บทที่ 2 ที่นี่ข้าคือผู้กุมกฎ

บทที่ 2 ที่นี่ข้าคือผู้กุมกฎ

“เอ๊ะ? เจ้านี่ทำไมถึงได้กร่างนัก?”

หวังฝานขมวดคิ้ว พลางเปิดหน้าต่างสถานะของเจ้าร่างยักษ์นี่ขึ้นมาดู

【จ้งเฮิงเทียนเชี่ย】

อาชีพ: นักรบมนุษย์

เลเวล: 1

ค่าชีวิต: 100

ค่ามานา: 20

ค่าการเติบโต: พละกำลัง A ความทนทาน A สติปัญญา C พลังจิต D ความว่องไว C

ทักษะ: ฟันหนัก

อุปกรณ์สวมใส่: ดาบไม้ผุพัง

พรสวรรค์: เปิดใช้งานเมื่อเลเวล 10

คำอธิบาย: 【เผด็จการ】 (กระทำการอุกอาจ ไม่ใช้เหตุผล) 【เหี้ยมโหด】 (รูปแบบการต่อสู้ดุร้าย)

สังกัด: หวังฝาน

ประเมิน: เป็นทหารที่มีความสามารถส่วนบุคคลและบุคลิกโดดเด่นอย่างมาก มีคุณสมบัติของผู้นำ

“เหอะๆ! คุณสมบัติของผู้นำ? ตลกสิ้นดี! ที่นี่มีแค่ฉันคนเดียวที่เป็นผู้นำ” หวังฝานเบ้ปาก ก่อนจะมอบภารกิจ【ตัดไม้】ให้กับจ้งเฮิงเทียนเชี่ยไปส่งๆ

“ตัดไม้? เดี๋ยว... ลอร์ดปัญญาอ่อนนี่สมองกลับรึไง? คนอื่นได้ภารกิจฆ่ามอนสเตอร์กันหมด ทำไมถึงให้ฉันไปตัดไม้เล่า” จ้งเฮิงเทียนเชี่ยที่เพิ่งได้รับภารกิจถึงกับโกรธจัด

“เจ้าจะเลือกไม่ทำก็ได้!” หวังฝานได้ยินดังนั้นก็หน้าดำคล้ำแล้วกล่าวว่า “แล้วอีกอย่าง ดูหมิ่นลอร์ด ค่าความชอบลดลง -10! ต่อไปนี้เจ้าอย่าหวังว่าจะได้รับภารกิจอีก!”

ช่องทางการเพิ่มเลเวลของทหารใน《ดินแดนไร้เจ้าของ》ก็คือการทำภารกิจและฆ่ามอนสเตอร์เพื่อรับค่าประสบการณ์อย่างต่อเนื่อง

เมื่อลอร์ดริบสิทธิ์ในการทำภารกิจของทหารไปแล้ว ทหารคนนั้นก็แทบจะกลายเป็นตัวไร้ค่าไปโดยปริยาย

กล้าด่าเขางั้นเหรอ? หวังฝานไม่ปล่อยไว้แน่ ทหารก็เป็นแค่ของใช้แล้วทิ้งเท่านั้น ถ้าไม่ให้เจ้าทำภารกิจ ก็ยังมีคนอื่นให้ทำอีกถมไป อย่างมากข้าก็แค่อัญเชิญทหารใหม่ก็สิ้นเรื่อง

“ให้ตายสิ! อย่าครับ... ท่านลอร์ดบิดา ผมผิดไปแล้ว”

ทว่าเมื่อได้ยินคำพูดของหวังฝาน จ้งเฮิงเทียนเชี่ยก็ตกใจจนหน้าซีดเผือด

《บุกเบิกดินแดน》 ถือเป็นเกมออนไลน์ “โฮโลแกรมจำลอง” เกมแรกนับตั้งแต่มนุษยชาติเข้าสู่ยุคดิจิทัล ผู้เล่นจะต้องสวมบทบาทเป็นผู้กล้าในอาชีพต่างๆ คอยช่วยเหลือลอร์ดในการตีเมืองยึดดินแดนเพื่อสร้างความเป็นใหญ่ เรียกได้ว่าเป็นผลงานชิ้นเอกที่สร้างประวัติศาสตร์หน้าใหม่แก่วงการ

ถึงแม้จะไม่รู้ว่าผู้พัฒนาเกมนี้โผล่มาจากไหน แต่ไอดีทดสอบของ《บุกเบิกดินแดน》ในล็อตแรกมีเพียงห้าสิบไอดีเท่านั้น เรียกได้ว่าหายากยิ่งกว่าทองคำ

เพราะอย่างไรเสีย ระบบโฮโลแกรมจำลองก็เป็นรูปแบบการเล่นเกมแบบใหม่ ที่จะทำให้ผู้เล่นได้เข้าไปอยู่ในโลกของเกมจริงๆ นับเป็นประสบการณ์ที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิง

ในปัจจุบัน มีเพียงผู้เล่นระดับสูงในวงการเกม ยูทูบเบอร์สายเกมชื่อดัง หรือเหล่าอินฟลูเอนเซอร์จากแอปต่างๆ เท่านั้นที่ได้รับเชิญให้เข้าร่วมทดสอบ

ในฐานะเกมเมอร์ระดับเก๋า จ้งเฮิงเทียนเชี่ยต้องใช้เงินไปกว่าแสนหยวนเพื่อให้ได้สิทธิ์ในการทดสอบนี้มา

ผลคือเพิ่งเข้ามาก็ดันไปสร้างเรื่องกับลอร์ดเข้าให้ จนต่อไปจะรับภารกิจไม่ได้อีกแล้ว

การเพิ่มเลเวลของผู้เล่นนั้น วิธีที่เร็วที่สุดก็คือการทำภารกิจ ยิ่งไปกว่านั้น ในฐานะเกมแนวสงคราม ภารกิจที่ลอร์ดมอบให้โดยพื้นฐานแล้วก็คือภารกิจหลักทั้งสิ้น

ตอนนี้ลอร์ดไม่ยอมให้ภารกิจแล้ว ไอดีที่ซื้อมาในราคากว่าแสนนี่จะไม่กลายเป็นขยะไปเลยรึ?

ผู้เล่นคนอื่นๆ ที่อยู่รอบๆ เมื่อได้ยินดังนั้น ต่างก็มีสีหน้าตื่นตระหนก

ให้ตายเถอะ ทุกคนต่างก็ย้ายมาจากเกมอื่นกันทั้งนั้น จึงขาดความเคารพพื้นฐานต่อ “NPC” ที่ไม่ค่อยมีสติปัญญาในเกม การด่าทอหรือทุบตี NPC เป็นเรื่องปกติ หรือแม้กระทั่งบางคนก็เคยสังหารหมู่ NPC มาแล้ว

ดังนั้นในตอนแรก ทุกคนจึงไม่ได้เห็นลอร์ดที่ดูทึ่มๆ คนนี้อยู่ในสายตาเลย

แต่ใครจะไปคาดคิดว่าเจ้านี่จะอารมณ์ร้อนขนาดนี้ เพียงเพราะไม่พอใจคำพูดแค่ประโยคเดียว ก็ลดค่าความชอบและริบสิทธิ์ในการรับภารกิจของผู้เล่นไปเลย... นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว

ในชั่วขณะนั้น ทุกคนต่างก็ถูกหวังฝานข่มขวัญจนอยู่หมัด

แม้กระทั่งนักเวทที่ชื่อ “ฟาลี่อู๋เปียน” ก็ยังหรี่ตาลงเล็กน้อย พร้อมกับมองหวังฝานอย่างมีความหมายลึกซึ้ง “เอ๋? ดูตอนนี้แล้ว ลอร์ดคนนี้ดูเหมือนคนจริงๆ เลยแฮะ หรือว่าจะเป็น AI อัจฉริยะ?”

“หึ!”

เมื่อเห็นว่าเหล่าทหารตรงหน้าถูกความเกรี้ยวกราดของตนข่มขวัญไว้ได้ หวังฝานก็แค่นเสียงเย็นชาแล้วกล่าวว่า “ในฐานะลอร์ดแห่งหมู่บ้านสู่กวง ข้ามีอำนาจสูงสุดเหนือดินแดนผืนนี้ การกระทำที่ไม่ให้เกียรติลอร์ดเช่นนี้เป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้เด็ดขาด หากมีใครกล้าลบหลู่ลอร์ดอีก จะต้องถูกลงโทษสถานหนัก! ทหารของข้า พวกเจ้าได้ยินหรือไม่?”

“ได้ยินแล้ว! ได้ยินแล้ว!”

ทุกคนรีบพยักหน้า พร้อมกับแอบด่าในใจ ‘แค่ NPC ตัวเดียวยังจะมาทำกร่างอีก ไอ้เวรเอ๊ย!’

เมื่อเห็นว่าทุกคนเริ่มมีความยำเกรงต่อตนเองแล้ว ถึงแม้จะเป็นเพียงแค่ผิวเผิน แต่หวังฝานก็ยังพึงพอใจและกล่าวว่า “อืม ดีมาก! ทุกคนที่นี่แสดงออกได้ดีมาก ข้าก็จะไม่เอาเปรียบพวกเจ้าเช่นกัน! หวังว่าทุกคนจะต่อสู้เพื่อบ้านของเรา ร่วมกันบุกเบิกดินแดนผืนนี้ และสร้างความยิ่งใหญ่ให้จงได้”

พูดจบหวังฝานก็ยกมือขึ้น เปิดใช้งานรางวัลค่าประสบการณ์

【มอบรางวัลค่าประสบการณ์สำเร็จ ทหารทั้งหมดในดินแดนได้รับค่าประสบการณ์ +50】

แสงสีทองสายหนึ่งโปรยปรายลงมา หลอดค่าประสบการณ์ของทหารทุกคนพลันพุ่งขึ้นมาครึ่งหลอดในทันที

“โอ้โห! ค่าประสบการณ์!”

“50 แต้มเลย เดี๋ยวทำภารกิจอีกสักอันก็เลเวลอัปแล้ว ฮิฮิ”

“ลอร์ดคนนี้ก็ไม่เลวเหมือนกันนะเนี่ย!”

“พร้อมลุยไฟเพื่อน้อมรับคำบัญชาครับท่านลอร์ด!”

เมื่อค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้น เหล่าทหารที่เมื่อครู่ยังแอบด่าหวังฝานในใจ ก็พลันยิ้มหน้าบาน ค่าความภักดีพุ่งสูงขึ้นพรวดพราด

หวังฝานเองก็เผยรอยยิ้มออกมาเช่นกัน

‘เหอะๆ! ตบหัวแล้วลูบหลัง เจ้านี่น่าสนใจดีแฮะ’

ในตอนนั้นเอง เสียงที่คนปกติแทบจะไม่ได้ยินก็ดังมาจากที่ไม่ไกลนัก

ในฐานะลอร์ด หวังฝานมีมุมมองพระเจ้าที่สามารถสอดส่องและดักฟังทหารทุกคนในดินแดนของตนได้

หวังฝานได้ยินเสียงจึงเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นเจ้าคนที่ชื่อ “ฟาลี่อู๋เปียน” กำลังมองมาที่ตนเองด้วยท่าทีครุ่นคิด

‘เจ้านี่มัน...’ หวังฝานลูบคาง

“ท่านลอร์ด ผมรู้ตัวว่าผิดแล้ว ได้โปรดให้โอกาสอีกครั้งเถอะครับ”

อีกด้านหนึ่ง จ้งเฮิงเทียนเชี่ยกำลังดึงชายเสื้อของหวังฝานพลางอ้อนวอนอย่างน่าเวทนา

“ก็ได้! เห็นว่านี่เป็นความผิดครั้งแรก เช่นนั้นก็ให้จ่ายค่าปรับแล้วกัน” หวังฝานมองจ้งเฮิงเทียนเชี่ยแวบหนึ่ง แล้วกล่าวอย่างจนใจ “เจ้ามีเงินเท่าไหร่?”

“200 ทองแดงครับ” จ้งเฮิงเทียนเชี่ยตอบ “เพิ่งสร้างตัวละคร มีอยู่แค่นี้แหละครับ”

‘ฉิบ รวยกว่าตูอีก...’ หวังฝานบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ แล้วกล่าวว่า “เช่นนั้นก็ปรับเจ้า 200 ทองแดง ห้ามมีครั้งต่อไป”

“ขอบคุณท่านลอร์ด ขอบคุณท่านลอร์ด!”

จ้งเฮิงเทียนเชี่ยควักเงินทั้งหมดที่มีออกมาจากตัวแล้วยัดใส่มือหวังฝาน

【ได้รับเหรียญทองแดง +200】

ข้อความปรากฏขึ้น หวังฝานก็ฟื้นฟูค่าความชอบกลับมาดังเดิม

จ้งเฮิงเทียนเชี่ยราวกับได้รับการอภัยโทษครั้งใหญ่ รีบวิ่งแจ้นไปทำภารกิจอย่างหงอยๆ

เมื่อมีเรื่องนี้เกิดขึ้น คนอื่นๆ ก็ถูกหวังฝานข่มขวัญจนอยู่หมัด รีบเข้าแถวรับภารกิจกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

ทุกครั้งที่มีทหารเดินเข้ามา หวังฝานก็จะเปิดหน้าต่างสถานะขึ้นมาดู

คำอธิบายของทหารทั้ง 50 คนนี้ล้วนไม่เลวเลย มีทั้งคนที่ถนัดเล่นมุกตลก มีม คนที่ถนัดสำรวจเนื้อเรื่อง และยังมีคนที่ถนัดหาบั๊กของเกม... เรียกได้ว่าแต่ละคนก็มีความสามารถเฉพาะทาง จุดร่วมกันคือฝีมือไม่เลว... แต่คนที่มีคำอธิบายพิเศษมีเพียงฟาลี่อู๋เปียนและจ้งเฮิงเทียนเชี่ยสองคนเท่านั้น

ตอนที่หวังฝานมอบภารกิจเสร็จสิ้น ที่หน้าประตูหมู่บ้านสู่กวงก็มีคนเริ่มตะโกนเรียกแล้ว

【ตี้ล่าก็อบลิน 1 ขาด 4 +++++++++】

【ตี้ฟาร์มไว ไม่เอาพระ】

【แอด Q มา มีหนังใหม่ให้...】

...

หวังฝานมองภาพทั้งหมดตรงหน้าแล้วรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

ตามที่คนอื่นๆ บรรยายไว้ในฟอรัม ลอร์ดควรจะออกคำสั่งให้ทหารทั้ง 50 คนไปกำจัดก็อบลินพร้อมกัน

แต่ตอนนี้ ทหารของเขากลับแยกย้ายกันไปตั้งปาร์ตี้เพื่อกำจัดก็อบลินกันเอง

นี่มันค่อนข้างจะแตกต่างจากที่หวังฝานจินตนาการไว้

ในไม่ช้า ปาร์ตี้แรกก็ออกจากหมู่บ้านไปแล้ว หวังฝานเลื่อนมุมมองตามไป ก็เห็นว่าหัวหน้าปาร์ตี้คือ “ฟาลี่อู๋เปียน” นั่นเอง

ฝูงก็อบลินจำนวนมาก ถือขวานหินหยาบๆ เดินเตร็ดเตร่อยู่บริเวณปากทางเข้าหมู่บ้านสู่กวง

【ก็อบลิน】

เลเวล: 5

ค่าชีวิต: 250

ค่ามานา: 50

ทักษะ: ฟาดฟัน

แนะนำมอนสเตอร์: มอนสเตอร์ระดับต่ำที่ขี้เงี่ยนและเจ้าเล่ห์

เมื่อออกจากหมู่บ้าน ปาร์ตี้ห้าคนของฟาลี่อู๋เปียนไม่ได้พุ่งเข้าใส่ฝูงก็อบลินตรงๆ แต่กลับยืนอยู่ที่หน้าประตูหมู่บ้าน แล้วทำเครื่องหมายใส่ก็อบลินตัวหนึ่งที่อยู่ตรงหน้าสุด

ในขณะเดียวกัน นักธนูในทีมก็ขึ้นสายธนู

“ฟิ้ว!”

ลูกธนูปักเข้าที่จู๋ก็อบลินตัวหนึ่งเป็นเส้นโค้ง

“ก๊าก ก๊าก ก๊าก!”

ก็อบลินตัวนั้นร้องเสียงประหลาด ก่อนจะถือขวานหินพุ่งเข้ามา

“บึ้ม!!”

ฟาลี่อู๋เปียนยกมือขึ้น เสกลูกไฟลูกหนึ่งกระแทกเข้าที่หัวของก็อบลิน

ก็อบลินโดนกระแทกจนร่างเซ แต่ก็ยังคงพุ่งไปข้างหน้าอย่างไม่ลดละ

ในขณะเดียวกัน ลูกธนูของนักธนูก็ปักเข้าที่ใบหน้าของมัน

เมื่อก็อบลินพุ่งมาถึงหน้าปาร์ตี้ มันก็ถูกโจมตีจนเหลือเลือดเพียงริบหรี่...

ยังไม่ทันที่มันจะได้เงื้อขวานลงมา ก็ถูกนักรบที่ยืนอยู่หน้าฟาลี่อู๋เปียนฟันดาบเดียวตาย

จากนั้นนักธนูก็ขึ้นสายธนูอีกครั้ง ยิงลูกธนูไปปักที่หัวของก็อบลินอีกตัวหนึ่ง

[จบตอน]