฏนั้นมันดู... ไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย

【อันดับ 1: เย่ไป๋】 คะแนน: 999,999 (ข้อมูลล้นทะลัก/เกินขีดจำกัดของระบบ) การประเมิน: แนะนำให้แยกกักบริเวณ/อันตรายขั้นสูงสุด

”

และถัดลงมาจากชื่อนี้ คือช่องว่างที่ยาวเหยียดจนน่าสิ้นหวัง

【อันดับ 2: หลินชิงเสวีย (สลบอยู่แต่ได้แต้มช่วยซัพพอร์ต)】 คะแนน: 5,200 การประเมิน: A

【อันดับ 3: จ้าวเทียจู้】 คะแนน: 4,800 การประเมิน: A

”

เมื่อมองดูตัวเลขชุดนี้ รุ่นพี่ที่เพิ่งจะโม้เรื่องส่งจดหมายท้าดวลก็ทำหน้าเหมือนคนท้องผูกมาทั้งอาทิตย์แล้วเผลอกินยาถ่ายเข้าไปสิบกิโลกรัม มันเป็นสีหน้าที่บรรยายไม่ถูกจริงๆ

"เก้า... เก้าแสนเก้าหมื่น?" "แถมคะแนนยังล้นระบบอีกเหรอ?" รุ่นพี่คนหนึ่งกลืนน้ำลายอึกใหญ่ นิ้วที่ชี้ไปยังหน้าจอสั่นระริก "นี่มันปั๊มแต้มรึเปล่าวะ? ระบบมันบั๊คใช่ไหม?!" "นี่มันอันดับหนึ่งภาษาอะไร? คะแนนหมอนี่คนเดียวเท่ากับเอาไอ้พวกอันดับถัดไปอีกเก้าสิบเก้าคนมารวมกันแล้วคูณสิบ แต้มเศษของเขายังตามไม่ทันเลย!" "สั่งสอนบ้านแกสิ! ไปโว้ย! รีบเผ่นก่อนที่มันจะเห็นหน้าพวกเรา!" พวกเขามองหน้ากันแล้วแอบเก็บจดหมายท้าดวลเข้ากระเป๋าอย่างว่องไว ทำเป็นนกชมไม้แล้วเนียนหายไปในฝูงชน

บนโพเดียม คณบดีฝ่ายวินัย ถือรายชื่อที่หนักอึ้งนั้นไว้ มือของเขาสั่นจนเห็นได้ชัด เขาพยายามกระแอมไอให้เสียงดูทรงพลังที่สุด แต่ทันทีที่พูดออกมา ความลำบากใจก็ซ่อนไม่มิด

"อะแฮ่ม!" "ผลคะแนนการฝึกภาคสนามครั้งนี้... ช่างเหนือความคาดหมายจริงๆ" "โดยเฉพาะ... นักศึกษาเย่ไป๋" คณบดีนิ่งไปครึ่งนาทีเต็ม ดูเหมือนเขากำลังเรียบเรียงคำพูดหรือทำใจอยู่ ในที่สุดเขาก็พูดออกมาด้วยสีหน้าปวดใจ: "เนื่องจากผลงานที่... 'พิเศษ' ของนักศึกษาเย่ไป๋ในช่วงคลื่นสัตว์อสูร (หมายถึงการล้างบางทั้งฝูง)" "และการ... ปรับปรุงสภาพแวดล้อมใหม่แบบถอนรากถอนโคนในพื้นที่..." "ทางสถาบันจึงตัดสินใจหลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว!" "ขอมอบรางวัล—'ความสำเร็จตลอดชีพ' ให้แก่นักศึกษาเย่ไป๋!" "และ... ขอความกรุณา ให้เขาลดเพลาๆ ลงหน่อยในครั้งหน้า"

คนทั้งลานกว้าง: "..." ขอความกรุณาเนี่ยนะ?! นี่มันรางวัลประเภทไหนกัน? นี่มันการร้องขอชีวิตชัดๆ!

เย่ไป๋ที่ยืนอยู่ใต้เวทีแคะหูด้วยสีหน้าไม่ยี่หระ เขาไม่สนรางวัลความสำเร็จอะไรนั่นหรอก เขาชินกับคะแนนต่างหาก "ระบบบอกว่าแต้มพวกนี้เปลี่ยนเป็นหน่วยกิตได้ และหน่วยกิตเอาไปแลกทรัพยากรได้" เย่ไป๋คำนวณในใจอย่างรวดเร็ว "ล้านแต้มนี่น่าจะซื้อของดีได้เยอะเลยนะ ได้ยินมาว่าฝ่ายโลจิสติกส์เพิ่งได้วัสดุไฟเบอร์ทนความร้อนสูงเกรดอวกาศมาใหม่" "ฉันต้องไปสอยมาซะหน่อยแล้ว กางเกงชั้นในตอนนี้มันพังง่ายเกินไป แค่ตื่นเต้นนิดหน่อยก็ไหม้เป็นรูแล้ว เปลี่ยนวันละตัวแบบนี้... ต่อให้เป็นบ้านเศรษฐีก็ไม่มีข้าวจะเหลือให้กินพอดี"

"ลำดับถัดไป ขอเชิญนักศึกษาเย่ไป๋ ขึ้นมารับรางวัลบนเวทีครับ!" สิ้นเสียงคณบดี ฝูงชนก็แหวกทางออกเป็นทางกว้างโดยอัตโนมัติ กว้างชนิดที่ว่าแทบจะวิ่งรถถังได้ เพราะทุกคนกลัวจะเผลอไปสัมผัสโดน "หัวรบนิวเคลียร์เดินได้" คนนี้เข้า

เย่ไป๋เดินขึ้นไปบนเวที ผู้ที่ทำหน้าที่มอบรางวัลคือ อธิการบดีเฒ่า ผมขาวโพลน ท่านถือถ้วยรางวัลที่ทำจากทองคำแท้ เมื่อเห็นเย่ไป๋เดินเข้ามา หางตาของท่านอธิการบดีก็กระตุกยิกๆ ท่านไม่ได้ยื่นถ้วยรางวัลให้และจับมือถ่ายรูปเหมือนปกติ แต่ท่านกลับวางถ้วยรางวัลลงบนโต๊ะข้างหน้าแทนอย่าง "เป็นธรรมชาติ" ที่สุด จากนั้นท่านก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าว

"อะแฮ่ม... เย่ไป๋" "ถ้วยนี่เป็นทองคำแท้นะ มันเลยค่อนข้างนิ่ม" "หยิบเอาเองเลยนะ" "ที่ฉันไม่ส่งให้มือต่อมือเนี่ย... เพราะกลัว... กลัวเรื่องการนำความร้อนน่ะ"

เย่ไป๋ไม่ได้ใส่ใจ เขายิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวเรียงสวย "ไม่ต้องห่วงครับอธิการบดี ตอนนี้เทคโนโลยีการควบคุมอุณหภูมิของผมดีขึ้นมากแล้วจริงๆ นะครับ" พูดจบ เขาก็เอื้อมมือไปคว้าที่ฐานถ้วยรางวัล

"ซี่—" เสียงนั้นเบามาก แต่ภายใต้ภาพซูมกล้องที่ฉายบนหน้าจอยักษ์ให้ครูและนักเรียนทั้งโรงเรียนดู วินาทีที่เย่ไป๋จับถ้วยรางวัลทองคำนั้น... ที่ฐานถ้วย รอยนิ้วมือทั้งห้าบุ๋มลึกลงไปอย่างช้าๆ และไม่อาจแก้ไขได้... มันเหมือนกับการบีบก้อนดินน้ำมันไม่มีผิด

อธิการบดี: "..." ครูและนักเรียนทั้งโรงเรียน: "..." ไหนบอกว่า 'ควบคุมอุณหภูมิได้ดี' ไงวะ?! นี่มันบีบจนทองละลายคามือเลยนะโว้ย!

เย่ไป๋เองก็นิ่งไปเหมือนกัน เขาคุยรีบคลายมือออกเล็กน้อย "นั่น... ทองนี่ความบริสุทธิ์สูงดีนะครับเนี่ย นิ่มเชียว เข้าใจผิดแล้วครับ ทั้งหมดนี่มันเรื่องเข้าใจผิด..."

ในตอนนั้นเอง คณบดีฝ่ายวินัยก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง ประกาศข่าวชิ้นสุดท้ายที่ระเบิดหนักกว่าเดิม "นอกจากนี้!" "เนื่องจากการใช้อาวุธอานุภาพทำลายล้างสูง (รังสีนิวเคลียร์) เกินกว่าเหตุของนักศึกษาเย่ไป๋ในระหว่างการฝึก..." "ซึ่งส่งผลให้ระบบนิเวศในเขตที่ 7 ของเขตอนุรักษ์ธรรมชาติเสินหนงเจี้ยล่มสลายโดยสิ้นเชิง และไม่สามารถฟื้นฟูได้ภายในห้าสิบปี..." "คณะกรรมการสถาบันจึงมีมติ!" "ให้มีการประกาศตำหนิทางวินัยต่อนักศึกษาเย่ไป๋ต่อสาธารณะหนึ่งครั้ง!" "และหัก... ค่าบูรณะสภาพแวดล้อม: 500,000 หน่วยกิต!"

"ฮือฮา—!" ฝูงชนแตกตื่นอีกรอบ หักห้าแสนหน่วยกิต?! นักศึกษาปกติหาแต้มได้ปีละไม่กี่พันแต้มเท่านั้น นี่มันคือจำนวนเงินมหาศาลดุจดวงดาวในจักรวาล!

อย่างไรก็ตาม... ทุกคนหันไปมองคะแนนที่ล้นระบบ 990,000 แต้มบนตารางอีกครั้ง แล้วก็รู้สึกขึ้นมาว่า... นี่มันการตำหนิภาษาอะไรวะ? นี่มันคือการอวดรวยสไตล์ 'แวร์ซาย' ชัดๆ! ต่อให้หักไปห้าแสน เขาก็ยังเหลืออีกเกือบห้าแสน! เขายังคงเป็นคนที่รวยที่สุดในโรงเรียนอยู่ดี!

เมื่อได้ยินเรื่องการหักคะแนน เย่ไป๋รู้สึกปวดใจนิดหน่อย "ชิ... นั่นมันงบกางเกงชั้นในของฉันเลยนะ" "ช่างเถอะ เก่าไปใหม่มา" "คราวหน้าก็แค่หาทางไปเขตต้องห้ามที่ไหนสักแห่ง แล้วเปิดโหมด 'เคมีบำบัด' หาแต้มคืนมาใหม่ก็สิ้นเรื่อง"

เขาชูถ้วยรางวัลที่มีรอยนิ้วมือทั้งห้าประทับอยู่ขึ้นสูง แล้วเขย่ามันท่ามกลางแสงแดดอย่างภาคภูมิใจ