บทที่ 453 โอกาสรวยมาถึงแล้ว(ฟรี)

บทที่ 453 โอกาสรวยมาถึงแล้ว

"ไม่รู้สึกเลยเหรอ? แสดงว่าไตคุณยังดีมากนะคะ!" อันโยวอี้แสร้งทำเป็นประหลาดใจ "เดี๋ยวฉันจะกดให้แรงกว่านี้อีกค่ะ"

พูดจบ เธอก็เพิ่มแรงกดมากขึ้น

"เป็นไงคะ? ตอนนี้รู้สึกอะไรบ้างไหม?"

ซี้ด... ความเจ็บปวดแล่นพล่านจนน่าขนลุก! สวีโม่กัดฟันกรอด ฝืนทำหน้าตายเก็บอาการ "ยังไม่รู้สึกอะไรเลย... ช่างเถอะ ไม่ต้องนวดแล้ว แรงคุณน้อยเกินไป อย่างกับคนไม่ได้กินข้าว กดลงมาผมยังไม่รู้สึกเลยว่านวดอยู่"

สวีโม่ทำหน้า 'ไม่พอใจ' แล้วดึงเท้ากลับอย่างแนบเนียน เขารู้ตัวแล้วว่าอันโยวอี้กำลังใช้ข้ออ้างนี้แกล้งเขาอยู่

แต่จะทำไงได้ วิธีที่แม่สาวคนนี้ใช้แกล้งเขามันแสบเกินไป ในสถานการณ์แบบนี้ ผู้ชายหน้าไหนก็ต้องกัดฟันบอกว่าไม่เจ็บทั้งนั้นแหละ...

"ไม่นวดแล้วเหรอ? ฉันเพิ่งเริ่มเองนะ" อันโยวอี้จ้องสวีโม่ด้วยรอยยิ้มกว้าง มั่นใจในชัยชนะเต็มเปี่ยม พลางคิดในใจว่า ทีหลังยังจะกล้าใช้ให้ฉันนวดเท้าให้อีกไหม!

"ไม่เอาแล้ว แรงคุณน้อยไป นวดไปก็ไม่รู้สึกอะไร เลิกเถอะ" สวีโม่พูดด้วยรอยยิ้มจอมปลอม

ในเมื่ออันโยวอี้เล่นสกปรกกับเขา เขาก็เล่นสกปรกกลับได้เหมือนกัน สวีโม่ไม่ใช่คนเจ้าคิดเจ้าแค้น เพราะเขามักจะชำระความแค้นเดี๋ยวนั้นเลย

"เทคนิคการนวดของคุณยังไม่ถูกต้องเท่าไหร่ ผมพอมีความรู้เรื่องนวดอยู่บ้าง มานี่สิ เดี๋ยวผมสอนให้"

เมื่อเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของสวีโม่ อันโยวอี้ก็ดีดตัวลุกจากโซฟาทันที สีหน้าแบบนั้นของสวีโม่บ่งบอกชัดเจนว่าเขากำลังคิดไม่ซื่อ!

"ไม่เรียน ไม่เอา!" เธอร้องบอกพร้อมเตรียมถอยห่างจากสวีโม่

แน่นอนว่าความเร็วของเธอเทียบกับสวีโม่ไม่ได้เลย

เธอยังวิ่งหนีไปได้ไม่ถึงสองก้าว ก็โดนสวีโม่คว้าตัวไว้ได้

มืออันไร้ความปรานีของสวีโม่ล็อคเข้าที่หลังคอของอันโยวอี้ ทำให้เธอต้องหยุดชะงัก จากนั้นเขาก็ย่อตัวลง อุ้มอันโยวอี้ขึ้นในท่าเจ้าหญิง แล้วพาไปวางบนโซฟา

เขาถอดรองเท้าใส่ในบ้านของอันโยวอี้ออก จับเท้าเล็กๆ ขาวผ่องของเธอไว้ แล้วเริ่ม 'บทเรียนการนวด'

อันโยวอี้มีจุดอ่อนอยู่อย่างหนึ่ง: เธอบ้าจี้

"นวดเขาไม่ได้ทำกันแบบนั้น ต้องทำแบบนี้..."

"จั๊กจี้ จั๊กจี้ ไม่ไหวแล้ว... อื้อ... ฉันผิดไปแล้ว ฉันรู้แล้วว่าผิดจริงๆ!"

"ผิด? ผิดเรื่องอะไร?"

"ฉันจะไม่เล่นสกปรกแล้ว!"

"เล่นสกปรกอะไร? พูดเรื่องอะไรเนี่ย?" สวีโม่แกล้งทำไขสือ มือยังคงจั๊กจี้ฝ่าเท้าอันโยวอี้ต่อไป

เมื่อเห็นว่าขอร้องไปก็ไร้ผล อันโยวอี้จึงเปลี่ยนแผนหาตัวช่วย

"ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยฉันที!"

ทว่า สามสาวที่เหลือไม่มีใครก้าวเข้ามาช่วยเลยสักคน แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นกันหมด พวกเธอรู้ดีถึงพลังการต่อสู้ของสวีโม่ ต่อให้พวกเธอสี่คนรวมพลังกันก็สู้ไม่ได้ ความต่างชั้นมันมากเกินไป

อีกอย่าง สวีโม่ก็แค่หยอกเล่นกับอันโยวอี้ ไม่ได้ทำรุนแรงอะไร ไม่จำเป็นต้องช่วย นั่งดูละครฉากเด็ดดีกว่า

นอกจากนี้ ฟังจากบทสนทนาของทั้งคู่ โจวเฉียวเฉียวและคนอื่นๆ ก็เดาได้ว่าอันโยวอี้ต้องแอบเล่นตุกติกตอนนวดเท้าให้เขาแน่ๆ... นี่แหละที่เขาเรียกว่าหวังจะขโมยไก่แต่เสียข้าวสาร

โดรสวีโม่เอาคืนบ้างก็สมควรแล้ว

…

วันรุ่งขึ้น

สวีโม่ไม่ได้ไปทำงาน เขาลาดหยุดหนึ่งวัน

วันนี้เขาจะไปขึ้นเงินรางวัล

ก็นะ เพิ่งถูกรางวัลเจ็ดล้านหยวนเมื่อวาน จะให้ยังมีกะจิตกะใจไปทำงานวันนี้ได้ไงไหว?

เนื่องจากเงินรางวัลจำนวนมหาศาล เขาจึงไม่สามารถขึ้นเงินที่ร้านขายลอตเตอรี่ได้ ต้องไปขึ้นเงินที่ศูนย์สลากกินแบ่งเท่านั้น

ไม่นานหลังจากสวีโม่ออกไป หยางจิงซวนก็ออกจากบ้านเช่นกัน

สวีโม่ไปขึ้นเงินรางวัล ส่วนเธอ... ไปซื้อลอตเตอรี่ เธอตื่นเต้นกับเรื่องนี้จนนอนไม่หลับทั้งคืน

ความจริงแล้ว หยางจิงซวนวางแผนไว้เสร็จสรรพว่าจะเอาเงินรางวัลไปทำอะไรบ้างหลังจากถูกรางวัล

ร้านขายลอตเตอรี่

หน้าร้านมีป้ายผ้าแขวนไว้แล้ว และเจ้าของร้านกำลังตะโกนผ่านเครื่องขยายเสียง

"เมื่อวานนี้ มีลูกค้าท่านหนึ่งที่ร้านเราถูกรางวัลที่สองสลากกินแบ่งลูกบอลสองสี!! ร้านเล็กๆ ของเราดวงกำลังพุ่ง! เดินผ่านมาอย่าให้เสียเที่ยว! คอลอตเตอรี่ทั้งหลาย รีบมาแบ่งปันความโชคดีกัน พลาดร้านนี้ไปจะเสียใจนะจ๊ะ!"

หน้าร้านลอตเตอรี่เนืองแน่นไปด้วยผู้คน บางคนมายืนมุงดูด้วยความสนใจ บางคนก็รีบเบียดเสียดเข้าไปซื้อลอตเตอรี่ด้วยความกระตือรือร้น

"ใช่ครับ รางวัลที่สอง เงินรางวัลเจ็ดหมื่นหยวน ลูกค้าท่านนั้นซื้อแบบทวีคูณร้อยเท่า รวมเงินรางวัลทั้งหมดเจ็ดล้านหยวน!"

"จะเป็นเรื่องโกหกได้ไง? ผมจะหลอกพวกคุณทำไม? อยากโชคดีก็รีบซื้อเลยครับ ตอนนี้ร้านผมดวงกำลังขึ้น ซื้อตอนนี้โอกาสถูกรางวัลใหญ่สูงมาก!"

ผู้คนหลั่งไหลเข้ามาซื้อลอตเตอรี่ไม่ขาดสาย เจ้าของร้านถือไมโครโฟนประกาศด้วยความตื่นเต้นจนหน้าแดงก่ำ

สำหรับคนเล่นหวย จะถูกหรือไม่ถูกมันขึ้นอยู่กับดวง ร้านที่เพิ่งมีคนถูกรางวัลเจ็ดล้านย่อมต้องมีดวงเฮงสุดๆ!

ลอตเตอรี่จะซื้อที่ไหนก็ได้ แทนที่จะซื้อจากร้านดวงธรรมดา สู้มาซื้อร้านดวงเฮงร้านนี้ดีกว่า เผื่ออานิสงส์ความโชคดีจะส่งผลให้ถูกรางวัลบ้าง

เจ็ดล้าน... นี่คือร้านที่สวีโม่ซื้อลอตเตอรี่... หยางจิงซวนเองก็เชื่อเรื่องการเกาะกระแสความโชคดีนี้เช่นกัน

เธอเชื่อว่าเมื่อเทียบกับคอหวยคนอื่นๆ เธอมีแต้มต่ออย่างไม่ต้องสงสัย

คนอื่นอาจจะได้แค่เกาะกระแสความเฮงของร้าน แต่เธออาศัยอยู่ใต้ชายคาเดียวกับสวีโม่ เธอจึงสามารถเกาะกระแสความเฮงของสวีโม่ผู้เพิ่งถูกรางวัลใหญ่ได้โดยตรง

ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังมาซื้อลอตเตอรี่ที่ร้านเดียวกับที่สวีโม่ถูกรางวัลอีก เรียกได้ว่าความโชคดีคูณสอง โอกาสถูกรางวัลสูงลิบลิ่ว!

โอกาสรวยมาถึงแล้ว

ตอนนี้ร้านลอตเตอรี่คนแน่นมาก หยางจิงซวนไม่อยากเบียดเข้าไป และเบียดไม่ไหวด้วย เธอเลยยืนรออยู่ข้างนอกสักพัก

ช่วงเวลานี้ คนที่มาซื้อส่วนใหญ่เป็นพนักงานออฟฟิศที่กำลังเดินทางไปทำงาน พอรู้ข่าวว่าร้านนี้ดวงดีก็แวะซื้อติดไม้ติดมือแล้วรีบไปทำงานต่อ

หลังจากรออยู่พักใหญ่ ฝูงชนหน้าร้านก็เริ่มซาลง หยางจิงซวนจึงเดินเข้าไปในร้าน

"ซื้อลอตเตอรี่เหรอครับคุณหนู? เมื่อวานร้านเราเพิ่งมีคนถูกรางวัลที่สองไป ดวงกำลังพุ่งเลยครับ ซื้อตอนนี้รับรองได้โชคดีกลับไปแน่ ไม่ผิดหวังแน่นอนครับ!" เจ้าของร้านเชียร์ขายอย่างกระตือรือร้น

"อืม" หยางจิงซวนพยักหน้า "ช่วยเอาสลากลูกบอลสองสีให้ใบหนึ่งค่ะ เลือกแบบสุ่มจากเครื่อง แล้วก็เอาแบบทวีคูณร้อยเท่า"

เจ้าของร้านชะงักไปครู่หนึ่ง คำพูดนี้ฟังดูคุ้นหูชอบกล... ถ้าจำไม่ผิด พ่อหนุ่มที่ถูกรางวัลเมื่อวานก็สั่งแบบนี้เปี๊ยบ!

สุ่มจากเครื่องเหมือนกัน และใบเดียวทวีคูณร้อยเท่าเหมือนกัน

แถมทั้งสองคนยังมีจุดร่วมอีกอย่าง: น้ำเสียงมั่นใจมาก ราวกับมั่นใจว่าจะถูกรางวัลแน่ๆ

เมื่อวานพ่อหนุ่มที่ซื้อแบบนี้ถูกรางวัลเจ็ดล้าน วันนี้มีคนมาซื้อแบบนี้อีก หรือว่า...

ขณะที่เจ้าของร้านกำลังครุ่นคิด หยางจิงซวนก็พูดขึ้นอีกครั้ง "ไม่เอาดีกว่า ไม่ใช่ร้อยเท่า เอาเป็นทวีคูณสองร้อยเท่าเลยค่ะ!"

เจ้าของร้าน: "!!!"

สุ่มใบเดียว ทวีคูณสองร้อยเท่า เขาเข้าใจได้ในทันที... คนตรงหน้านี้ มีความเป็นไปได้สูงที่จะเป็นคนดวงเฮงเหลือเชื่ออีกคน!

"ได้ครับ เดี๋ยวผมพิมพ์ให้เดี๋ยวนี้เลย!" เจ้าของร้านรับคำอย่างตื่นเต้น

เขารีบกุลีกุจอไปพิมพ์สลากให้หยางจิงซวน แล้วยื่นสลากที่พิมพ์เสร็จให้เธอ

หยางจิงซวนรับสลาก จ่ายเงิน แล้วเดินออกจากร้านไปโดยไม่พูดอะไรอีก

หลังจากหยางจิงซวนเดินออกไป เจ้าของร้านลอตเตอรี่ก็เลียริมฝีปาก แล้วกดซื้อเลขชุดเดียวกับที่เพิ่งพิมพ์ให้หยางจิงซวนเก็บไว้เองหนึ่งชุด

เขามีลางสังหรณ์ว่า... โอกาสรวยเละมาถึงแล้ว