บทที่ 1 ข้ามเวลามาปี 59

บทที่ 1 ข้ามเวลามาปี 59

ตุลาคม ปี 59

เมืองหลวง

ภายในบ้านพักอาศัยหลังหนึ่งในลานกลางของซื่อเหอเยวี่ยนแห่งหนานหลัวกู่เซี่ยง

หลี่เฟิงรู้สึกสับสนมึนงงไปหมดในหัว เขาจึงสะบัดศีรษะอย่างแรงเพื่อเรียกสติ แต่ก็ได้ผลเพียงเล็กน้อย

ถึงอย่างนั้นมันก็ยังดีกว่าไม่ทำอะไรเลย เพราะในสถานการณ์เช่นนี้ เขาไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้อีกแล้ว

หลังจากพักไปเกือบครึ่งชั่วโมง ในที่สุดหลี่เฟิงก็ต้องยอมรับความจริง...เขาข้ามเวลามาแล้ว

ไม่เพียงเท่านั้น เขายังเข้ามาอยู่ในโลกของละครโทรทัศน์เรื่อง 'ฉิงหม่านซื่อเหอเยวี่ยน' อีกด้วย

เรื่องนี้ทำให้หลี่เฟิงประหลาดใจอยู่ไม่น้อย เพราะเขาเคยดูละครเรื่องนี้มาก่อน

เขารู้ดีว่าในซื่อเหอเยวี่ยนแห่งนี้แทบจะไม่มีคนดีอยู่เลย ไม่ว่าจะเป็นลุงใหญ่ ลุงรอง หรือลุงสาม รวมถึงเจี่ยจางซื่อ ส่าจู้ และคนอื่นๆ ก็ล้วนแล้วแต่พอกัน

แน่นอน!

ในเรื่อง 'ฉิงหม่านซื่อเหอเยวี่ยน' มีส่าจู้เป็นตัวละครเอก ทุกคนจึงมักจะมองจากมุมของเขาและคิดว่าเขาเป็นคนดี แต่หลี่เฟิงกลับมองว่าส่าจู้ก็ไม่ได้ดีเด่อะไรนัก เพราะในยุคสมัยที่ผันผวนเช่นนี้ มีคนทุกประเภทปะปนกันไปอยู่แล้ว

คนประเภทส่าจู้นั้นพบเห็นได้ทั่วไปในซื่อเหอเยวี่ยนแห่งนี้

แต่เรื่องนั้นก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับตัวเขาสักนิด

เพราะตอนนี้เขาได้ข้ามเวลามายังซื่อเหอเยวี่ยน กลายเป็นเพียงผู้อยู่อาศัยธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น ส่วนส่าจู้จะถูกใครเอาเปรียบหรือไม่นั้น ไม่ใช่เรื่องกงการอะไรของเขา

เมื่อข้ามเวลามาแล้ว สิ่งแรกที่ต้องจัดการคือปัญหาปากท้อง

จากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม

ตัวเขาในโลกนี้ไม่มีงานทำ

ตอนนี้เขาอายุสิบแปดปีแล้ว หากยังหางานทำไม่ได้ ปัญหาแรกที่จะต้องเผชิญก็คือการถูกส่งตัวไปชนบท

เพราะต้องมีงานทำ ถึงจะมีสิทธิ์อาศัยอยู่ที่นี่ต่อไปได้

ถ้าไม่มีงาน ก็ต้องขออภัยด้วย คุณทำได้เพียงย้ายไปอยู่ชนบท เพราะคุณไม่ใช่ลูกหลานคนใหญ่คนโตหรือมีเส้นสายอะไร

ดังนั้น การหลีกเลี่ยงที่จะไม่ไปชนบทนั้นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้

นี่ไม่ใช่เรื่องของความสมัครใจ แต่เป็นสถานการณ์ที่บังคับ

และในความทรงจำของหลี่เฟิง ดูเหมือนว่าเขาจะอาศัยอยู่ตัวคนเดียว พ่อแม่เสียชีวิตไปนานแล้ว นั่นหมายความว่าที่บ้านเหลือเพียงเขาคนเดียวเท่านั้น

การเริ่มต้นตามสูตรสำเร็จเช่นนี้ ช่างน่าปวดหัวเสียจริง

อันที่จริงแล้ว หลี่เฟิงไม่ได้อยากไปชนบทเลยแม้แต่น้อย

เพราะหากไปแล้ว ก็แทบจะไม่มีวันได้ดี

ทำได้เพียงก้มหน้าก้มตาทำนา หลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน ในฐานะคนนอก ก็ไม่มีปากมีเสียงอะไร

ต่อให้ถูกรังแก ก็ทำได้เพียงอดทนเท่านั้น

นี่เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้

และที่สำคัญที่สุดคือ ต่อให้ไปชนบท ก็ไม่แน่ว่าจะได้กินอิ่มท้อง เขาเคยได้ยินคนเฒ่าคนแก่ในยุคหลังเล่าถึงเล่ห์เหลี่ยมกลโกงต่างๆ นานาในนั้นมาแล้ว

ดังนั้นหลี่เฟิงจึงตัดสินใจอย่างแน่วแน่ว่า เขาจะต้องอยู่ในเมืองหลวงให้ได้

อีกด้านหนึ่ง

เจี่ยจางซื่อกำลังนั่งปั่นด้ายอยู่ที่บ้าน ส่วนเจี่ยตงซวี่ ลูกชายของเธอ กำลังนั่งกะเทาะเปลือกถั่วลิสงอยู่อีกฟากหนึ่ง

ขณะที่กำลังแกะถั่วลิสง เจี่ยตงซวี่ก็เงยหน้าขึ้นมองแม่ของตน มีท่าทีอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ยังลังเล

เจี่ยจางซื่อเห็นท่าทีของลูกชาย ก็อดไม่ได้ที่จะปลอบใจ

“ตงซวี่ ไม่ต้องห่วงหรอกนะ”

“อีกไม่นานไอ้เด็กแซ่หลี่นั่นก็ต้องถูกส่งไปชนบทแล้ว พอถึงตอนนั้นแม่จะไปคุยกับลุงใหญ่เพื่อเอาบ้านของมันมาให้ได้ แล้วแกกับหวยหรูก็จะได้ย้ายไปอยู่บ้านหลังนั้น...”

“พอถึงตอนนั้น บ้านเราก็จะได้ไม่ต้องอยู่กันอย่างแออัดอีกต่อไป”

เจี่ยตงซวี่ได้ฟังคำพูดของแม่ ก็เอ่ยขึ้นอย่างกังวลว่า

“แม่ครับ”

“แล้วถ้าเกิดหลี่เฟิงสามารถอยู่ในเมืองหลวงต่อไปได้ล่ะครับ?”

นี่คือเรื่องเดียวที่เจี่ยตงซวี่กังวล เพราะการที่จะได้อยู่บ้านที่ใหญ่ขึ้นนั้น เขาก็เต็มใจอย่างยิ่ง

เพียงแต่เขากลัวว่าหลี่เฟิงจะหาทางอยู่ในเมืองหลวงต่อไปได้

เมื่อเจี่ยจางซื่อได้ยินคำพูดของลูกชาย เธอก็พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“หลี่เฟิงมันก็แค่เด็กกำพร้า จะมีสิทธิ์อะไรมาอยู่ห้องใหญ่ขนาดนั้น บ้านเรามีคนตั้งเยอะแยะ ไอ้เด็กนั่นสมควรจะยกห้องให้เราตั้งนานแล้ว”

“ก่อนหน้านี้มันยังไม่ครบสิบแปด ฉันก็เลยไม่อยากจะพูดอะไรมาก”

“แต่ตอนนี้มันอายุสิบแปดแล้ว ในเมืองก็ไม่มีงานทำ ถึงตอนนั้นห้องใหญ่ของมันจะไม่ใช่ของเราได้อย่างไร?”

“ตงซวี่ แกวางใจได้เลย ไอ้เด็กนั่นไม่มีเส้นสายอะไรในเมืองหลวงหรอก มันจะอยู่ในเมืองหลวงต่อไปได้ก็แปลกแล้ว รออีกไม่กี่วันบ้านหลังนั้นก็จะเป็นของเรา”

“วันนี้ฉันจะไปหาลุงใหญ่คุยเรื่องนี้ให้รู้เรื่อง แกไม่ต้องยุ่ง”

“ถึงตอนนั้นแกกับหวยหรูก็ย้ายเข้าไปอยู่บ้านใหญ่ได้เลย”

เมื่อเจี่ยตงซวี่ได้ยินแม่ของตนพูดเช่นนั้น เขาก็วางใจลงได้

ใครบ้างจะไม่อยากอยู่บ้านที่กว้างขวางขึ้น?

เจี่ยตงซวี่เองก็รู้สึกอึดอัดที่ต้องอยู่ที่นี่เช่นกัน เวลากลางคืนกว่าเขาและฉินหวยหรูจะทำกิจกรรมส่วนตัวอะไรก็ต้องคอยระวังเรื่องเสียง ซึ่งทำให้เขาหงุดหงิดไม่น้อย หากได้ย้ายไปอยู่ห้องของหลี่เฟิง เขาก็จะสามารถทำอะไรได้อย่างสบายใจมากขึ้น

เมื่อเจี่ยตงซวี่คิดถึงตรงนี้ อารมณ์ของเขาก็เบิกบานขึ้นมาทันที

เจี่ยจางซื่อวางงานในมือลง และเดินมาถึงหน้าประตูบ้านของอี้จงไห่

อี้จงไห่ในฐานะลุงใหญ่ของซื่อเหอเยวี่ยน มีหน้าที่หลักในการประสานงานกับหัวหน้าหวังจากคณะกรรมการชุมชน

หากคณะกรรมการชุมชนมีเรื่องจะแจ้ง โดยปกติแล้วก็จะมาหาผู้ดูแลในแต่ละพื้นที่ก่อน

และอี้จงไห่แห่งซื่อเหอเยวี่ยนนี้ก็คือหนึ่งในนั้น

วันนี้เป็นวันอาทิตย์ อี้จงไห่จึงพักผ่อนอยู่ที่บ้าน

เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู เขาก็รู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง นี่ก็ใกล้จะห้าโมงเย็นแล้ว ใครกันที่มาหา

จากนั้นอี้จงไห่ก็เดินไปเปิดประตู เมื่อพบว่าเป็นเจี่ยจางซื่อ เขาก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้น

“พี่สะใภ้ นี่ก็ใกล้เวลาอาหารเย็นแล้ว มีธุระอะไรหรือเปล่า?”

เจี่ยจางซื่อมองซ้ายมองขวา จากนั้นก็กระซิบกับอี้จงไห่

“เราเข้าไปคุยกันข้างในเถอะ...”

อี้จงไห่พยักหน้าเล็กน้อยแล้วเชิญเธอเข้ามาในบ้าน

หลังจากที่ทั้งสองนั่งลง

เจี่ยจางซื่อก็รีบยิ้มและพูดกับอี้จงไห่ทันที

“ลุงใหญ่คะ วันนี้ฉันมาหาท่าน ก็มีเรื่องอยากจะขอให้ท่านช่วยหน่อย...”

ลุงใหญ่มองท่าทีของเจี่ยจางซื่อแล้วรู้สึกแปลกใจ ทำไมจู่ๆ ถึงมีเรื่องมาขอให้เขาช่วย

แต่เมื่อนึกถึงความสัมพันธ์อันดีระหว่างตนกับตาเฒ่าเจี่ยผู้ล่วงลับ เขาจึงพูดขึ้น

“พี่สะใภ้ มีอะไรก็พูดมาตรงๆ เถอะ ถ้าช่วยได้ ผมจะช่วยอย่างแน่นอน...”

เจี่ยจางซื่อรีบพูดด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“ลุงใหญ่คะ เรื่องนี้ท่านต้องช่วยได้อย่างแน่นอน มีเพียงท่านเท่านั้นที่ช่วยฉันได้”

ในตอนนี้ เจี่ยจางซื่อก็ยกยอปอปั้นอี้จงไห่เสียยกใหญ่

เพราะการจะขอความช่วยเหลือจากใคร ก็ต้องรู้จักเอาใจกันบ้าง

อี้จงไห่พยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้ พลางรอให้เจี่ยจางซื่อเปิดประเด็นว่ามีเรื่องอะไร

จากนั้น เจี่ยจางซื่อก็ได้เล่าเรื่องที่เธอต้องการบ้านของหลี่เฟิงให้ลุงใหญ่ฟังจนหมด

หลังจากที่ลุงใหญ่ฟังจนจบ เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

อี้จงไห่ไม่คิดว่าเรื่องที่เจี่ยจางซื่อจะพูดคือเรื่องนี้ อันที่จริงเรื่องที่เธอหมายตาบ้านของหลี่เฟิงไว้นั้น เขาก็พอจะรู้มาบ้าง

แต่ไม่คิดว่าเธอจะมาพูดกับเขาเร็วขนาดนี้

อี้จงไห่จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถาม

“พี่สะใภ้ หลี่เฟิงเพิ่งจะอายุครบสิบแปดไม่ใช่เหรอ?”

“จะให้เขาไปเร็วขนาดนี้ ดูเหมือนจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะ?”

แต่เจี่ยจางซื่อกลับพูดอย่างไม่ใส่ใจ

“มีอะไรไม่ดีกันล่ะ?”

“อยู่ที่นี่ก็ไม่มีใครให้ข้าวกิน อีกไม่กี่วันคณะกรรมการชุมชนก็จะตัดส่วนแบ่งเสบียงของเขาแล้ว ถึงตอนนั้นเขาก็ต้องไปอยู่ดีไม่ใช่หรือ?”

“ในเมื่อยังไงก็ต้องไป สู้เอาบ้านของเขามาให้ฉันเสียเลยดีกว่า”

“ลุงใหญ่ ท่านก็รู้ว่าตอนที่ตาเฒ่าเจี่ยบ้านฉันยังอยู่ เขากับท่านมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมากแค่ไหน”

“ลุงใหญ่คะ ท่านต้องช่วยฉันนะคะ...”

เจี่ยจางซื่อพูดจบก็เริ่มทำท่าจะร้องไห้

สำหรับบ้านของหลี่เฟิงแล้ว เจี่ยจางซื่อหมายมั่นปั้นมือว่าจะต้องเอามาให้ได้ ดังนั้นเธอจึงยอมลดศักดิ์ศรีลงมาขอร้องอี้จงไห่

อี้จงไห่เห็นเจี่ยจางซื่อกำลังจะร้องไห้ ก็รีบตอบตกลงทันที

“ก็ได้!”

“ผมตกลงกับคุณก็ได้”

“แต่ผมขอพูดไว้ก่อนนะ ว่าต้องรอให้หลี่เฟิงไปชนบทแล้ว ผมถึงจะช่วยคุณจัดการเรื่องนี้...”

เมื่อเจี่ยจางซื่อได้ยินว่าอี้จงไห่ตอบตกลง เธอก็เปลี่ยนจากสีหน้ากังวลเป็นยินดีในทันที

“ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณลุงใหญ่มากนะคะ”

ตอนที่เจี่ยจางซื่อเดินออกจากบ้านของอี้จงไห่ เธอรู้สึกมีความสุขเปี่ยมล้น

ส่วนเรื่องที่อี้จงไห่บอกว่าต้องรอให้หลี่เฟิงไปชนบทแล้วถึงจะช่วยจัดการนั้น เจี่ยจางซื่อไม่คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไร เพราะเธอเชื่อว่าหลี่เฟิงไม่มีทางได้อยู่ในเมืองหลวงต่อไปอย่างแน่นอน

ขนาดลูกชายของเธอที่เก่งกาจ ยังต้องอาศัยการสืบทอดตำแหน่งงานจากพ่อของเขาเพื่อที่จะได้อยู่ในเมืองหลวง แล้วไอ้หลี่เฟิงที่ไม่มีอะไรดีสักอย่าง จะหาทางอยู่ในเมืองหลวงต่อไปได้อย่างไร

ถึงตอนนั้น บ้านหลังนี้ก็ต้องเป็นของลูกชายเธออย่างแน่นอน

รอยยิ้มที่เปี่ยมสุขปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเจี่ยจางซื่อ