บทที่ 45: ไข่มุกหอยกาบน้ำลึก + ยาชำระกายระดับสูง

ซ่งฉือรีบขยับเข้าไปใกล้ทันที

"พ่อครับ กำลังวัดระยะอะไรอยู่เหรอครับ?"

ซ่งเฉาเหลือบมองลูกชายโดยไม่ตอบ และรีบหันความสนใจกลับไปที่แผนที่ดวงดาวตรงหน้าทันที

เมื่อเห็นดังนั้น ซ่งฉือหันไปมองทางห้องครัว เมื่อเห็นว่าแม่ไม่ได้สนใจห้องนั่งเล่น เขาจึงกระซิบข้างหูซ่งเฉา:

"พ่อครับ มีข่าวที่แน่ชัดเรื่องผลึกไทเทเนียมบ้างไหมครับ?"

ซ่งเฉามีสีหน้าเรียบเฉย ตอบกลับเบาๆ ว่า "เรื่องนี้ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของแก ไปเตรียมตัวสำหรับการส่งตัวสู่เขตดวงดาวต่างเผ่าพันธุ์ครั้งที่สามโน่น"

แม้น้ำเสียงของซ่งเฉาจะราบเรียบ แต่ซ่งฉือที่อยู่กับพ่อมาสามสิบปีรู้จักนิสัยท่านดี ปกติพ่อเป็นคนง่ายๆ สบายๆ แต่เมื่อไหร่ที่จริงจัง น้ำเสียงจะยิ่งแผ่วเบาลง และการตัดสินใจในช่วงเวลานั้นจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลงได้ง่ายๆ

หากเขายังเซ้าซี้ถามเรื่องผลึกไทเทเนียมต่อไป ซ่งเฉาคงโกรธจริงๆ เมื่อนึกถึงภาพความโกรธเกรี้ยวของพ่อ ซ่งฉือจึงหุบปากเงียบอย่างว่าง่าย

หลังมื้อเที่ยง เขาบอกพ่อแม่สั้นๆ ว่าอีกห้าหกวันข้างหน้า เขาจะมุ่งมั่นฝึกฝนเคล็ดวิชานำทางพลังภูต หากเขาไม่ออกจากห้องในช่วงเวลานั้น ก็ไม่ต้องเป็นห่วง

ซ่งเฉาและเฉินลี่เซี่ยพยักหน้ารับโดยไม่ถามอะไรเพิ่มเติม

เคล็ดวิชานำทางพลังภูต ซึ่งอารยธรรมมนุษย์คบเพลิงใช้เวลาพัฒนาหลายหมื่นปีและขัดเกลาจนสมบูรณ์แบบอีกเกือบสองแสนปี มีผลลัพธ์ที่เหนือจินตนาการ

ด้วยพลังงานภูตที่เข้ามาทดแทนการเผาผลาญพลังชีวิต แม้จะไม่ถึงขั้นอิ่มทิพย์เหมือนในนิยายกำลังภายใน แต่การอดอาหารและน้ำสักสิบถึงสิบห้าวันก็ยังถือเป็นเรื่องปกติ

อย่างไรก็ตาม พลังงานโลหิตที่อุดมสมบูรณ์ในอาหารสามารถช่วยเร่งการฝึกฝนเคล็ดวิชานำทางพลังภูตได้ ดังนั้นคนส่วนใหญ่จึงยังคงรับประทานอาหารตามปกติ

ก่อนกลับเข้าห้องนอน ซ่งฉือลองหยั่งเชิงถามพ่อ

"พ่อครับ เราพอจะหาทางเอายาชำระกายระดับสูงมาได้บ้างไหมครับ?"

เดิมทีมันเป็นเพียงคำถามลอยๆ อาจเพราะจิตใต้สำนึกแอบหวังลึกๆ เกี่ยวกับ "ตระกูลซ่งแห่งติ้งไห่" ที่พ่อเคยพูดถึง แต่ทันทีที่คำพูดหลุดออกไป ซ่งฉือก็รู้สึกทันทีว่าตัวเองคาดหวังมากเกินไป

หากสิ่งที่เรียกว่า "ตระกูลซ่งแห่งติ้งไห่" มีอำนาจมหาศาลจริง ทำไมตลอดสามสิบปีที่ผ่านมา เขาถึงไม่เคยได้รับการปฏิบัติแบบ "ทายาทตระกูลใหญ่" เลยสักนิด?

หรือว่าตระกูลซ่งแห่งติ้งไห่ในตอนนี้จะมีเหลือเพียงแค่แผนภาพนิมิตระดับสูงเท่านั้น?

ทว่า คำตอบถัดมาของซ่งเฉากลับทำให้ซ่งฉือประหลาดใจอย่างที่สุด

"ยาชำระกายระดับสูง แกจำเป็นต้องใช้มันเหรอ?"

"ผลของยาชำระกายระดับนี้รุนแรงมาก แต่ก็ต้องการร่างกายที่แข็งแกร่งรองรับด้วย โดยทั่วไปต้องมีเคล็ดวิชานำทางระดับ 10 ขึ้นไปถึงจะใช้ได้ แกแน่ใจนะว่าจะลองตอนนี้?"

หลุดจากภวังค์ ซ่งฉือถามซ้ำอย่างไม่แน่ใจ

"พ่อครับ พ่อหมายความว่าเราหามาได้จริงๆ เหรอครับ?"

ซ่งเฉาส่ายหัว

"ไม่ใช่เรื่องหาได้หรือไม่ได้ พ่อมีอยู่กับตัวอยู่แล้ว ถ้าอยากได้ ก็ไปหยิบเอาเอง อยู่ในชั้นหนังสือทางขวาของห้องทำงาน"

พูดจบ เขาก็โยนพวงกุญแจให้ พร้อมถามย้ำเพื่อความแน่ใจ

"แกแน่ใจนะว่าจะใช้มันได้? ฤทธิ์ของยาชำระกายระดับสูงมันรุนแรงเกินไป ถ้าร่างกายแกไม่พร้อม ไม่เพียงแต่จะไม่ช่วยเร่งการฝึกฝน แต่อาจทำร้ายร่างกายแกด้วยซ้ำ"

"ผมบังเอิญได้ไข่มุกหอยกาบน้ำลึกอายุสามร้อยปีมาสองสามเม็ดตอนไปสำรวจเขตดวงดาวคราวนี้ น่าจะพอไหวครับ"

เมื่อได้ยินคำตอบของซ่งฉือ ซ่งเฉาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้ากล่าวว่า

"ไข่มุกหอยกาบน้ำลึกอายุเกินสามร้อยปีนั้นหายากทีเดียว แม้จะอายุยังน้อยไปหน่อย แต่ก็น่าจะพอถูไถได้ ไปหยิบเอาเถอะ"

"เดิมทีพ่อกะจะให้แกใช้ตอนที่เคล็ดวิชานำทางถึงระดับหนึ่งแล้ว ในเมื่อแกมีวาสนาได้ไข่มุกเก่าแก่มาหลายเม็ด ก็ดีเหมือนกันที่จะใช้เร็วขึ้น ยิ่งยาชำระกายระดับสูงแสดงผลได้มากเท่าไหร่ก็ยิ่งดี"

ซ่งฉือวิ่งอย่างตื่นเต้นไปที่ห้องทำงาน และเมื่อใช้กุญแจที่พ่อให้มา เขาก็ได้กล่องยาอันประณีตมาจากชั้นหนังสือ ภายในกล่องมียาเพียงสามขวด ฉลากและสีที่ขอบระบุชัดเจนว่าเป็นยาชำระกายระดับสูงจริงๆ

มองดูขวดยาสีม่วงหรูหราทั้งสามขวด แววตาของซ่งฉือเหม่อลอยเล็กน้อย และตั้งแต่วินาทีนั้น เขาเริ่มมองคำว่า "ตระกูลซ่งแห่งติ้งไห่" เปลี่ยนไป

หลังจากลังเลอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดเขาก็หยิบยาทั้งสามขวดไปทั้งหมด

ด้วยไข่มุกหอยกาบน้ำลึกห้าเม็ดในมือ ไข่มุกอายุเจ็ดร้อยปีและเก้าร้อยปีสองเม็ดนั้นเกินพอที่จะใช้ผสมกับยาชำระกายระดับสูงอย่างละขวด ส่วนไข่มุกสามร้อยปีที่เหลืออีกสามเม็ด เขาวางแผนจะใช้รวมกันเพื่อลดทอนความรุนแรงของยาชำระกายระดับสูงอีกขวดหนึ่ง

เมื่อเทียบกับฤทธิ์ของยาชำระกายระดับสูง ไข่มุกหอยกาบน้ำลึกอายุสามร้อยปีเพียงเม็ดเดียวคงไม่สามารถลดทอนความรุนแรงของยาได้อย่างสมบูรณ์ แต่ถ้ารวมกันสามเม็ด ก็น่าจะพอดี

ยิ่งไปกว่านั้น การใช้รวมกันจะไม่ทำให้ผลของทั้งสองอย่างเสียเปล่า แต่จะช่วยยืดระยะเวลาออกฤทธิ์ของยาให้นานขึ้นอย่างมาก

"พ่อครับ ผมเอาไปหมดเลยนะ"

ซ่งเฉาพยักหน้าเบาๆ เป็นเชิงอนุญาต ขณะที่เฉินลี่เซี่ยที่อยู่ข้างๆ ยังคงเป็นห่วง จึงกำชับอีกครั้ง

"ลูกรัก อย่าฝืนนะ พิจารณาการใช้ด้วยตัวเอง ถ้าร่างกายรับไม่ไหว ให้หยุดฝึกทันที"

"รู้แล้วครับแม่"

...

กลับมาที่ตลาดซากดาราพร้อมกับยาชำระกายระดับสูงสามขวด ซ่งฉือที่กำลังฮึกเหิมเข้าสู่ห้องฝึกฝนรวมทุกคุณสมบัติ เมื่อปรับสภาพร่างกายจนสมบูรณ์พร้อม เขาก็กลืนยาชำระกายระดับสูงที่ผสมกับผงไข่มุกหอยกาบน้ำลึกอายุสามร้อยปีสามเม็ดลงไป

ชั่วขณะหนึ่ง ซ่งฉือรู้สึกแสบร้อนในช่องท้อง ตามมาด้วยคลื่นพลังงานมหาศาลที่ไม่ค่อยอ่อนโยนนัก พุ่งพล่านจากกระเพาะไปสู่ทุกส่วนของร่างกาย

กร๊อบ กร๊อบ กร๊อบ!

กระดูกทุกชิ้นในร่างกายส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะ ฟังดูน่าตกใจ แต่ความรู้สึกจริงของซ่งฉือนั้นค่อนข้างดี ไม่มีความเจ็บปวดทรมานอย่างที่คิด แต่กลับมีความรู้สึกชาซ่านแผ่ซ่านไปทั่วร่าง

ในทางกลับกัน ความเร็วที่พลังงานภูตไหลเข้าสู่ร่างกายของเขาก็รวดเร็วจนน่ายินดี หากความเร็วในการฝึกฝนตอนใช้ยาชำระกายระดับกลางผสมกับไข่มุกสามร้อยปีหนึ่งเม็ดคือ 60 ตอนนี้ความเร็วในการฝึกฝนก็พุ่งแตะ 100

ความเร็วนี้ แม้จะไม่สูงกว่าเดิมมากนัก แต่ได้รับการสนับสนุนจากฤทธิ์ยาเป็นเวลาถึง 3 วัน ซึ่งนานกว่าผลของยาตัวก่อนถึงสามเท่า

สามวันต่อมา เมื่อซ่งฉือตื่นจากการฝึกฝน ระดับเคล็ดวิชานำทางพลังภูตของเขาได้เลื่อนจาก lv5 เป็น lv6 และเขายังก้าวหน้าไปมากในเส้นทางสู่ lv7

เมื่อได้ลิ้มรสความหอมหวานของความก้าวหน้า ซ่งฉือก็ไม่หยุดฝึกฝน แต่หยิบยาชำระกายระดับสูงขวดที่สองออกมาและผสมผงไข่มุกหอยกาบน้ำลึกอายุเจ็ดร้อยปีลงไป

เมื่อมันเข้ากันดีแล้ว เขาก็กลืนมันลงไปในคราวเดียวอีกครั้ง

ยาขวดนี้มีฤทธิ์น่ากลัวกว่าขวดก่อนหน้าหลายเท่า ครั้งนี้ซ่งฉือไม่เพียงรู้สึกชาไปทั่วร่าง แต่ยังเจ็บปวดอย่างรุนแรง โชคดีที่ยังพอทนไหว และร่างกายของเขายังรับได้

อย่างไรก็ตาม ซ่งฉือเข้าใจดีว่าเขาคงใช้ไข่มุกหอยกาบน้ำลึกอายุเก้าร้อยปีไม่ได้ในระยะเวลาอันใกล้นี้ เว้นเสียแต่ว่าเขาอยากให้เส้นเลือดในตัวระเบิดและบาดเจ็บภายในสาหัสจนรักษาไม่หาย