บทที่ 27: แก้ไขเนื้อเรื่องของออสการ์ ชิงลงมือสังหารงูหงอนไก่หางหงส์

บทที่ 27: แก้ไขเนื้อเรื่องของออสการ์ ชิงลงมือสังหารงูหงอนไก่หางหงส์

"มาแล้ว!"

จูจู๋ชิงตะโกนขึ้นทันใด วงแหวนวิญญาณวงแรกของนางสว่างวาบ ร่างกายพุ่งดิ่งลงมาจากด้านบนอย่างรวดเร็ว เป้าหมายคือเจ้า 'งูหงอนไก่หางหงส์' ที่กำลังบินอยู่

ก๊าซซซ!

เสียงกรีดร้องดังระงมไปทั่วร่างของงูหงอนไก่หางหงส์

แม้ว่ามันจะเป็นสัตว์วิญญาณที่ไม่ได้แข็งแกร่งมากนัก แต่ก็ยังอยู่ในระดับพันปี เกล็ดงูของมันมีพลังป้องกันที่ไม่ธรรมดาเลย

อย่างไรก็ตาม ความเร็วของงูหงอนไก่หางหงส์ลดลงเล็กน้อย และร่างของมันก็ร่วงตกลงสู่พื้นดินพร้อมกัน

"ดูพันธนาการหญ้าเงินครามของข้า!"

เสียงของถังซานดังขึ้น

บนพื้นดิน เถาวัลย์หญ้าเงินครามจำนวนมากพุ่งขึ้นจากผืนดินเข้าพันธนาการงูหงอนไก่หางหงส์ไว้อย่างแน่นหนา

ทว่าร่างของงูหงอนไก่หางหงส์เพียงแค่บิดตัวเล็กน้อย ก็สามารถสลัดหลุดจากพันธนาการหญ้าเงินครามได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะพุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูง

และบนเส้นทางที่มันพุ่งไปนั้น... เย่หลินยืนดักรออยู่อย่างมั่นคง

เย่หลินกระชับกระบี่อมตะในมือ สีหน้าสงบนิ่ง วงแหวนวิญญาณสีเหลืองค่อยๆ ลอยขึ้นมา

"ทักษะวิญญาณที่หนึ่ง คมกระบี่ทะลวง!"

วงแหวนวิญญาณวงแรกสว่างวาบ ร่างของนางพุ่งเข้าหางูหงอนไก่หางหงส์ราวกับลูกธนู เงาร่างมังกรเขียวพาดผ่านวูบหนึ่ง

ฉัวะ!

ฟ่อออ!

เสียงร้องโหยหวนของงูหงอนไก่หางหงส์ดังลั่น

กระบี่อมตะนั้นคมกริบอย่างยิ่ง

แม้เกล็ดของงูหงอนไก่หางหงส์จะแข็งแกร่งเพียงใด แต่ต่อหน้ากระบี่อมตะ โดยเฉพาะเมื่อได้รับการเสริมพลังจากทักษะวิญญาณที่หนึ่ง มันก็ไม่อาจต้านทานได้

ตุบ

หงอนสีแดงสดบนหัวของงูหงอนไก่หางหงส์ขาดกระเด็น เลือดสดๆ ไหลทะลักออกมาไม่หยุด

ร่างยาวเหยียดของงูตกลงกระแทกพื้น ดิ้นทุรนทุรายอย่างบ้าคลั่ง

จ้าวมูจี๋ยกมือขึ้น ใช้พลังกดดันแห่งแรงโน้มถ่วงตรึงร่างงูหงอนไก่หางหงส์ไว้กับพื้น ทำให้มันไม่สามารถขยับเขยื้อนได้

ต่อหน้าเขา สัตว์วิญญาณพันปีตัวเล็กๆ แค่นี้ก็เป็นได้แค่ของเล่น

[ติ๊ง ภารกิจรายวันใหม่ถูกปล่อยออกมา: แก้ไขเนื้อเรื่องของออสการ์ ยิ่งเปลี่ยนแปลงเนื้อเรื่องได้มากเท่าไหร่ ก็ยิ่งได้รับรางวัลมากเท่านั้น]

เมื่อภารกิจแก้ไขเนื้อเรื่องของออสการ์ปรากฏขึ้น เย่หลินก็รู้ทันทีว่าจะต้องทำอะไร

นั่นคือการเปลี่ยนพล็อตเรื่องช่วงที่ออสการ์จะได้รับงูหงอนไก่หางหงส์ตัวนี้

ก่อนที่ความดีใจของคนในกลุ่มจะทันได้แสดงออกมา เย่หลินรีบหันไปพูดกับออสการ์เสียงเข้ม

"มัวยืนบื้ออะไรอยู่?"

"ยังไม่รีบลงมืออีกเหรอ?"

"หรือจะรอให้คนอื่นมาแย่งไป?"

ออสการ์ได้สติทันที เขาคว้ามีดสั้นและวิ่งตรงเข้าไปหางูหงอนไก่หางหงส์ที่ถูกกดทับจนขยับไม่ได้

จ้าวมูจี๋ปรายตามองเย่หลินด้วยความชื่นชม

เด็ดขาด ไม่ยืดเยื้อแม้แต่น้อย

ถ้าออสการ์ฆ่ามันเสีย ต่อให้อีกฝ่ายมีความคิดจะแย่งชิง ก็ไร้ประโยชน์

ถึงตัวเองจะดูดซับไม่ได้ ก็ต้องไม่ให้อีกฝ่ายดูดซับได้เช่นกัน

เขาชอบคนแบบนี้จริงๆ

"พี่หลิน จำเป็นต้องฆ่าสัตว์วิญญาณตัวนี้จริงๆ หรือ?"

เสี่ยวอู่พูดพลางกระตุกแขนเสื้อเย่หลินเบาๆ

เย่หลินถอนหายใจ

"ข้ารู้ว่าเจ้าคิดอะไรอยู่"

"ผู้เข้มแข็งกลืนกินผู้อ่อนแอ นี่คือกฎแห่งธรรมชาติ"

"ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงความจริงข้อนี้ได้"

"ถ้ามันไม่ตายด้วยมือพวกเรา มันก็ต้องตายด้วยมือของคนที่ไล่ล่ามันมาอยู่ดี"

เสี่ยวอู่ก้มหน้าลงเงียบๆ ไม่พูดอะไรอีก

"หยุดเดี๋ยวนี้!"

เสียงแหบแห้งดังขึ้นกะทันหัน

ร่างสองร่างพุ่งออกมาจากพงหญ้าอย่างรวดเร็ว

เป็นหญิงสองคน หนึ่งแก่หนึ่งสาว

หญิงชราผมขาวโพลนมีวงแหวนวิญญาณหกวงลอยวนอยู่รอบกาย

แม้ใบหน้าจะเต็มไปด้วยริ้วรอยเหี่ยวย่น แต่แววตายังคงดูดุดันและกระฉับกระเฉง

ส่วนหญิงสาวมีวงแหวนวิญญาณสองวง ผมสั้นแค่ระดับหู

นางมีใบหน้างดงาม อายุราวยิบหกสิบเจ็ดปี รูปร่างเริ่มเป็นสาวเต็มตัว แม้จะยังดูโตช้ากว่าเมื่อเทียบกับเย่หลินและจูจู๋ชิง

เย่หลินรู้ได้ทันทีว่าสองคนนี้คือ ยายเฒ่าอสรพิษ เฉาเทียนเซียง และหลานสาว เมิ่งอีหราน

และยังมีวิญญาณพรหมยุทธ์ที่ซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่ง... หลงกง (ราชามังกร) เมิ่งสู่

เดิมทีจ้าวมูจี๋ยังรู้สึกระแวดระวังเมื่อได้ยินเสียง แต่พอเห็นหญิงชรามีแค่วงแหวนวิญญาณหกวง เขาก็ผ่อนคลายลงทันที

ถ้ามีแค่หกวง เขาก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจ

"มีธุระอะไร?"

จ้าวมูจี๋กล่าวเสียงเรียบ กอดอกมอง

วงแหวนวิญญาณทั้งเจ็ดวงของเขาขยับขึ้นลง แผ่กลิ่นอายข่มขวัญออกมาเต็มที่

ยายเฒ่าอสรพิษ เฉาเทียนเซียง รีบกล่าวว่า "ท่านวิญญาณปราชญ์ที่เคารพ งูหงอนไก่หางหงส์ตัวนี้เป็นของพวกเรา พวกเราเป็นคนเริ่มล่ามันก่อน"

วินาทีถัดมา

วงแหวนวิญญาณสีม่วงพันปีค่อยๆ ลอยขึ้นจากหัวที่แหลกเหลวของงูหงอนไก่หางหงส์

ทันใดนั้น เฉาเทียนเซียงก็ต้องตะลึงงัน

นางไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะลงมือรวดเร็วปานนี้

ในเมื่อวงแหวนวิญญาณปรากฏขึ้นแล้ว นั่นหมายความว่า งูหงอนไก่หางหงส์ได้ตายสนิทตั้งแต่ก่อนที่นางจะพูดจบประโยคเสียอีก

จ้าวมูจี๋ปรายตามองวงแหวนวิญญาณพันปีวงนั้น

"ดูเหมือนว่าต่อให้ข้าอยากจะยกให้พวกเจ้า ตอนนี้มันก็คงเป็นไปไม่ได้แล้วล่ะ"

"หา!"

เฉาเทียนเซียงยังไม่ทันได้พูดอะไร เมิ่งอีหรานก็โพล่งขึ้นมาด้วยความโมโห

"กล้าดีพรรค์ไหนมาขโมยงูของข้า!"

"อีหราน!"

เฉาเทียนเซียงปรามหลานสาว

ตาเฒ่าของนางไม่ได้อยู่ที่นี่ การไปล่วงเกินวิญญาณปราชญ์ในเวลานี้ ย่อมไม่มีผลดีแน่นอน

"สัตว์วิญญาณตัวนี้พวกเราไล่ล่ามันมานาน แต่พวกท่านกลับชิงตัดหน้าไป"

"เรื่องนี้จะชดใช้อย่างไร?"

จ้าวมูจี๋มองเฉาเทียนเซียง

"ชดใช้?"

"เจ้าบอกข้าซิ? ว่าเจ้าอยากให้ชดใช้อย่างไร?"

เฉาเทียนเซียงชะงักไปครู่หนึ่ง ท้ายที่สุดก็ถอนหายใจออกมา

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ช่างเถอะ งูหงอนไก่หางหงส์ตัวนี้พวกเรายกให้พวกท่านก็แล้วกัน"

พูดจบ เฉาเทียนเซียงก็รีบพาเมิ่งอีหรานจากไปอย่างรวดเร็ว ราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่ที่นั่นมาก่อน

"เฮอะ"

จ้าวมูจี๋แค่นเสียงเย็น

"เป็นแค่จักรพรรดิวิญญาณ ริอ่านจะมาตั้งคำถามกับข้า?"

"นี่ถือว่าข้าอารมณ์ดีนะ ไม่อย่างนั้นพวกเจ้าสองยายหลานคงไม่ได้กลับไปง่ายๆ แน่"

ใบหน้าของออสการ์เต็มไปด้วยความประหลาดใจและดีใจ

"พี่หลิน ท่านพูดถูกทุกอย่างเลย"

"โชคดีที่ท่านเตือนให้ข้ารีบลงมือ"

"ถ้าข้ามัวแต่ชักช้า คงหนีไม่พ้นต้องมีเรื่องขัดแย้งกันแน่ๆ"

จ้าวมูจี๋ตบหัวออสการ์ดังผัวะ

"เลิกพล่ามได้แล้ว รีบดูดซับวงแหวนวิญญาณซะ"

"แหะๆ" ออสการ์หัวเราะแห้งๆ รีบนั่งขัดสมาธิลง ใช้พลังวิญญาณสีชมพูชักนำวงแหวนวิญญาณนั้นเข้าสู่วิญญาณยุทธ์ไส้กรอกยักษ์ เริ่มต้นดูดซับวงแหวนวิญญาณที่สามของเขา

คนอื่นๆ รีบกระจายตัวล้อมรอบออสการ์เพื่อคุ้มกัน

"อาจารย์จ้าวคะ เดี๋ยวช่วยหาอสูรวิญญาณที่เหมาะสมเป็นวงแหวนที่สองให้ข้าหน่อยนะคะ"

เย่หลินกล่าวกับจ้าวมูจี๋ขึ้นมาดื้อๆ

"คิดได้แล้วรึ?"

จ้าวมูจี๋หัวเราะ

"ได้สิ เดี๋ยวข้าจะช่วยหาที่เหมาะๆ ให้"

"การหาวงแหวนวิญญาณที่สองของเจ้าคงง่ายกว่าเยอะ"

"เจ้ามีแผนในใจอยู่แล้วใช่ไหม?"

เย่หลินพยักหน้า

"แค่เน้นไปที่สายโจมตีเหมือนเดิมค่ะ"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

ออสการ์ดูดซับวงแหวนวิญญาณเสร็จสิ้น แสงสีชมพูจางๆ แผ่กระจายออกมา

วงแหวนวิญญาณที่สามลอยขึ้นจากใต้เท้า บ่งบอกว่าเขาได้ทะลวระดับเข้าสู่ขอบเขตอัคราจารย์วิญญาณเรียบร้อยแล้ว

หลังจากได้รับวงแหวนวิญญาณที่สาม ร่างกายของออสการ์ก็ดูสูงใหญ่ขึ้น พัฒนาการทางร่างกายเห็นได้ชัดเจน และดวงตาเจ้าเสน่ห์คู่นั้นก็ยิ่งดูดึงดูดเพศตรงข้ามมากขึ้นไปอีก