บทที่ 35 ชิ้นส่วนดาบที่แตกหัก

[ติ๊ง! ภารกิจตื่นรู้สำเร็จ รางวัลภารกิจถูกส่งมอบเรียบร้อยแล้ว]

[ติ๊ด! โฮสต์มีเวลาอยู่ในแดนลับนี้อีกสามชั่วโมง ระหว่างนี้สามารถเลือกกลับได้ทุกเมื่อ หลังจากครบสามชั่วโมงจะถูกส่งกลับโดยอัตโนมัติ!]

เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบว่าภารกิจสำเร็จ จิตใจที่ตึงเครียดมาตลอดครึ่งปีของฉินปู้อี้ก็ผ่อนคลายลงได้บ้าง

จากนั้นภาพตรงหน้าของเขาก็พร่ามัว เมื่อสายตากลับมาชัดเจนอีกครั้ง เขาก็พบว่าตัวเองยืนอยู่นอกตำหนักหลิงเซียว ในท่าทางเดียวกับตอนที่ก้าวเข้าไปเมื่อครึ่งปีก่อน

ประตูตำหนักหลิงเซียวปิดสนิท ดูเหมือนไม่เคยเปิดออกมาก่อน สภาพภายนอกของตำหนักที่ทรุดโทรมเต็มไปด้วยร่องรอยการต่อสู้

เรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา ราวกับเป็นเพียงความฝัน แต่ฉินปู้อี้รู้ดีว่านี่ไม่ใช่ความฝันแน่นอน

ฉินปู้อี้ทอดถอนใจถึงความทรงพลังของระบบ พลางสรุปผลการเก็บเกี่ยวจากแดนลับแห่งการตื่นรู้ครั้งนี้ ซึ่งถือว่าคุ้มค่ามหาศาล

เขาเข้าถึงแก่นแท้ของเพลงดาบสังหารกระบวนท่าที่หนึ่งและสองได้อย่างถ่องแท้ พร้อมทั้งรู้แนวทางการพัฒนาในขั้นต่อไป

นอกจากนี้ ยังได้รับเพลงดาบสังหารกระบวนท่าที่สี่ · สลายวิญญาณ

สลายวิญญาณ เป็นการโจมตีด้วยจิตสัมผัส ยิ่งผู้ฝึกตนมีระดับการบำเพ็ญเพียรสูงขึ้น ความสามารถในการเอาชีวิตรอดก็ยิ่งมากขึ้นตามไปด้วย

เมื่อถึงระดับหนึ่ง แม้กายเนื้อจะถูกทำลาย ก็ไม่ได้หมายความว่าผู้ฝึกตนที่มีจิตสัมผัสแข็งแกร่งจะตายไปจริงๆ ตราบใดที่จิตสัมผัสหนีรอดไปได้ ก็สามารถหาร่างมนุษย์เพื่อแย่งชิงและเกิดใหม่ได้

เพียงแต่ต้องเริ่มฝึกฝนกายเนื้อใหม่ แต่สำหรับผู้ฝึกตนระดับนี้ ขอเพียงมีทรัพยากรเพียงพอ การฟื้นคืนระดับพลังก็เป็นเพียงเรื่องของเวลา

สลายวิญญาณ คือการทำลายจิตสัมผัสของผู้ฝึกตนให้สิ้นซาก ทำให้ผู้ฝึกตนที่มีพลังแก่กล้าต้องตายอย่างแท้จริงทั้งกายและจิตวิญญาณ

หลังจากอ่านคำอธิบายของสลายวิญญาณจบ แววตาของฉินปู้อี้ก็ฉายแววยินดี

การปรากฏของสลายวิญญาณจะช่วยเพิ่มพลังการต่อสู้ให้เขาอย่างมาก จิตสัมผัสของเขาตอนนี้เหนือกว่าขั้นฮว่าเสินไปแล้ว เทียบเท่ากับความเข้มแข็งของขั้นเลี่ยนซู

จิตสัมผัสระดับเลี่ยนซูเมื่อผสานกับสลายวิญญาณ ก็เหมือนเสือติดปีก

"แม้แดนลับแห่งการตื่นรู้จะอันตราย แต่ผลตอบแทนที่ได้ก็ชัดเจน"

ตอนนี้ฉินปู้อี้อารมณ์ดีมาก แต่พอนึกถึงลูกเล่นแพรวพราวของระบบ เขาก็อดไม่ได้ที่จะเรียกหามัน

"ระบบ ออกมานี่ซิ" ฉินปู้อี้ตะโกนเรียก

[อยู่ครับโฮสต์ ยินดีรับใช้ครับ!] ระบบตอบกลับด้วยน้ำเสียงประจบประแจงเล็กน้อย

ได้ยินเสียงระบบ ฉินปู้อี้ก็ของขึ้นทันที กล่าวด้วยความไม่พอใจว่า

"แกไม่คิดจะอธิบายอะไรหน่อยเหรอ?"

[โฮสต์ ต้องการคำอธิบายเรื่องไหนครับ?] ระบบถามกลับด้วยความสงสัย

เห็นระบบแกล้งโง่ ฉินปู้อี้ก็ไม่อ้อมค้อม พูดตรงๆ ทันที

"ค่าสถานะร้อยเจ็ดสิบแต้ม ถ้าตีเป็นหินวิญญาณก็สิบเจ็ดล้านก้อน แค่ให้ช่วยกดจิตสังหารก็ได้ผลแค่นี้เนี่ยนะ?"

[โฮสต์ครับ คุณต้องเข้าใจนะว่าการกดจิตสังหารมันใช้พลังงานเยอะมาก ราคานี้ถือว่ายุติธรรมสุดๆ แล้ว ถ้าคุณคิดว่าถูกไป จะเพิ่มให้อีกก็ได้นะ?]

ระบบตอบกลับด้วยท่าทีหน้าด้านๆ แถมยังแฝงคำขู่ไว้นิดๆ

ฉินปู้อี้มั่นใจเลยว่าถ้าเขายังตอแยไม่เลิก ระบบต้องฉวยโอกาสขึ้นราคาแน่ ซึ่งถ้าเป็นอย่างนั้นคงได้ไม่คุ้มเสีย

หลังจากด่าระบบในใจไปยกใหญ่ ฉินปู้อี้ก็ตัดสินใจหุบปาก ไม่สนใจระบบอีก

เมื่อเห็นฉินปู้อี้เงียบไป ระบบจึงเอ่ยปลอบใจว่า

[โฮสต์ครับ เห็นแก่ที่คุณทำผลงานได้ดีในครั้งนี้ ผมจะตอบคำถามให้ฟรีหนึ่งข้อแล้วกัน]

ฉินปู้อี้กำลังมีคำถามเต็มหัวพอดี พอได้ยินแบบนี้ก็รีบถามทันที "หลังสงครามครั้งสุดท้ายของสวรรค์ เฮ่าเทียนยังมีชีวิตอยู่ไหม?"

นี่เป็นคำตอบที่ฉินปู้อี้อยากรู้ที่สุดในตอนนี้ ถ้าเฮ่าเทียนยังอยู่ การที่เขาถือครองอาวุธของอีกฝ่าย สักวันคงโดนตามมาทวงคืนแน่

ใครจะไปรู้นิสัยของเฮ่าเทียน เกิดวันดีคืนดีอารมณ์บ่จอยแล้วมาฆ่าเขาตาย มันคงน่าเจ็บใจพิลึก

[ระดับสิทธิ์ของโฮสต์ไม่เพียงพอ ไม่สามารถบอกได้!] ระบบตอบกลับ

"ไหนบอกว่าจะตอบฟรีหนึ่งข้อไง ทำไมถึงบอกไม่ได้" ฉินปู้อี้พูดอย่างเอือมระอา

[คำถามฟรีก็เหมือนอาหารกลางวันฟรีนั่นแหละ มีอาหารกลางวันฟรีที่ไหนอร่อยบ้าง? เปลี่ยนคำถามซะ] ระบบตอบกลับอย่างหน้าไม่อาย

ฉินปู้อี้กดไลก์ให้ความหน้าด้านของระบบในใจเงียบๆ แล้วถามต่อ "เกิดอะไรขึ้นในยุคโบราณ?"

[ระดับสิทธิ์ของโฮสต์ไม่เพียงพออย่างรุนแรง ไม่สามารถบอกได้!]

[โฮสต์ครับ เลิกถามเถอะ เดี๋ยวผมสุ่มตอบคำถามให้สักข้อแล้วกัน]

ฉินปู้อี้ยืนนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ กว่าจะเปล่งเสียงออกมาได้ "แบบนี้ก็ได้เหรอ? ไม่ให้ถามแล้วซะงั้น"

[ประเด็นคือสองคำถามที่คุณถามมาเนี่ย คำตอบหนึ่งอยู่ที่ตัวคุณเอง อีกคำตอบถ้ารู้ตอนนี้ มีแต่จะเร่งให้ตายเร็วขึ้น]

[เริ่มการสุ่มตอบคำถาม ผมจะอธิบายหน้าที่ของค่าโชคลาภในค่าสถานะให้ฟัง โชคลาภก็ตามชื่อเลย คือทำให้ดวงดีขึ้น มีโอกาสได้สมบัติและพบเจอโอกาสดีๆ มากขึ้น]

[ในระยะหลังอาจถึงขั้นที่ว่า แค่เดินเตะก้อนหินข้างทางก็ได้เป็นสุดยอดสมบัติแห่งพหุจักรวาล จบการตอบคำถาม ไม่มีธุระอะไรอย่าเรียกผมอีกล่ะ]

อธิบายจบระบบก็เงียบหายไปทันที ฉินปู้อี้อดไม่ได้ที่จะบ่นอุบ

"พูดซะดูดี ฟังความข้างเดียวเหมือนอ่านหนังสือเสียเปล่าไปสิบปี ถ้าฉันเก่งขึ้นแล้วยังเก็บสมบัติไม่ได้ แกต้องชดใช้ให้ฉันนะ"

บ่นไปอย่างนั้น แต่การรอดชีวิตมาได้ในครั้งนี้ ฉินปู้อี้ต้องขอบคุณค่าโชคลาภจริงๆ

คนปกติที่ไหนจะกล้าทำแบบฉินปู้อี้ แยกจิตสัมผัสของตัวเองออกมาครึ่งหนึ่งแล้วฟันให้แตก มันคือการฆ่าตัวตายชัดๆ

ฉินปู้อี้รอดมาได้ ส่วนหนึ่งเพราะโชคช่วย อีกส่วนต้องยกเครดิตให้ค่าสถานะที่ผิดมนุษย์มนาของเขา ทุกค่าพุ่งถึงขีดสุดในระดับปัจจุบัน ไม่มีจุดอ่อนเลยแม้แต่นิดเดียว

ฉินปู้อี้ไม่ได้ใส่ใจกับคำอธิบายลวกๆ ไร้สาระของระบบ แต่กลับไปคิดถึงข้อมูลที่ระบบอาจจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจหลุดออกมา

"เมื่อกี้ฉันถามไปสองคำถาม มีคำตอบหนึ่งอยู่ที่ตัวฉันเอง นี่มันหมายความว่ายังไงกันนะ" ฉินปู้อี้คิดในใจ

คิดอยู่ครึ่งค่อนวันก็คิดไม่ออก จึงได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจชั่วคราว

ภารกิจตื่นรู้ครั้งนี้ให้รางวัลเป็นแต้มสถานะสิบแต้ม และชิ้นส่วนดาบที่แตกหักหนึ่งชิ้น

ฉินปู้อี้หยิบชิ้นส่วนดาบออกมาจากแหวนมิติ

ในภาพสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่บนบันไดสู่สวรรค์ ฉินปู้อี้เห็นดาบสังหารแตกเป็นเสี่ยงๆ ตั้งแต่ปลายยันด้าม

ชิ้นส่วนในมือตอนนี้ ดูจากรูปทรงแล้ว น่าจะเป็นส่วนปลายดาบของดาบสังหาร

ฉินปู้อี้มองดาบสังหารที่สมบูรณ์ในมือสลับกับปลายดาบที่เกินมาด้วยความสงสัย คิดเท่าไหร่ก็ไม่เข้าใจว่าเป็นไปได้อย่างไร

"ระบบ ออกมาอธิบายหน่อยสิว่านี่มันเรื่องอะไร" ฉินปู้อี้เรียกในใจ

[เรื่องนี้น่ะเหรอ ง่ายมาก แต่การตอบคำถามนี้โฮสต์ต้องจ่ายค่าตอบแทน แค่สิบแต้มสถานะเท่านั้น] ระบบตอบกวนๆ

"กล้าคิดเงินด้วยเหรอ? เมื่อกี้ไหนบอกจะตอบฟรีข้อหนึ่งไง" ฉินปู้อี้พยายามระงับอารมณ์พลุ่งพล่านในใจ

[ก็ตอบไปแล้วไง] ระบบตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ดูสมเหตุสมผลสุดๆ

"เวร! นั่นเรียกว่าตอบได้ด้วยเหรอ หน้าไม่อายจริงๆ" ฉินปู้อี้ด่าอย่างหัวเสีย

[อะแฮ่ม~ โฮสต์ใจเย็นๆ ที่คุณพูดมาก็มีเหตุผล งั้นคำถามนี้ตอบให้ฟรีแล้วกัน] ระบบเห็นท่าไม่ดีเลยรีบเปลี่ยนท่าทีมาอธิบายอย่างอดทน

[ดาบสังหารที่คุณถืออยู่ตอนนี้ แม้ผมจะใช้ความพยายามอย่างมากในการรวมมันเข้าด้วยกัน แต่ก็มีแค่รูปลักษณ์ภายนอกเท่านั้น พลังยังห่างไกลจากช่วงพีคของมันมากนัก]

[คุณแค่เอาชิ้นส่วนในมือไปวางในตำแหน่งที่ถูกต้อง ที่เหลือเดี๋ยวผมจัดการผสานให้เอง ฟรีครับ!]

ระบบเน้นคำว่าฟรีในตอนท้าย เห็นได้ชัดว่ามันอาจจะรู้สึกผิดที่หลอกกินตังค์ฉินปู้อี้ไป เลยอยากชดเชยเพื่อให้เขาสบายใจขึ้น

ฟังระบบพูดจบอย่างง่ายดาย ฉินปู้อี้ก็ตกตะลึง ไม่ใช่ตกตะลึงในความสามารถของระบบ เพราะเขาไม่เคยสงสัยในเรื่องนั้นอยู่แล้ว

แต่ที่ตกตะลึงคือ ดาบสังหารที่มีอานุภาพระดับท็อปในขั้นเดียวกันนี้ กลับยังไม่ใช่ร่างสมบูรณ์

เขาค่อยๆ นำชิ้นส่วนปลายดาบไปประกบที่ปลายดาบสังหารด้วยความคาดหวัง

เมื่อทั้งสองสัมผัสกัน ก็ไม่มีแรงต้านใดๆ ผสานเข้ากันได้อย่างแนบเนียนราวกับน้ำและนม

เมื่อปลายดาบหลอมรวมเข้ากับดาบสังหารโดยสมบูรณ์ ตัวดาบก็สั่นสะเทือน ส่งเสียงร้องกังวาน

"วิ้ง!"

ฉินปู้อี้สัมผัสได้ถึงดาบสังหารในมือ สิ่งที่ต่างไปจากเดิมเล็กน้อยคือ จิตสังหารที่แผ่ออกมาจากตัวดาบเข้มข้นขึ้นกว่าเดิม

เมื่อเปิดหน้าต่างข้อมูลของดาบสังหาร สิ่งที่เปลี่ยนไปคือ มีค่าเพิ่มพลังโจมตีเพิ่มขึ้นมาสิบเปอร์เซ็นต์

ชิ้นส่วนเพียงชิ้นเดียวเพิ่มพลังโจมตีได้ถึงสิบเปอร์เซ็นต์ ถือว่าน่ากลัวมาก ยิ่งระดับการบำเพ็ญเพียรสูงเท่าไหร่ ความน่ากลัวของการเพิ่มพลังนี้ก็จะยิ่งเห็นชัดเจนขึ้น

ตอนนี้ฉินปู้อี้เริ่มจินตนาการถึงวันที่รวบรวมชิ้นส่วนดาบสังหารได้ครบทั้งหมด ว่าพลังของมันจะมหาศาลขนาดไหน

จากนั้นฉินปู้อี้ก็ทำการยกระดับเพลงดาบสังหารเป็นระดับสี่ และเติมแต้มสถานะสิบแต้มให้กับตัวเอง ก่อนจะเปิดหน้าต่างข้อมูลส่วนตัว:

ชื่อ: ฉินปู้อี้

กายา: เทียนฮวง · ขั้นต้น

ผลลัพธ์: ค่าสถานะทั้งหมดเพิ่มขึ้น · ห้าเปอร์เซ็นต์

การบำเพ็ญเพียร: ระดับสี่ · ขั้นฮว่าเสินระยะกลาง (164/200)

พละกำลัง: 164

ความเร็ว: 164

ความอึด: 164

พลังโจมตี: 164

พลังป้องกัน: 164

โชคลาภ: 164

......

อาวุธ: ดาบสังหาร · ระดับสี่ (164/200)

ชิ้นส่วนที่แตกหัก (1/9): เพิ่มพลังโจมตี · สิบเปอร์เซ็นต์

พลังโจมตี: 164

ทักษะ: เพลงดาบสังหาร · ระดับสี่ (164/200)

พลังโจมตี: 164

สัตว์อสูร: มังกรเขียว · ระดับสี่ (164/200)