บทที่ 95 สถาบันต้าหมิง

อิ๋งจื้อเหาะนำหน้า ฉินปู้อี้ตามติดมาไม่ห่าง

เมื่อมาถึงเหนือกำแพงเมืองหลวง ทหารยามเห็นอิ๋งจื้อก็รีบคุกเข่าข้างหนึ่งทำความเคารพ "ถวายบังคมองค์ชายสาม"

อิ๋งจื้อผายมือรับ "ไม่ต้องมากพิธี"

ทหารยามลุกขึ้นยืน มองไปที่ฉินปู้อี้ที่เหาะตามหลังมา แล้วกล่าวว่า

"องค์ชายสาม เมืองหลวงมีกฎห้ามผู้ที่ต่ำกว่าระดับตู้เจี๋ยเหาะเหินเดินอากาศ คุณชายด้านหลังท่าน ระดับพลังยังไม่ถึงตู้เจี๋ย เกรงว่า..."

อิ๋งจื้อตัดบท "นี่คือแขกของข้า ไม่ต้องทำตามกฎข้อนี้"

ทหารยามยังคงยืนกราน "องค์ชายสาม กฎย่อมเป็นกฎ ฝ่าฝืนมิได้"

อิ๋งจื้อหรี่ตาลง มองหน้าทหารยามแล้วถามเน้นคำ "เมื่อกี้ข้าพูดอะไร เจ้าไม่ได้ยินหรือไง?"

ทหารยามตอบเสียงเคร่ง "ทูลองค์ชายสาม องค์ชายใหญ่กำชับเรื่องกฎข้อนี้มาเป็นพิเศษ ขอองค์ชายสามอย่าทำให้ข้าน้อยลำบากใจเลย"

ได้ยินดังนั้น สีหน้าของอิ๋งจื้อก็มืดครึ้มลงทันที "ดี ดีมาก เดี๋ยวนี้คำพูดข้าไม่มีน้ำหนักแล้วสินะ?"

อิ๋งจื้อล้วงป้ายทองคำสลักรูปมังกรออกมาจากอกเสื้อ แล้วโยนใส่ทหารยาม

"ฟุ่บ!"

ป้ายทองคำพุ่งเป็นเส้นโค้ง แหวกอากาศด้วยความเร็วสูงเข้าหาทหารยาม

ทหารยามยื่นมือออกมารับป้ายทองคำ แรงกระแทกมหาศาลส่งผ่านมายังฝ่ามือ

"ตึง ตึง ตึง"

ร่างของทหารยามเซถอยหลังไปหลายก้าว ลมปราณปั่นป่วน หน้าซีดเผือด เลือดสายหนึ่งไหลซึมที่มุมปาก

เมื่อตั้งหลักได้ ทหารยามก้มมองป้ายทองคำ ด้านหน้าสลักรูปมังกรทอง ด้านหลังสลักอักษรสีทองสี่ตัว "ดั่งเรามาเอง"

เขารีบคุกเข่าลงทันที ชูป้ายขึ้นเหนือหัวด้วยสองมือ

อิ๋งจื้อถามเสียงเย็น "ท่านทหารผู้ยิ่งใหญ่ ตอนนี้กฎเปลี่ยนได้หรือยัง?"

ทหารยามตัวสั่นเทาเหมือนลูกนกตกน้ำ "ได้พะยะค่ะ เชิญเสด็จองค์ชายสาม"

อิ๋งจื้อยื่นมือรับป้ายทองคำกลับคืน แล้วหันไปพูดกับฉินปู้อี้ "พี่ฉิน เชิญ"

ในใจอิ๋งจื้อตอนนี้เดือดดาลสุดขีด ถูกทหารยามตัวเล็กๆ กลั่นแกล้ง

แถมยังเสียหน้าต่อหน้าฉินปู้อี้ แต่ก็ต้องแสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ เดินคุยหัวเราะกับฉินปู้อี้เข้าไปในจวน

หลังจากอิ๋งจื้อและฉินปู้อี้จากไปได้ไม่ถึงหนึ่งก้านธูป

หนานเทียนหลงก็นำทหารองครักษ์กลุ่มหนึ่งมาหยุดตรงหน้าทหารยามคนนั้น

หนานเทียนหลงประกาศก้อง "คนผู้นี้สมคบคิดกับเผ่าพันธุ์ต่างถิ่น พยายามบ่อนทำลายความมั่นคงของราชวงศ์ต้าหมิง ประหาร!"

ทหารยามหน้าซีดเผือด หมดสภาพความอวดดีเมื่อครู่ ร้องโวยวาย "ใต้เท้า ข้าน้อยถูกใส่ร้าย!"

หนานเทียนหลงไม่สนใจเสียงร้องโวยวาย ชักดาบยาวออกมา

ฉับเดียวศีรษะทหารยามก็หลุดจากบ่า

หนานเทียนหลงมองดูศีรษะทหารยามแล้วพึมพำเสียงต่ำ "ไอ้พวกไม่เจียมกะลาหัว คิดว่าไปเกาะขาองค์ชายใหญ่แล้วจะมากร่างใส่องค์ชายสามได้ตามใจชอบงั้นรึ?"

หนานเทียนหลงกวาดตามองทหารยามคนอื่นรอบๆ แล้วพูดอย่างมีนัยยะ "ถ้ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก โทษคือประหารสถานเดียว"

ทหารยามคนอื่นๆ บนกำแพงเมืองต่างก้มหน้าก้มตา ไม่กล้าปริปาก

อย่างว่า ยมบาลทะเลาะกัน ผีสางเดือดร้อน

อิ๋งจื้อจะลงมาเล่นงานทหารยามด้วยตัวเองก็เสียเกียรติ จึงส่งหนานเทียนหลงมาจัดการแทน

หนึ่งคือเพื่อเชือดไก่ให้ลิงดู ส่งสัญญาณให้รู้ว่าถึงอูฐจะผอมโซ แต่ก็ยังตัวใหญ่กว่าม้า

สองคือเพื่อระบายความโกรธ องค์ชายสามแห่งราชวงศ์ต้าหมิงถูกทหารยามกลั่นแกล้ง จะปล่อยผ่านไปง่ายๆ ได้ยังไง

ทหารองครักษ์จวนองค์ชายรีบเก็บกวาดศพ

เมื่อภารกิจเสร็จสิ้น หนานเทียนหลงก็นำทหารกลับไป

หลังจากหนานเทียนหลงจากไป ทหารยามคนอื่นๆ ก็เริ่มซุบซิบกัน

"ข้าหมั่นไส้ไอ้หวังเอ้อร์มานานแล้ว นึกว่ามีองค์ชายใหญ่คุ้มกะลาหัวแล้วจะไร้เทียมทาน"

"ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ไม่ไว้หน้าองค์ชายสาม สมควรตายแล้ว"

"องค์ชายสามก็โหดใช่ย่อย ต่อไปเจอท่านต้องระวังตัวให้มากขึ้นแล้ว"

"เหอะ องค์ชายพวกนี้มีใครธรรมดาบ้าง ที่ยังยืนหยัดสู้กับองค์ชายใหญ่มาได้จนถึงทุกวันนี้ ก็มีแค่องค์ชายสามคนเดียว คนระดับนี้จะธรรมดาได้ยังไง"

......

ณ จวนองค์ชายสาม

อิ๋งจื้อกล่าวกับฉินปู้อี้ "พี่ฉิน ต่อไปที่นี่คือบ้านของท่าน เรือนพักข้าให้คนเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว"

ฉินปู้อี้ประสานมือคารวะ "พี่อิ๋งจื้อ ข้าได้ยินชื่อเสียงของสถาบันต้าหมิงมานาน รบกวนพี่อิ๋งจื้อช่วยฝากฝังตำแหน่งลอยๆ ในสถาบันให้ข้าสักตำแหน่งจะได้ไหม"

สถาบันต้าหมิง สถาบันอันดับหนึ่งของราชวงศ์ต้าหมิง

แหล่งรวมอัจฉริยะระดับท็อปของแผ่นดิน ผลิตบุคลากรคุณภาพป้อนสู่ราชสำนักนับไม่ถ้วนในแต่ละปี

ข้อมูลเหล่านี้ฉินปู้อี้ใช้จิตสัมผัสสืบหามาได้หลังจากเข้าเมืองหลวง

การใช้ชีวิตสุขสบายในจวนองค์ชายสามนั้นดีก็จริง

แต่ความสบายไม่ใช่สิ่งที่ฉินปู้อี้ต้องการ

ระบบให้เวลาทำภารกิจแค่ปีเดียว

การจะเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในต้าหมิงภายในหนึ่งปี หมายความว่าฉินปู้อี้ต้องทะลวงผ่านสองระดับใหญ่ๆ คือ ตู้เจี๋ย (ฝ่าด่านเคราะห์) และ ต้าเฉิง (มหายาน) ให้ได้ในช่วงเวลานี้

เวลาบีบคั้นมาก การอยู่แต่ในจวนองค์ชายไม่มีทางทะลวงสู่ระดับต้าเฉิงได้แน่

ดังนั้น ฉินปู้อี้จำเป็นต้องหาสถานที่ที่สามารถกอบโกยทรัพยากรการฝึกฝนได้อย่างรวดเร็ว และสถาบันต้าหมิงคือตัวเลือกที่ดีที่สุด

อิ๋งจื้อได้ยินดังนั้น ตาลุกวาว "พี่ฉิน ท่านอยากไปสถาบันต้าหมิงรึ? เรื่องนี้ง่ายมาก ฮ่าฮ่า"

ฉินปู้อี้แปลกใจกับท่าทีดีใจออกนอกหน้าของอิ๋งจื้อ "ทำไมพี่อิ๋งจื้อถึงดีใจขนาดนี้?"

อิ๋งจื้ออธิบาย "พี่ฉินอาจจะไม่รู้ สถาบันต้าหมิงเป็นรากฐานสำคัญของราชวงศ์ต้าหมิงมาแต่โบราณ"

"หากพี่ฉินสามารถสร้างชื่อเสียงในสถาบันได้ ภาระในการต่อกรกับอิทธิพลของเสด็จพี่ใหญ่ในภายภาคหน้าจะเบาลงมาก"

"ด้วยระดับพลังและพรสวรรค์ของพี่ฉิน ให้ไปเป็นอาจารย์ธรรมดาคงเสียของแย่"

"เอาอย่างนี้ ข้าจะเสนอชื่อให้พี่ฉินไปเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาอาวุโส..."

หลังจากฟังคำอธิบายของอิ๋งจื้อ ฉินปู้อี้ก็เข้าใจว่าอาจารย์ที่ปรึกษาอาวุโสคืออะไร มันคล้ายกับอาจารย์ที่ปรึกษาระดับบัณฑิตศึกษาในมหาวิทยาลัยบนดาวบลูสตาร์

แต่สบายกว่ามาก แค่ต้องดูแลศิษย์ปีละไม่กี่คน

ฉินปู้อี้ตอบตกลง "แล้วแต่พี่อิ๋งจื้อจะจัดการ"

อิ๋งจื้อเป็นคนทำอะไรว่องไว หลังคุยจบก็รีบออกจากจวนไปดำเนินการทันที

กว่าจะกลับมาก็บ่ายคล้อย ด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก

ฉินปู้อี้เห็นผิดสังเกตจึงถาม "พี่อิ๋งจื้อ เกิดอะไรขึ้น?"

อิ๋งจื้อตอบด้วยความโกรธ "ฮึ ข้าไม่นึกเลยว่าอิทธิพลของเสด็จพี่ใหญ่จะขยายตัวเร็วขนาดนี้ แม้แต่สถาบันต้าหมิงก็เกือบจะตกอยู่ในกำมือเขาหมดแล้ว"

พูดจบ อิ๋งจื้อก็ทำหน้าละอายใจ "พี่ฉิน ตาแก่หัวโบราณพวกนั้นในสถาบัน ตอนแรกอ้างว่าท่านไม่มีที่มาที่ไปที่ชัดเจน ปฏิเสธที่จะรับท่านเข้าเป็นอาจารย์"

"แต่พอข้าโต้เถียงด้วยเหตุผลจนพวกมันยอมถอย พวกมันกลับยื่นข้อเสนอมาว่า การจะเป็นอาจารย์สถาบันต้าหมิงต้องผ่านการทดสอบสามด่าน"

"มันน่าโมโหนัก ทีเมื่อก่อนเสด็จพี่ใหญ่เสนอชื่อใครเข้าไป ไม่เห็นพวกมันจะเรื่องมากแบบนี้"

"พี่ฉินใจเย็นๆ นะ รอข้าไปวิ่งเต้นอีกหน่อย รับรองไม่เกินเดือน พี่ฉินจะได้เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาอาวุโสแน่นอน"