บทที่ 60 ทะลวงขั้น!

หลานหลิงหลงมองดูหล่างเย่ที่แหกปากร้องโหยหวนอยู่บนฟ้าสูงหมื่นเมตรด้วยความระอา หันหน้าหนีไม่อยากจะมอง

ในใจอยากจะตะโกนบอกทุกคนว่าข้าไม่รู้จักหมอนี่

แต่พอนึกขึ้นได้ว่า ด้วยระดับพลังของหล่างเย่ การอยู่ในกระแสลมรุนแรงขนาดนี้อันตรายมาก

หลานหลิงหลงจึงแบ่งพลังปราณของตัวเองครึ่งหนึ่ง ส่งไปห่อหุ้มร่างของหล่างเย่ไว้

แต่การทำแบบนี้ก็ยิ่งทำให้พลังปราณของนางลดฮวบลงไปอีก

ฉินปู้อี้ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของหล่างเย่ จึงส่งจิตสัมผัสไปตรวจสอบ

ตั้งใจจะสั่งให้เสี่ยวชิงหลงช่วยกางม่านพลังป้องกัน แต่พอเห็นหลานหลิงหลงลงมือแล้ว เขาจึงไม่ได้พูดอะไร

หนึ่งมังกรพาสามชีวิตบินฝ่าสายลมมุ่งหน้าสู่แดนลับสุ่ยเยว่ด้วยความเร็วสูง

ณ แดนลับสุ่ยเยว่ หงหว่านโหรวอ้อนวอนฉีอวิ๋นที่อยู่ตรงหน้า

"ฉินปู้อี้เพิ่งยึดแดนลับฮั่วอวิ๋นได้ ตอนนี้กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ ท่านต้องช่วยข้านะ"

ฉีอวิ๋นมองหงหว่านโหรวด้วยสายตาซับซ้อน เอ่ยออกมาสั้นๆ สองคำ "คอยดู"

ได้ยินคำตอบ หงหว่านโหรวเข้าใจไปเองว่าฉีอวิ๋นตกลงจะช่วย นางรู้สึกโล่งใจเหมือนยกภูเขาออกจากอก

นางมั่นใจว่าด้วยพลังระดับเหอถี่ของฉีอวิ๋น ต่อให้ฉินปู้อี้เก่งแค่ไหนก็คงทำอะไรไม่ได้

สิ่งที่หงหว่านโหรวไม่รู้คือ ฮั่วเฉียนอวิ๋นผู้ล่วงลับก็เพิ่งจะซวยเพราะไอ้คำว่า "คอยดู" สองคำนี้แหละ

ถ้าไม่มีคำตอบกำกวมของฉีอวิ๋น ฮั่วเฉียนอวิ๋นอาจจะเก็บข้าวของหนีไปตั้งนานแล้ว

ระหว่างทางไปแดนลับสุ่ยเยว่ ฉินปู้อี้ขนของที่ยึดมาจากแดนลับฮั่วอวิ๋นและแดนลับคุนหลุนทั้งหมดออกจากช่องเก็บของระบบ แล้วโยนเข้าระบบร้านค้าเพื่อรีไซเคิล

[ติ๊ง! กำลังคำนวณมูลค่าสิ่งของ...]

[ติ๊ง! คำนวณเสร็จสิ้น มูลค่ารวม: สี่พันคะแนนร้านค้า]

ได้ยินเสียงแจ้งเตือน ฉินปู้อี้นึกว่าหูฝาด

รีบเปิดหน้าร้านค้าดู เห็นตัวเลขสี่พันคะแนนโชว์หราอยู่ ถึงค่อยมั่นใจว่าไม่ได้ฝันไป

ฉินปู้อี้กะไว้ว่าได้สักสามพันกว่าก็หรูแล้ว ไม่นึกว่าจะได้ถึงสี่พัน

นี่เป็นครั้งแรกที่มีคะแนนเยอะขนาดนี้ เขาตื่นเต้นจนเนื้อเต้น

เปิดหน้าแลกเปลี่ยนแต้มสถานะ ตั้งใจจะเทหมดหน้าตักแลกเป็นแต้มสถานะให้หมด

[ติ๊ง! สี่พันคะแนนร้านค้า แลกได้ทั้งหมดหนึ่งร้อยสามสิบสามแต้มสถานะ ต้องการแลกหรือไม่?]

"แลก... เดี๋ยวสิ ไม่ถูก ทำไมได้แค่ร้อยสามสิบสามแต้ม"

ฉินปู้อี้งงเป็นไก่ตาแตก รีบเรียกหาระบบในใจ "ระบบ ออกมาคุยกันหน่อย"

[ยินดีรับใช้โฮสต์ไก่อ่อน โฮสต์ไก่อ่อนเจอปัญหาอะไรแก้ไม่ตกอีกแล้วเหรอจ๊ะ?]

ฉินปู้อี้หน้าดำคร่ำเครียด "โฮสต์ไก่อ่อน... ช่วงนี้แกไปดูหนังประหลาดอะไรมาอีก?"

[ตำนานรักข้ามสายพันธุ์ฉบับอินเตอร์: เจ็ดพี่น้องน้ำเต้าตะลุยเมืองกรุง] ระบบตอบ

"พูดบ้าอะไรของแก มั่วซั่วไปหมด"

"เข้าเรื่องก่อน ระดับห้าแลกแต้มสถานะ ยี่สิบคะแนนต่อหนึ่งแต้ม สี่พันคะแนนมันต้องได้สองร้อยแต้มสิ"

"ไหงเหลือแค่ร้อยสามสิบสามแต้มได้" ฉินปู้อี้ถามเสียงเข้ม

แล้วรีบดักคอ "นี่เป็นความผิดพลาดของระบบ อย่ามาคิดเงินค่าตอบนะ"

ระบบที่กำลังจะอ้าปากเรียกเงินจำต้องกลืนคำพูดลงคอ

แล้วอธิบายอย่างจำยอม

[ก็ปกติหนิ มีอะไรน่าแปลกใจ ตอนนี้โฮสต์ขาดอีกแค่หกสิบหกแต้มก็จะทะลวงสู่ระดับหกแล้ว]

[หักลบส่วนของระดับห้าไปหกสิบหกแต้ม คะแนนที่เหลือก็ต้องคิดตามเรตระดับหก คือสี่สิบคะแนนต่อหนึ่งแต้ม ไงล่ะ]

ฉินปู้อี้: "สะสมไว้ก่อนไม่ได้เหรอ?"

[ไม่ได้จ้ะ รู้ทันหรอกว่าคิดอะไร จะตุนแต้มตอนระดับต่ำๆ จะได้ประหยัดทรัพยากรตอนระดับสูงใช่ไหม]

[ถ้าเป็นแบบนั้น ตอนอยู่ระดับหนึ่งโฮสต์แลกไว้สักสิบล้านแต้ม ป่านนี้คงเป็นมหาเทพครองจักรวาลไปแล้ว]

[ระบบช่วยโฮสต์อัปเกรดก็ต้องอยู่ในกฎเกณฑ์ ยิ่งโฮสต์เก่งขึ้น พลังงานที่ใช้ในการอัปเกรดก็ต้องมากขึ้นตามไปด้วย]

อธิบายจบ ระบบก็เปลี่ยนโหมดเป็นครูดุลูกศิษย์

[เข้าใจไหม เจ้าโฮสต์ไก่อ่อน!]

ฟังคำอธิบายจบ ฉินปู้อี้ถึงบางอ้อ แผนการหัวหมอที่จะตุนทรัพยากรข้ามรุ่นเป็นอันล่มพับไป

พอโดนเรียกว่าโฮสต์ไก่อ่อนอีกรอบ ฉินปู้อี้เริ่มรู้สึกว่าหนังเกรดบีพวกนั้นทำพิษระบบเข้าให้แล้ว

เมื่อก่อนระบบไม่เป็นแบบนี้ ตั้งแต่กลับมาดาวบลูสตาร์ ดูหนังห่วยๆ ทุกวัน

บุคลิกภาพ... หรือระบบภาพ... เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ จากเดิมที่แค่ขี้งกขี้โกง ตอนนี้ดันเพิ่มนิสัยประหลาดๆ มาอีก

ฉินปู้อี้คิดว่าต้องหาทางล้างสมองระบบให้กลับมาเป็นผู้เป็นคน... เอ่อ เป็นระบบที่ดีเหมือนเดิมซะแล้ว

กำลังจะเริ่มปฏิบัติการล้างสมอง เสียงแจ้งเตือนก็ดังขัดจังหวะ

[ติ๊ง! หลอมรวมโลกเสี่ยวเชียนเสร็จสมบูรณ์]

ฉินปู้อี้ส่งจิตสัมผัสเข้าไปในโลกเสี่ยวเชียน

พื้นที่ในโลกเสี่ยวเชียนขยายใหญ่ขึ้นกว่าเดิมเท่าตัว

ฉินปู้อี้สำรวจโลกเสี่ยวเชียนอย่างละเอียด ลืมเรื่องล้างสมองระบบไปสนิทใจ

หลังการหลอมรวม เขาสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ

เหมือนมีบางสิ่งกำลังก่อตัวขึ้น พลังชีวิตบางอย่างเพิ่มเข้ามาในโลกใบนี้

เดิมทีโลกเสี่ยวเชียนไม่มีกลางวันกลางคืน มีแต่แสงนวลตาที่สว่างคงที่ตลอดเวลา สภาพอากาศเหมือนกันทั้งปี

ไม่มีลม ฝน ฟ้าแลบ ฟ้าร้องตามธรรมชาติ

อยากให้ฝนตกแดดออก ฉินปู้อี้ต้องสั่งการเอง

แต่หลังการหลอมรวมครั้งนี้

แม้จะบอกไม่ถูกว่าตรงไหนเปลี่ยนไปชัดเจน แต่ฉินปู้อี้รู้สึกได้ว่าทุกอย่างกำลังพัฒนาไปในทางที่ดีขึ้น

ขณะที่จิตสัมผัสจมดิ่งอยู่ในโลกเสี่ยวเชียน เสียงของเสี่ยวชิงหลงก็ดังขึ้น "นายท่าน ถึงแล้ว"

ฉินปู้อี้ได้สติ เดินลงมาจากหัวมังกรของเสี่ยวชิงหลง

เสี่ยวชิงหลงคลายกรงเล็บปล่อยสองคนลงมา หลานหลิงหลงหน้าซีดเผือดเหมือนกระดาษจากการใช้พลังปราณเกินตัว

ส่วนหล่างเย่หนักกว่า นอนตาเหลือกชักกระตุกอยู่บนพื้น

ผ่านไปพักใหญ่ หล่างเย่ถึงตั้งสติได้ ตะเกียกตะกายลุกขึ้นเดินไปหาหลานหลิงหลง กล่าวขอบคุณด้วยความซาบซึ้งใจ

"ขอบคุณแม่นางมากที่ช่วยชีวิต!"

พูดจบก็ยื่นยาเม็ดสีฟ้าให้ "ยานี้จะช่วยฟื้นฟูพลังปราณได้เร็วขึ้น"

หลานหลิงหลงรับยามา ตรวจสอบว่าไม่มีพิษก็กลืนลงไป

สีหน้าซีดเซียวกลับมามีเลือดฝาดอย่างรวดเร็ว นางเงยหน้าขึ้นพยักหน้าให้หล่างเย่เป็นเชิงบอกว่าไม่เป็นไร

ฉินปู้อี้มองหล่างเย่ที่ควักยาดีเกินระดับพลังตัวเองออกมา แต่ก็ไม่ได้ซักไซ้

ทุกคนย่อมมีความลับ ฉินปู้อี้ไม่ใช่คนชอบสอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้าน

ทางเข้าแดนลับสุ่ยเยว่อยู่ตรงหน้า แต่ฉินปู้อี้ยังไม่เข้าไป

เขายืนนิ่งหน้าทางเข้า หันไปสั่งเสี่ยวชิงหลง "เสี่ยวชิง คุ้มกันข้าด้วย"

"จัดไปครับนายท่าน!"

เสี่ยวชิงหลงขดร่างยาวหลายร้อยจั้งล้อมรอบฉินปู้อี้ไว้ ปกป้องเขาอยู่ใจกลางวงล้อม

หลานหลิงหลงและหล่างเย่มองฉินปู้อี้ด้วยความสงสัย

หล่างเย่กระซิบถาม "เขาจะทำอะไรน่ะ มาถึงหน้าบ้านเขาแล้วทำไมไม่เข้าไป"

หลานหลิงหลงส่ายหน้า นางเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

ฉินปู้อี้ตัดสินใจแลกคะแนนร้านค้าสี่พันคะแนนเป็นแต้มสถานะทั้งหมด

หลังจากฟังคำอธิบายของระบบ ในเมื่อการกดระดับพลังไว้ไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว

สู้รีบๆ ทะลวงขั้นไปเลยดีกว่า เผื่อเกิดเหตุฉุกเฉินจะได้รับมือทัน

แลกมาได้หนึ่งร้อยสามสิบสามแต้มสถานะ ฉินปู้อี้เทใส่ตัวเองรวดเดียว

ระดับการบำเพ็ญเพียรพุ่งจากขั้นเลี่ยนซูระยะหลังสู่ขั้นเลี่ยนซูสมบูรณ์

ถัดจากขั้นเลี่ยนซูสมบูรณ์ ก็คือขั้นเหอถี่

ฉินปู้อี้คำรามก้อง "ทะลวงขั้น!"