บทที่ 385 - เล่าปี่ขึ้นครองราชย์ พักฟื้นแผ่นดิน

บทที่ 385 - เล่าปี่ขึ้นครองราชย์ พักฟื้นแผ่นดิน

ปีเจี้ยนอันที่สิบสี่ หรือปีคริสต์ศักราช 209 หลังจากผ่านพ้นการต่อสู้อันยาวนานถึงสิบสองปี ในที่สุดเล่าปี่ก็สามารถกวาดล้างขุนศึกทั่วหล้าได้สำเร็จ

แน่นอนว่าสิบสองปีนี้หมายถึงช่วงเวลาที่เล่าปี่ตั้งตัวได้อย่างมั่นคง แต่หากนับตั้งแต่เริ่มปราบโจรโพกผ้าเหลือง เล่าปี่ต้องล้มลุกคลุกคลานมานานถึงยี่สิบห้าปี

ผ่านร้อนผ่านหนาวมายี่สิบห้าปี จากคนทอเสื่อขาย ก้าวขึ้นมากอบกู้ราชวงศ์ฮั่น ความยากลำบากในนั้น ยากที่คนนอกจะเข้าใจ

หลังจากเล่าปี่กลับเข้าสู่ราชสำนัก บรรยากาศในราชสำนักก็เริ่มเปลี่ยนไป ไม่ใช่การแก่งแย่งอำนาจเหมือนสมัยโจโฉ แต่เป็นกระแสธารที่ผลักดันเล่าปี่ขึ้นสู่จุดสูงสุด

เรื่องราวเริ่มตั้งแต่เดือนสาม พระเจ้าเหี้ยนเต้เล่าเหียบ ได้เรียกเล่าปี่เข้าเฝ้าหลายครั้ง เพื่อตรัสเรื่องการสละราชสมบัติ พระองค์ตรัสกับเล่าปี่ว่า

"เราครองราชย์มาเกือบยี่สิบปี แผ่นดินล่มสลาย โชคดีที่ได้วิญญาณบรรพชนคุ้มครอง จึงรอดพ้นวิกฤตมาได้ บัดนี้ได้ท่านอ๋องแห่งฮั่นมากอบกู้ราชวงศ์ จึงรู้ว่าชะตาฟ้าลิขิตไว้แล้ว"

"หนทางแห่งธรรมนั้นคือทำเพื่อส่วนรวม อดีตพระยาตู้ (เหยา) ไม่เห็นแก่ลูก หลีกทางให้คนดี จนชื่อเสียงขจรไกล เราเลื่อมใสยิ่งนัก วันนี้ขอเจริญรอยตาม สละราชบัลลังก์ให้ท่านอ๋อง ท่านอ๋องโปรดอย่าปฏิเสธเลย!"

เรื่องการสละราชสมบัตินี้ เล่าปี่ย่อมปฏิเสธตามธรรมเนียม แต่พระเจ้าเหี้ยนเต้ก็ทรงยืนกราน

สุดท้าย ขุนนางทั้งปวงนำโดยฉินเจินและซุนฮก ต่างพากันถวายฎีกาสนับสนุน

จนถึงเดือนสิบ เล่าปี่จึงสร้างแท่นบูชาที่ทิศใต้ของเมืองฉางอัน ประกาศรับการสละราชสมบัติ ขึ้นครองราชย์เป็นฮ่องเต้

"ทรงพระนามว่า 'สมเด็จพระเจ้าเจาบู๊เต้' (จักรพรรดิผู้เกริกไกรด้วยการทหาร) เปลี่ยนชื่อรัชศกเป็น 'จางบู๊' พร้อมทั้งแต่งตั้งพระเจ้าเหี้ยนเต้ขึ้นเป็น 'ซันยางกง' (เจ้าพระยาแห่งซันยาง) ให้ไปประทับที่เมืองซันยางอย่างสุขสบาย"

หลังจากขึ้นครองราชย์ เล่าปี่แต่งตั้งฉินเจินเป็นสมุหนายก (อัครมหาเสนาบดี) ควบคุมดูแลราชการแผ่นดินทั้งหมด

จากนั้น แผ่นดินฮั่นก็เข้าสู่ยุคพักฟื้นยาวนานถึงห้าปี ในห้าปีนี้ เพื่อฟื้นฟูการผลิตให้เร็วที่สุด ฉินเจินได้บังคับใช้ระบบ "เป่าเจี่ย" ทั่วประเทศ

พร้อมกันนั้น ยังจัดตั้งเขตเศรษฐกิจพิเศษหกแห่ง ได้แก่ นานผิง เจียวจื่อ ลำหยง ตงไห่ โบไห่ และฉางอัน ปฏิรูประบบภาษีทั่วแผ่นดิน ควบคุมราคาสินค้า

เวลาห้าปีผ่านไป สถานการณ์ในสิบสามรัฐเริ่มมั่นคง แต่ต่างจากการพักฟื้นในสมัยต้นราชวงศ์ฮั่น ราชวงศ์ฮั่นในยุคนี้แม้จะผ่านสงครามมา แต่กลับมีความดุดันและรุกรานสูง

สาเหตุเพราะนโยบาย "พาณิชย์และอุตสาหกรรมสร้างชาติ" ของฉินเจิน แม้จะนำความมั่งคั่งมหาศาลมาให้ แต่ก็นำมาซึ่งปัญหาขาดแคลนแรงงานอย่างหนัก!

เพราะไม่ว่าจะผลิตสินค้าอะไร ล้วนต้องใช้แรงงานจำนวนมาก แต่กำลังการผลิตในยุคฮั่นยังไม่เพียงพอจะปลดปล่อยแรงงานได้มากขนาดนั้น

เมื่อตั้งเขตเศรษฐกิจพิเศษ ปัญหาขาดแคลนแรงงานก็ปะทุขึ้น เพื่อแก้ปัญหานี้ มีทางเลือกแค่สองทาง

ทางแรกคือลดขนาดอุตสาหกรรม เน้นปากท้องชาวบ้านก่อน รอจนกำลังการผลิตสูงพอค่อยขยายตัว

ทางที่สองคือเพิ่มงบประมาณทางทหาร ปล้นชิงแรงงานต่างเผ่ารอบด้านมาเติมเต็มส่วนที่ขาด แล้วเร่งพัฒนาเทคโนโลยี

ชัดเจนว่าฉินเจินเลือกทางที่สอง ในขณะที่รักษาความสงบภายใน ก็ขยายขอบเขตการปล้นชิงภายนอก กวาดต้อนเชลยจำนวนมาก

ด้วยเหตุนี้ ตลอดห้าปีแห่งการพักฟื้น กองทัพฮั่นไม่ได้หยุดพัก แต่ส่งทหารออกไปล่าทาสที่ชายแดนทุกปี

เชลยศึกเหล่านี้ถูกส่งเข้าโรงงาน เหมืองแร่ และไร่นา ทำงานเยี่ยงทาสเพื่อขับเคลื่อนเศรษฐกิจของจักรวรรดิ

แม้จะดูโหดร้าย แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่า นี่คือเชื้อเพลิงชั้นดีที่ทำให้ราชวงศ์ฮั่นใหม่เจริญรุ่งเรืองอย่างก้าวกระโดด

เล่าปี่เองแม้จะมีจิตใจเมตตา แต่เมื่อเห็นความเจริญรุ่งเรืองของบ้านเมือง และความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นของราษฎรฮั่น ก็จำต้องหลับตาข้างหนึ่ง

เพราะในฐานะจักรพรรดิ หน้าที่สำคัญที่สุดคือความอยู่รอดและความมั่งคั่งของพสกนิกรของตน

ในปีจางบู๊ที่ห้า ประชากรของราชวงศ์ฮั่นเริ่มฟื้นตัว การค้าขายรุ่งเรืองถึงขีดสุด กองทัพเข้มแข็งเกรียงไกร

และเมื่อทุกอย่างพร้อมสรรพ สายตาของฉินเจินก็มองไปไกลกว่าเดิม ไม่ใช่แค่ชนเผ่ารอบชายแดน แต่คือดินแดนโพ้นทะเลและอาณาจักรไกลโพ้น

ยุคสมัยแห่งการขยายอาณาเขตและยุคทองของจักรวรรดิฮั่น กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง

[จบแล้ว]