บทที่ 4 ตำราทักษะ

บทที่ 4 ตำราทักษะ

เมื่อคิดได้ดังนั้น หวังฝานก็ยกมือขึ้น

แสงสีทองสายหนึ่งโปรยปรายลงมา

ร่างของฟาลี่อู๋เปียนและคนอื่นๆ เปล่งประกายวาบ ทั้งหมดเลื่อนระดับขึ้นเป็นเลเวล 2 พร้อมกัน

“มีแค่ค่าประสบการณ์ 50 แต้มเองเหรอ?”

เมื่อเห็นรางวัลภารกิจ ทั้งหลายคนต่างมองหน้ากันไปมา

“ค่าประสบการณ์ 50 แต้มก็ไม่น้อยแล้วนะ ภารกิจมือใหม่จะเอาอะไรนักหนา”

หนึ่งในผู้เล่นกล่าวขึ้น “ในเกม XX ภารกิจมือใหม่ให้ค่าประสบการณ์แค่สิบแต้มเอง”

“ฉิบ! เกมกากๆ นั่นนายก็เล่นด้วยเหรอ”

“ใช่แล้ว เอ๊ะ เล็งจิ๋มไม่พลาด ฉันเหมือนจะเคยเห็นนายนะ นายเป็นนักแม่นปืนใช่ไหม?”

“ให้ตายสิ! เป็นนายเองเหรอ! หยางกวนซานเตี๋ย... ฉันก็เคยเห็นไอดีของนายเหมือนกัน ไอ้คนขี่มังกรที่ขโมยของของฉันไปน่ะ”

“ฮ่าๆ เรื่องที่ผ่านไปแล้วก็อย่าไปพูดถึงมันเลย... ต่อไปนี้พวกเราก็เป็นพี่น้องกันแล้ว มาแอดเพื่อนกันเถอะ”

“...”

หวังฝานมองคนสองคนตรงหน้าแล้วหรี่ตาลง

ฟังจากความหมายในคำพูดของทหารเหล่านี้แล้ว ดูเหมือนว่าพวกเขาเองก็เป็นผู้เล่นเหมือนกัน... แต่เกม XX ที่พวกเขาพูดถึงนั้น เหมือนจะมีบันทึกอยู่ในหนังสือประวัติศาสตร์เท่านั้น นั่นมันเป็นหนึ่งในบรรพบุรุษของเกมออนไลน์ที่เก่าแก่มาก พวกเขาเป็นผู้เล่นจากเกม XX งั้นเหรอ หรือว่าทหารกลุ่มนี้จริงๆ แล้วคือมนุษย์จากยุคโบราณเมื่อเจ็ดร้อยปีก่อน?!!

เฮือก!!

หวังฝานอดที่จะสูดหายใจเข้าลึกๆ ไม่ได้

บั๊กนี้ดูเหมือนจะใหญ่ไปหน่อยแล้ว ทหารที่เขาอัญเชิญมากลับกลายเป็นผู้เล่นเกมจากเมื่อเจ็ดร้อยกว่าปีก่อน ไม่น่าแปลกใจเลยที่พฤติกรรมของพวกเขาถึงได้ดูไม่ปกติขนาดนี้ ที่แท้พวกเขาก็เล่นเกม《ดินแดนไร้เจ้าของ》เหมือนกับเป็นเกมสวมบทบาทนี่เอง

แต่สิ่งที่ทำให้หวังฝานรู้สึกโล่งใจก็คือ “ทหารผู้เล่น” เหล่านี้ไม่ได้รู้สึกว่ารางวัล 50 แต้มนั้นน้อยเกินไป กลับกันยังรู้สึกว่ามันเพียงพอแล้ว เมื่อเทียบกับเกมอื่นก็ถือว่ามีน้ำใจมากแล้ว

ให้ตายเถอะ! ใครจะไปรู้ว่าสภาพแวดล้อมของเกมออนไลน์ในสมัยโบราณมันเลวร้ายขนาดไหน ถึงได้ฝึกผู้เล่นให้ออกมาเป็นแบบนี้ได้

“พวกเจ้าช่างเป็นนักรบที่กล้าหาญจริงๆ! ตอนนี้ดินแดนของเรายังต้องการไม้อีกจำนวนหนึ่ง พวกเจ้าไปตัดไม้กลับมาให้หน่อยได้หรือไม่”

หลังจากมอบรางวัลเสร็จ หวังฝานก็ถือโอกาสมอบภารกิจตัดไม้ให้ต่อไป

ไม้และหินเป็นวัตถุดิบหลักในการก่อสร้างดินแดนในช่วงแรก ภารกิจหาวัตถุดิบจึงค่อนข้างสำคัญ

อีกทั้งตอนนี้หวังฝานก็ได้รับแบบแปลนเตาหลอมมาแล้ว ซึ่งก็ต้องการวัตถุดิบพื้นฐานในการก่อสร้างเช่นกัน

“รับทราบ!”

เหล่าคนที่ได้รับภารกิจก็ขานรับ ก่อนจะหันหลังวิ่งออกไปนอกหมู่บ้าน

หวังฝานยิ้มจนเหงือกแทบแห้ง

ต้องรู้ก่อนว่า ถึงแม้ผู้เล่นในเกม《ดินแดนไร้เจ้าของ》จะสวมบทบาทเป็นลอร์ด ไม่จำเป็นต้องไปตีมอนสเตอร์เก็บเลเวลผจญภัยด้วยตัวเอง แต่ก็ยังมีหลายอย่างที่ต้องดำเนินการอย่างซับซ้อน

ยกตัวอย่างเช่นภารกิจตัดไม้นี้ ในฐานะลอร์ด ผู้เล่นจะต้องหาอุปกรณ์ตัดไม้ให้ทหารก่อน จากนั้นยังต้องกำหนดพื้นที่ตัดไม้ และสุดท้ายก็ต้องออกคำสั่งให้ทหาร ทหารถึงจะไปปฏิบัติตามคำสั่ง...

แต่ “ทหารผู้เล่น” ของหวังฝานเหล่านี้กลับไม่จำเป็นต้องยุ่งยากขนาดนั้นเลย

เพียงแค่หวังฝานมอบภารกิจให้พวกเขา เจ้าพวกนี้ก็จะไปหาที่ตัดไม้กันเอง

แม้กระทั่งอุปกรณ์ พวกเขาก็จะไปหามากันเอง หากหาไม่ได้ก็จะไปกู้เงินดอกเบี้ยโหดมาซื้อ

นี่สิที่เรียกว่าการควบคุมแบบสำเร็จรูป ทหารดีๆ แบบนี้ จะไม่ดีกับพวกเขาหน่อยได้ยังไง?

“เดี๋ยวก่อน! พวกเจ้ารอสักครู่!”

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หวังฝานก็พลันเรียกคนทั้งหลายไว้

“โอ้? ท่านลอร์ดมีอะไรจะสั่งอีกเหรอครับ?” ฟาลี่อู๋เปียนมองหวังฝานด้วยความสงสัย

“มอนสเตอร์ในป่าลึกนั้นดุร้ายกว่าพวกก็อบลินเสียอีก พวกเจ้าออกไปแบบนี้มันอันตรายเกินไป ต้องเพิ่มความแข็งแกร่งเสียก่อน” หวังฝานกล่าว “ข้ามีตำราทักษะอยู่จำนวนหนึ่ง คิดว่าพวกเจ้าน่าจะใช้มันได้ในตอนนี้”

พูดจบ หวังฝานก็เปิดเสื้อคลุมออกเหมือนคุณป้าที่ขายแผ่นซีดีใต้สะพานลอย เผยให้เห็นตำราทักษะมากมายที่อยู่ข้างใต้

“ให้ตายสิ! เป็นตำราทักษะ!!”

เมื่อเห็นตำราทักษะบนตัวของหวังฝาน เหล่าทหารก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที

แม้กระทั่งฟาลี่อู๋เปียนก็ยังตาเป็นประกาย

《วิชาดาบพิฆาต》 《วงแหวนอัคคีต่อต้าน》 《วิชาแม่นยำ》 《ยิงสามนัด》 《พรศักดิ์สิทธิ์》

ทั้งหมดล้วนเป็นทักษะระดับ 2

ตามการตั้งค่าของเกม《บุกเบิกดินแดน》 วิธีการได้รับตำราทักษะมีเพียงสามวิธี หนึ่งคือซื้อจากอาจารย์ประจำอาชีพ สองคือได้รับจากการทำภารกิจ และสามคือดรอปจากบอส

อาจารย์ประจำอาชีพ...

หมู่บ้านสู่กวงในตอนนี้ แม้แต่กำแพงเมืองยังไม่มีเลย

สิ่งก่อสร้างในหมู่บ้าน ก็มีเพียงโรงทหาร (สำหรับอัญเชิญทหาร) และบ้านพังๆ อีกไม่กี่หลัง

NPC ระดับสูงอย่างอาจารย์ประจำอาชีพ โดยทั่วไปจะปรากฏตัวอยู่ในดินแดนระดับเมืองเล็กขึ้นไปเท่านั้น และดินแดนนั้นยังต้องมีสิ่งก่อสร้างระดับสูงอย่างค่ายทหาร หอคอยนักเวท สมาคมนักฆ่า ลานยิงธนู วิหารแห่งแสง เป็นต้น

หมู่บ้านระดับหนึ่ง ย่อมไม่มีอาจารย์ประจำอาชีพอยู่แล้ว

ส่วนภารกิจ ตอนนี้ทุกคนยังคงทำภารกิจมือใหม่อยู่ ย่อมไม่กล้าคาดหวังว่าจะได้รางวัลเป็นตำราทักษะอะไร

ดังนั้นในปัจจุบัน วิธีเดียวที่ทุกคนจะได้รับทักษะก็คือการล่าบอส

แต่ด้วยค่าสถานะในตอนนี้ การจะล่าบอสก็เป็นเรื่องเพ้อฝัน

คาดไม่ถึงเลยว่า ลอร์ดตรงหน้าคนนี้จะมีทักษะอยู่กับตัว

ดูเหมือนว่าเขาคงจะทำหน้าที่แทนอาจารย์ประจำอาชีพในช่วงต้นเกม

“ท่านลอร์ด หนังสือพวกนี้ให้พวกเราฟรีเลยเหรอครับ?” นักธนูที่ชื่อเล็งจิ๋มไม่พลาดถามเสียงดัง

“เหอะๆ!”

หวังฝานได้ยินก็หัวเราะเหอะๆ แล้วกล่าวว่า “อย่าล้อเล่นน่า นี่ข้าต้องลำบากยากเย็นแค่ไหนกว่าจะรวบรวมมาได้ อย่างน้อยก็ต้องคิดค่าต้นทุนบ้างสิ เล่มละ 100 ทองแดง”

“หนึ่งร้อยทองแดง? แพงขนาดนี้เลยเหรอ?”

เหล่าทหารได้ยินก็ตะลึงไป

ให้ตายเถอะ ทุกคนเข้ามาในเกม เงินทุนเริ่มต้นก็มีแค่ 200 ทองแดง

ฆ่าก็อบลินหนึ่งตัวก็ได้แค่หนึ่งทองแดง ตอนนี้ลอร์ดขายหนังสือเล่มเดียวราคา 100 ทองแดง... นี่มันหน้าเลือดเกินไปแล้ว

“ท่านลอร์ด!”

ในตอนนั้นเอง ฟาลี่อู๋เปียนที่เงียบมาตลอดก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “พวกเราล้วนเป็นนักรบที่ท่านอัญเชิญมา ต่อสู้เพื่อดินแดนของท่าน ท่านจะมาเก็บเงินค่าทักษะจากพวกเราได้อย่างไร?”

“โอ้?”

เมื่อได้ยินคำพูดของฟาลี่อู๋เปียน หัวใจของหวังฝานก็กระตุกวูบ

บ้าเอ๊ย เจ้าฟาลี่อู๋เปียนนี่มันหัวดื้อจริงๆ หลอกยากชะมัด สถานการณ์แบบนี้ต้องเป็นทหาร AI ถึงจะดี สั่งให้ทำอะไรก็ทำ ไม่ต้องมาคิดอะไรให้มากความ

“ท่านนักเวทที่รักของข้า!”

หวังฝานกระแอมแล้วกล่าวว่า “เจ้าพูดถูก ตามหลักแล้วการมอบทักษะให้พวกเจ้าไม่ควรต้องเสียเงิน แต่ดินแดนหมู่บ้านสู่กวงแห่งนี้ไม่ใช่ของข้าเพียงผู้เดียว แต่เป็นของพวกเจ้าด้วย... ที่นี่คือบ้านของพวกเราทุกคน ทุกคนควรจะร่วมแรงร่วมใจกันสร้างมันขึ้นมา”

“พวกเจ้าวางใจได้ เงินเหล่านี้จะถูกนำไปใช้ในการสร้างดินแดนของเราทั้งหมด ข้าจะไม่นำไปใช้เพื่อความสุขส่วนตัวอย่างแน่นอน ทุกบาททุกสตางค์จะถูกนำไปลงทุนในการก่อสร้างดินแดน เมื่อเราพัฒนาจนแข็งแกร่งแล้ว ก็จะสามารถปกป้องคุ้มครองประชาชนใต้หล้าได้ ทุกคนจะมีบ้านอยู่ ทุกคนจะมีข้าวกิน”

“ฮือๆ~ ท่านลอร์ดช่างเป็นผู้มีอุดมการณ์ยิ่งนัก!”

“ขอเพียงมีคฤหาสน์หมื่นหลัง ก็จะสามารถปกป้องผู้ยากไร้ทั่วหล้าให้มีรอยยิ้มได้”

“สมแล้วที่เป็นลอร์ดของเรา!”

“ก็แค่หนึ่งร้อยทองแดงไม่ใช่เหรอ? ผมซื้อ!”

เมื่อหวังฝานกล่าวจบ เหล่าทหารก็พลันซาบซึ้งขึ้นมาทันที

นี่สิที่เรียกว่าวิสัยทัศน์! นี่สิที่เรียกว่าอุดมการณ์!

ท่านลอร์ดเป็นเพียง NPC ในเกม แต่กลับมีจิตใจที่ห่วงใยใต้หล้าขนาดนี้ ตัวเองเป็นถึงผู้เล่นกลับมาลังเลเพื่อเงินแค่ร้อยทองแดง... เมื่อเทียบกันแล้วช่างเล็กน้อยดุจมดปลวก

ในตอนนั้นเองหวังฝานก็กล่าวต่ออีกว่า “แต่เห็นว่าพวกเจ้าเป็นกลุ่มแรกที่ทำภารกิจล่าก็อบลินสำเร็จ ข้าจะลดให้พวกเจ้าห้าสิบเปอร์เซ็นต์ เหลือ 50 ทองแดง”

“ให้ตายสิ! ลดห้าสิบเปอร์เซ็นต์เลยเหรอ? ท่านลอร์ดใจกว้างมาก!”

“ต่อไปนี้ข้าขอติดตามรับใช้ท่าน!”

“พร้อมลุยไฟเพื่อน้อมรับคำบัญชาครับท่านลอร์ด!”

“...”

เมื่อมองเหล่าคนที่กำลังตื่นเต้นอยู่ตรงหน้า ฟาลี่อู๋เปียนก็ตกตะลึงอย่างมาก

ในใจยิ่งทอดถอนใจอย่างสุดซึ้ง เทคโนโลยี AI ในปัจจุบันช่างน่าทึ่งจริงๆ สติปัญญาของ NPC สามารถไปถึงขั้นนี้ได้เลยทีเดียว

[จบตอน]