บทที่ 96 การทดสอบเข้าสถาบัน

หนึ่งเดือนสำหรับฉินปู้อี้นั้นยาวนานเกินไป

ตอนนี้เวลาของเขามีค่าทุกวินาที ต้องใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด

ฉินปู้อี้กล่าว "พี่อิ๋งจื้อ แค่ทดสอบสามด่านเอง ข้าตกลง"

อิ๋งจื้อพยายามเกลี้ยกล่อม "พี่ฉิน ตาแก่หัวแข็งพวกนั้นไม่มีทางยอมให้ท่านผ่านง่ายๆ แน่ เผลอๆ อาจจะลอบกัดท่านถึงตายด้วยซ้ำ"

"ข้าแนะนำให้รอสักเดือน ระหว่างนี้ข้าจะพาท่านเที่ยวชมเมืองหลวง แนะนำให้รู้จักขนบธรรมเนียมประเพณีที่นี่ดีกว่า"

ฉินปู้อี้สีหน้าไร้ความหวาดกลัว "ข้าตัดสินใจแล้ว พี่อิ๋งจื้อไม่ต้องพูดอีก"

อิ๋งจื้อถอนหายใจ "งั้นก็ตามใจพี่ฉิน แต่ถ้ามีอันตรายอะไรเกิดขึ้นระหว่างการทดสอบ ต้องรีบสั่งหยุดทันทีนะ"

ฉินปู้อี้ถาม "พี่อิ๋งจื้อ การทดสอบสามด่านมีอะไรบ้าง?"

อิ๋งจื้ออธิบาย "ทางสถาบันจะส่งอาจารย์ที่ปรึกษาอาวุโสสามคนมาสู้กับท่านแบบต่อเนื่อง"

"ถ้าท่านเอาชนะการต่อสู้แบบต่อเนื่องกับอาจารย์ทั้งสามได้ ก็ถือว่าผ่าน"

อิ๋งจื้อเว้นจังหวะ แล้วพูดต่อ "ทั้งสถาบันมีอาจารย์ที่ปรึกษาอาวุโสแค่แปดคน แต่ละคนอยู่ระดับตู้เจี๋ยทั้งนั้น"

"ตาแก่พวกนั้นคงเห็นว่าท่านอยู่แค่ระดับเหอถี่ เลยตั้งใจจะกลั่นแกล้ง"

"การทดสอบนี้อันตรายมาก การพลั้งมือฆ่ากันตายในการประลองเป็นเรื่องปกติ"

"ดังนั้น พี่ฉิน ไตร่ตรองให้ดีเถิด!"

แววตาฉินปู้อี้ฉายรังสีอำมหิต "คิดจะฆ่าข้า ก็ต้องดูด้วยว่าพวกมันมีฝีมือพอไหม"

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน หนานเทียนหลงก็เดินเข้ามาและรายงาน "นายน้อย จัดการเรียบร้อยแล้วครับ"

อิ๋งจื้อพยักหน้ารับรู้

หนานเทียนหลงยืนอยู่ข้างๆ ลอบมองฉินปู้อี้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

จากข่าวที่อิ๋งจื้อส่งให้ เขาพอรู้ระดับพลังและความสามารถของฉินปู้อี้ รวมถึงเรื่องที่ใช้ดาบเดียวทำลายล้างเทือกเขาเทวะร่วงหล่น

แต่พอได้มาเห็นตัวจริง หนานเทียนหลงก็ยังอดทึ่งไม่ได้

"ไม่เจอกันนาน ยินดีด้วยครับคุณชายฉินที่พลังรุดหน้าไปมาก" หนานเทียนหลงคารวะฉินปู้อี้

ฉินปู้อี้มองอดีตเจ้าเมืองแห่งเทือกเขาเทวะร่วงหล่น แล้วคารวะกลับ "เจ้าเมืองหนานเกรงใจเกินไปแล้ว"

"นายน้อยคุยกับคุณชายฉินไปก่อน ข้าขอตัวไปเตรียมงานเลี้ยง"

หนานเทียนหลงเห็นทั้งสองมีเรื่องต้องคุยกัน จึงหาข้ออ้างปลีกตัวออกมาอย่างรู้กาลเทศะ

ค่ำคืนนั้น จวนองค์ชายสามสว่างไสวด้วยแสงไฟ

อิ๋งจื้อและฉินปู้อี้นั่งดื่มกินพูดคุยกันอย่างออกรส

ส่วนใหญ่อิ๋งจื้อจะเป็นฝ่ายเล่า ฉินปู้อี้เป็นฝ่ายฟังอย่างตั้งใจ

จากปากคำของอิ๋งจื้อ ทำให้ฉินปู้อี้เข้าใจโลกใบนี้มากขึ้น

พิภพเทียนฮวงกว้างใหญ่ไพศาลเกินจินตนาการ แม้แต่ยอดฝีมือระดับต้าเฉิง

หากคิดจะเดินทางให้ทั่วพิภพ ก็ต้องใช้เวลาหลายสิบปี

มีตำนานเล่าว่าใจกลางพิภพเทียนฮวง มีเซียนอาศัยอยู่ และไม่ได้มีแค่คนเดียวด้วย

ราชวงศ์ต้าหมิงตั้งอยู่ในพื้นที่ค่อนข้างห่างไกลของพิภพเทียนฮวง

ถึงอย่างนั้น ขุมกำลังของราชวงศ์ต้าหมิงหากนำไปเทียบกับดาวบลูสตาร์ เพียงแค่ดีดนิ้ว ดาวบลูสตาร์คงพินาศในพริบตา

แค่นี้ก็พอมองเห็นภาพรวมความแข็งแกร่งของผู้ฝึกตนในพิภพเทียนฮวงได้แล้ว

งานเลี้ยงเลิกรา ทั้งเจ้าภาพและแขกต่างมีความสุข

สาวใช้พาฉินปู้อี้ไปยังเรือนพักที่อิ๋งจื้อจัดเตรียมไว้ให้

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

ฉินปู้อี้ตื่นแต่เช้า ล้างหน้าล้างตาแล้วมานั่งรอในลานบ้าน

ไม่นาน หนานเทียนหลงก็มาปรากฏตัวที่หน้าเรือน "คุณชายฉิน นายน้อยเชิญพบครับ"

ฉินปู้อี้เดินตามหนานเทียนหลงไปที่ห้องพักของอิ๋งจื้อ

อิ๋งจื้อกล่าว "พี่ฉิน เมื่อวานข้าส่งคนไปบอกพวกตาแก่ที่สถาบันต้าหมิงแล้วว่าเรารับคำท้า"

"เดิมทีคิดว่าคงนัดทดสอบกันอีกสักสามวัน แต่เมื่อเช้าทางสถาบันส่งนักเรียนมาแจ้ง"

"บอกว่าฤกษ์ดีมีชัยไปกว่าครึ่ง ให้ทดสอบวันนี้เลย"

พูดถึงตรงนี้ อิ๋งจื้อก็หน้าบึ้งด้วยความโกรธ "ไม่นึกว่าพวกมันจะใจร้อนอยากเล่นงานท่านขนาดนี้ ดูท่าจะเข้าพวกกับเสด็จพี่ใหญ่เต็มตัวแล้วสินะ"

ฉินปู้อี้ถามเรียบๆ "พี่อิ๋งจื้อ เริ่มทดสอบเมื่อไหร่?"

อิ๋งจื้อ: "อีกหนึ่งชั่วยาม"

ฉินปู้อี้: "งั้นเราไปกันเถอะ"

อิ๋งจื้อมองฉินปู้อี้ด้วยความประหลาดใจ "พี่ฉิน ไม่เตรียมตัวหน่อยเหรอ?"

ฉินปู้อี้ส่ายหน้า "แค่พวกไก่อ่อน ไม่ต้องเตรียมตัวหรอก"

เห็นความมั่นใจของฉินปู้อี้ ความกังวลในใจอิ๋งจื้อก็คลายลงเปราะหนึ่ง

เขาเดินเข้าไปตบไหล่ฉินปู้อี้ "พี่ฉินพูดถูก แค่พวกไก่อ่อน ฮ่าฮ่า"

"ไป เราไปกันเถอะ"

หนานเทียนหลงมองทั้งสองคนด้วยความเอือมระอา แอบบ่นในใจ

"ทั้งราชวงศ์ต้าหมิง คงมีแค่สองคนนี้แหละที่กล้าเรียกยอดฝีมือระดับตู้เจี๋ยว่าพวกไก่อ่อน..."

เห็นทั้งสองเดินออกไป หนานเทียนหลงที่ยืนงงอยู่ก็รีบวิ่งตามไป

ในขณะเดียวกัน ณ จวนองค์ชายใหญ่

องค์ชายใหญ่ อิ๋งเย่ กำลังอ่านรายงานข่าวกรองสองฉบับที่วางอยู่ตรงหน้า

ฉบับแรกส่งมาจากหวงเหยียน เจ้าเมืองคนใหม่ของเมืองชิงหยาง ระบุเรื่องที่ฉินปู้อี้ใช้ดาบเดียวทำลายเทือกเขาเทวะร่วงหล่น และความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นกับองค์ชายสามอิ๋งจื้อ

วางฉบับของหวงเหยียนลง แล้วหยิบอีกฉบับขึ้นมา

ฉบับที่สองส่งมาจากสถาบันต้าหมิง ระบุเวลานัดหมายการต่อสู้ระหว่างอาจารย์ในสถาบันกับฉินปู้อี้ พร้อมคำเยินยอเชิญชวนให้องค์ชายใหญ่ไปชม

เมื่ออิ๋งเย่อ่านถึงประโยคหนึ่งในรายงาน เขาก็ยิ้มออกมา

ประโยคนั้นเขียนว่า "ขอฝ่าบาทวางพระทัย พวกกระหม่อมจะทำให้คนที่องค์ชายสามเสนอชื่อมา ตายอย่างอนาถไม่มีที่กลบฝัง"

อิ๋งเย่เรียกทหารยามเข้ามาสั่งการ "จัดขบวน ไปสถาบันต้าหมิง"

ทหารยามรับคำอย่างนอบน้อม "พะยะค่ะ"

แม้อิ๋งเย่จะยังไม่ได้ขึ้นครองราชย์ แต่คำราชาศัพท์ที่ใช้เรียกขานก็แทบไม่ต่างจากฮ่องเต้แล้ว

ณ สถาบันต้าหมิง

ขบวนของอิ๋งจื้อเดินทางเข้าสู่สถาบันอย่างเอิกเกริก

นำหน้าโดยอิ๋งจื้อและฉินปู้อี้ ตามด้วยหนานเทียนหลงและเหล่าองครักษ์

เมื่อเข้ามาในลานประลองของสถาบัน คณะของอิ๋งจื้อก็นั่งลงประจำที่

ทันใดนั้น ชายชราคนหนึ่งก็ร่อนลงมาจากท้องฟ้า

เขาเดินเข้ามาหาอิ๋งจื้อ แล้วโค้งคำนับเล็กน้อย "องค์ชายสามเสด็จมา เป็นเกียรติแก่สถาบันยิ่งนัก"

อิ๋งจื้อพูดดักคอ "ท่านอธิการบดีหวัง เลิกพูดจาประจบประแจงเถอะ ถ้าพวกท่านไม่บีบคั้นข้า ข้าจะถ่อมาที่นี่ทำไม?"

โดนอิ๋งจื้อฉีกหน้ากลางวง อธิการบดีหวังก็ไม่โกรธ ยังคงยิ้มแย้มกล่าวว่า

"องค์ชายสามอย่าเพิ่งกริ้ว ทุกอย่างต้องเป็นไปตามกฎระเบียบมิใช่หรือพะยะค่ะ"

อิ๋งจื้อแค่นเสียงหัวเราะ "กฎระเบียบ? กฎอะไร ข้าไม่เห็นเคยรู้มาก่อน"

"ทีตอนเสด็จพี่ใหญ่เสนอชื่อคนเข้ามา ไม่เห็นอธิการบดีหวังจะพูดถึงกฎระเบียบอะไรเลยนี่"

อธิการบดีหวังหน้าเจื่อนไปเล็กน้อย รีบเปลี่ยนเรื่อง หันไปมองฉินปู้อี้

"นี่คงเป็นยอดคนรุ่นเยาว์ที่องค์ชายสามเสนอชื่อมาสินะ สมกับเป็นวีรบุรุษแต่วัยเยาว์จริงๆ อายุน้อยแค่นี้ก็บรรลุถึงระดับเหอถี่แล้ว อนาคตไกลแน่นอน"

พูดจบ อธิการบดีหวังก็ยื่นมือออกไปจะจับมือทักทายฉินปู้อี้

"เพียะ!"

เสียงตบดังสนั่น อิ๋งจื้อปัดมืออธิการบดีหวังออก