บทที่ 20 - พักผ่อน ณ เสียวพ่าย เล่าปี่มาเยือน

บทที่ 20 - พักผ่อน ณ เสียวพ่าย เล่าปี่มาเยือน

เมื่อเล่าปี่ได้ตัวชีซี และรู้ว่าฉินเจินอยู่ที่เสียวพ่าย ก็ดีใจจนเนื้อเต้น

ตั้งใจจะไปเยี่ยมฉินเจินพร้อมชีซีในวันนั้นเลย

แต่กันหยงห้ามไว้

"วันนี้เย็นมากแล้ว ไม่สะดวกจะไป"

"สู้รอพรุ่งนี้เตรียมของขวัญให้พร้อมแล้วค่อยไป จะดูจริงใจกว่า!"

ชีซีเห็นด้วย

"เซี่ยนเหอพูดถูก เพื่อนข้าคนนี้รักความสงบ นานๆ ทีจะได้พักผ่อน ไม่ชอบให้ใครไปรบกวนกะทันหัน"

"มิสู้รออีกสักสองสามวัน ให้ข้าพเจ้าไปแจ้งเขาก่อน ให้เขามาคารวะนายท่านดีหรือไม่?"

เล่าปี่ได้ยินทั้งสองคนพูด ก็เห็นด้วย พยักหน้ารับ

แต่กับข้อเสนอที่จะให้ฉินเจินมาหา เล่าปี่รีบส่ายหน้าปฏิเสธ

"จื่อเซวียนเป็นยอดคนระดับรัฐบุรุษ ข้าพเจ้าต้องปฏิบัติด้วยความเคารพ!"

"อีกอย่าง ข้าพเจ้าไปเยี่ยมจื่อเซวียน เป็นเรื่องงาน ไม่ใช่เรื่องส่วนตัว"

"หยวนจื๋อกับจื่อเซวียนแม้จะเป็นเพื่อนกัน แต่ก็ไม่ควรเอาเรื่องงานมาปนเรื่องส่วนตัว รอข้าพเจ้าเตรียมของขวัญ ไปเยี่ยมด้วยตัวเอง จึงจะแสดงความจริงใจของข้าพเจ้าได้!"

เห็นเล่าปี่ตอบเช่นนี้ ชีซีแอบพยักหน้าชื่นชมในใจว่าเล่าปี่ช่างเป็นคนโอบอ้อมอารี

ถ้าเป็นขุนศึกคนอื่นรู้ว่าเขากับฉินเจินเป็นเพื่อนกัน

คงสั่งให้เขาไปเกลี้ยกล่อม ใช้ความเป็นเพื่อนลากฉินเจินมาพบแน่

แต่เล่าปี่กลับไม่มีความคิดจะให้เขาออกหน้าเลยแม้แต่น้อย

ทั้งเพื่อแสดงความจริงใจ และกลัวฉินเจินจะไม่พอใจ

ทั้งที่อยากได้คนเก่งใจจะขาด แต่ก็ยังคิดเผื่อเขา

ชีซีจึงปลาบปลื้มใจ คิดในใจว่า "นี่แหละนายแห่งข้า!"

ภายนอกเขาก็เห็นด้วยกับความคิดของเล่าปี่

ดังนั้น คืนนั้นเล่าปี่จึงเรียกทุกคนมาร่วมงานเลี้ยงที่ที่ทำการ เพื่อต้อนรับชีซีและแนะนำให้ทุกคนรู้จัก

กวนอูเตียวหุยเห็นเข้าก็แปลกใจ ส่วนบิตุ๊กและคนอื่นๆ เห็นเล่าปี่ได้คนเก่งมาช่วย ก็ดีใจกันถ้วนหน้า

คืนนั้น เล่าปี่กับชีซีนอนเตียงเดียวกัน (แต่คนละหมอน) คุยกันถึงเช้า

คุยกันสองวัน ยิ่งคุยยิ่งถูกคอ

สุดท้ายเล่าปี่แต่งตั้งชีซีเป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายทหารแคว้นอิวจิ๋ว ดูแลเรื่องการทหาร รับผิดชอบการฝึกซ้อมทหาร

ผ่านไปอีกสามวัน อากาศเริ่มแจ่มใส ลมหนาวเริ่มจางหาย เล่าปี่ก็อดรนทนไม่ไหว เรียกกวนอูเตียวหุย ให้ชีซีนำทาง มุ่งหน้าไปยังบ้านพักของฉินเจิน

ในเวลาเดียวกัน ณ บ้านหลังเล็กในอำเภอไพ ฉินเจินกำลังถือไพ่อยู่ในมือ

ในอ้อมอกอุ้มลูกสาวตัวน้อย นั่งตรงข้ามกับชัวเอี๋ยมและชัวเหยาสองพี่น้อง

บนไพ่ในมือมีตัวเลขอารบิกเขียนอยู่ รวมสิบใบ เป็นไพ่เรียงสามสี่ห้าหกเจ็ด บวกกับแปดสี่ใบ และเก้าหนึ่งใบ

ฝั่งตรงข้าม ชัวเอี๋ยมเหลือไพ่สองใบ ส่วนชัวเหยายังเหลือเต็มมือ

ถูกต้องแล้ว พวกเขากำลังเล่นไพ่ 'โต้วตี้จู่' (ตีเจ้าที่) กันอยู่

หลังจากออกจากเมืองฮูโต๋ มาถึงเสียวพ่ายได้พักใหญ่แล้ว

ฉินเจินวันๆ ก็เอาแต่เล่นกับลูกเมีย

เป็นแบบนี้ทุกวัน เขาก็ไม่รู้สึกเบื่อ

เพราะถ้าจะพูดถึงความน่าเบื่อ ที่บ้านจะไปเทียบกับในกองทัพได้อย่างไร

ในกองทัพไม่มีภรรยาแสนดีอย่างชัวเอี๋ยม ไม่มีลูกสาวตัวน้อยที่เป็นแก้วตาดวงใจ และไม่มีน้องเมียวัยใสให้แหย่เล่น

ทุกวันว่างๆ ฟังเมียดีดพิณ แกล้งลูกสาวกับน้องเมียเล่น ทำให้เขามีความสุขจนลืมวันลืมคืน

เห็นวันนี้อากาศดี เลยตั้งโต๊ะเล็กๆ ในสวน ตากแดดเล่นไพ่กัน

เวลานี้ ชัวเหยามองตัวเลขบนไพ่ แล้วมองไพ่บนโต๊ะ เหงื่อตกหน้าผากย่น ทำท่าเครียดจัด

ฉินเจินเห็นดังนั้น ก็ยิ้มเยาะ

"รีบลงสิ นิ่งไปครึ่งวันแล้วนะ!"

"โธ่ พี่เขยอย่าเร่งสิ ขอข้าคิดแป๊บหนึ่ง!"

ชัวเหยาทำหน้าบึ้ง กวาดตามองโต๊ะอีกรอบ ในที่สุดก็ตัดสินใจ ดึงไพ่สองใบฟาดลงบนโต๊ะดังปัง

"คู่ห้า!"

พอนางลงไพ่ ตาชัวเอี๋ยมก็เป็นประกาย

แต่ฉินเจินกลับยิ้ม

"จะส่งคู่ให้กันรึ? ผ่านไม่ได้หรอก!"

"คู่แปด!"

เขาแยกไพ่ระเบิด (ตองแปด) ออกมา แล้วโยนคู่แปดลงไป

เห็นแบบนี้ ชัวเอี๋ยมหน้าสลด ไพ่ในมือนางคือคู่เจ็ด

ชัวเหยาตาโต มองฉินเจิน

"พี่เขยไม่ระเบิดเหรอ?"

นางมองไพ่ในมือแล้วก็มืดแปดด้าน นางคำนวณว่าฉินเจินมีระเบิดหนึ่งชุด และมีไพ่เรียง ถ้าระเบิดเมื่อไหร่ นางก็แพ้ราบคาบ

แต่ฉินเจินยิ้มมุมปาก

"ใครบอกว่ามีระเบิดต้องระเบิด? ข้าแยกออกมาไม่ได้หรือไง?"

"คู่แปดเอาไหม?"

ชัวเอี๋ยมส่ายหน้า ชัวเหยาก็ส่ายหน้าแก้มป่อง

เห็นดังนั้น ฉินเจินก็ดึงไพ่แปดใบเดียวออกมา พูดเนิบๆ

"เรียงสามถึงเก้า แล้วก็แปดใบเดียว จบแล้ว!"

พอแบไพ่ สุ่ยเอ๋อร์ในอ้อมกอดก็ชูมือร้องดีใจ

"เย้ เย้ เย้! ท่านพ่อชนะอีกแล้ว!"

ชัวเอี๋ยมก็ยิ้มหวาน

มีแต่ชัวเหยาที่มองไพ่เรียงชุดใหญ่กับไพ่สามในมือ บ่นพึมพำ

"พี่เขยบ้า มีระเบิดไม่ระเบิด!"

"คนนิสัยไม่ดี!"

ฉินเจินแบมือ

"บ่นไปก็ไม่ต้องจ่ายเงินหรือไง จ่ายมาซะดีๆ!"

สุ่ยเอ๋อร์ก็เลียนแบบพ่อ หันไปหาชัวเอี๋ยม พูดเสียงใสแจ๋ว

"ท่านแม่ ท่านน้า จ่ายเงินเร็ว!"

"จ้ะ จ้ะ จ้ะ แม่ให้เดี๋ยวนี้แหละ!"

ชัวเอี๋ยมยิ้มร่า ล้วงเหรียญทองแดงจากถุงหอมใส่มือน้อยๆ ของลูกสาว ท่าทางตอนเสียเงินดูมีความสุขกว่าตอนได้เงินเสียอีก

แต่ชัวเหยามองสองพ่อลูกแล้วหมั่นไส้

"พี่เขยทำแบบนี้ทุกวัน สุ่ยเอ๋อร์เสียนิสัยหมดแล้ว!"

ปากบ่น แต่มือก็ล้วงเหรียญทองแดงที่เหลือไม่กี่เหรียญในกระเป๋าออกมาอย่างเจ็บใจ

"พูดอย่างกับข้าเป็นคนชวนเล่นงั้นแหละ!"

ฉินเจินรับเงินมา ยิ้มเยาะ

"เห็นชัดๆ ว่ามีคนอยากจะกินเงินข้า ตอนนี้เป็นไง เดือนนี้เหลืออีกตั้งครึ่งเดือน จะเอาเงินที่ไหนใช้ล่ะทีนี้!"

พูดพลางก็ยื่นเงินให้ลูกสาว

"สุ่ยเอ๋อร์ วันนี้เราหาเงินได้เยอะเลย ตอนบ่ายพ่อพาไปซื้อลูกกวาดกินนะ!"

"อื้อ อื้อ อื้อ!"

สุ่ยเอ๋อร์ผงกหัวหงึกหงัก เห็นด้วยเต็มที่

เห็นสองพ่อลูกเป็นแบบนี้ ชัวเอี๋ยมยิ้มหวานหยดย้อย

ชัวเหยาตัวสั่นเทิ้ม กัดฟันกรอด

"เอาใหม่ เอาใหม่ ข้าไม่เชื่อหรอกว่าจะชนะท่านไม่ได้สักตา!"

เห็นชัวเหยาสู้ไม่ถอย ฉินเจินก็หัวเราะ

"มาก็มา แต่บอกไว้ก่อนนะ จ่ายสด งดเชื่อ เบื่อทวง!"

ชัวเอี๋ยมเห็นน้องสาวจะงัดข้อกับสามี ก็ดึงมือชัวเหยา

"เจินจี พอเถอะ เราสู้พี่เขยเจ้าไม่ได้หรอก!"

"ฮึ่ม พี่หญิงก็เอาแต่เข้าข้างเขา!"

ชัวเหยาเชิดหน้าอย่างไม่พอใจ

"ข้าไม่เชื่อว่าจะชนะคนนิสัยไม่ดีไม่ได้สักตา!"

ว่าแล้วก็ค้อนฉินเจินวงใหญ่ แล้วเอื้อมมือไปล้างไพ่

มองดูท่าทางไม่ยอมแพ้ของชัวเหยา ฉินเจินส่ายหน้าขำๆ

คิดในใจว่าน้องเมียคนนี้โตแล้วจริงๆ

เข้าวัยรุ่นแล้วก็ยิ่งดื้อรั้น

วันๆ เอาแต่ตั้งป้อมเป็นศัตรูกับเขา ไม่รู้ไปจำมาจากไหน ทำตัวเหมือนสาวน้อยยุคปัจจุบันเปี๊ยบ ไม่มีภาพลักษณ์กุลสตรีโบราณเลยสักนิด

ถ้าพ่อตาชัวหยงฟื้นขึ้นมาเห็นสภาพนี้ คงอกแตกตายแน่

ไม่ได้การ!

ต้องแสดงบารมีพี่เขยสักหน่อย!

คิดแล้ว ฉินเจินกระแอม กำลังจะอ้าปาก ก็เห็นลุงจงพ่อบ้านเดินเข้ามาอย่างรีบร้อน

"นายท่าน ท่านชีซีมาขอพบขอรับ!"

ลุงจงเป็นคนรับใช้เก่าแก่ของชัวหยง ซื่อสัตย์ภักดียิ่งกว่าพวกหลี่ซุ่น ฉินเจินจึงให้แกเป็นคนดูแลบ้านที่นี่

ได้ยินคำพูดลุงจง ฉินเจินทำหน้าจริงจัง

"ชีซีมาคนเดียว หรือมีคนอื่นมาด้วย?"

"มีคนอื่นมาด้วยอีกหลายคนขอรับ!"

"งั้นข้าไม่พบ!"

ชัวเอี๋ยมเห็นดังนั้น ก็พูดกับฉินเจิน

"สามี ในเมื่อมีแขกมา เดี๋ยวข้าพาเจินจีกับสุ่ยเอ๋อร์หลบไปหลังบ้านก็ได้ จะไม่พบได้อย่างไร!"

แต่พูดยังไม่ทันจบ ฉินเจินก็ขัดขึ้น

"ไม่ต้องหรอก!"

พูดจบ เขาหันไปบอกลุงจงยิ้มๆ

"ไปบอกหยวนจื๋อ วันนี้ข้าไม่สบาย ไม่สะดวกรับแขก ให้เขาวันหลังค่อยมาใหม่"

[จบแล้ว]