บทที่ 452 รางวัลที่สอง(ฟรี)

บทที่ 452 รางวัลที่สอง... ก็ไม่เลวร้ายนะ

"เฮ้อ น่าเสียดายที่เลขตัวท้ายผิดไปตัวนึง ไม่งั้นคงได้รางวัลที่หนึ่งไปแล้ว ช่างเถอะ รางวัลที่สอง... ก็ไม่เลวหรอก พอลองคูณเข้าไปแล้วก็ได้มาตั้งเจ็ดล้าน ก็ถือว่าพอรับได้นะ" สวีโม่พูดด้วยน้ำเสียงถ่อมตัวแต่แฝงความขิงไว้นิดๆ

โจวเฉียวเฉียว: "?"

อันโยวอี้: "?"

หยางจิงซวน: "?"

หลี่เจียซิน: "?"

บนใบหน้าของทั้งสี่สาวปรากฏเครื่องหมายคำถามขึ้นพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

รางวัลที่สองก็ไม่เลว?

เจ็ดล้านถือว่าพอรับได้?

นายได้ยินที่ตัวเองพูดไหมเนี่ย?!

นั่นมันใช่ภาษาคนเหรอ??

เจ็ดล้านมันเยอะมากนะเว้ย! ได้เงินตั้งเจ็ดล้านแล้วยังมีอะไรให้ไม่พอใจอีกฮะ?

"นายรู้จักคนในกองสลากหรือเปล่า?" อันโยวอี้ถามขึ้นมาทันควัน จ้องมองสวีโม่ด้วยสายตาจับผิดเหมือนนึกอะไรขึ้นได้

สวีโม่ดูแปลก แปลกมาก ไม่สิ แปลกสุดๆ!

ต้องรู้ก่อนนะว่าเขาถูกรางวัลเจ็ดล้าน เจ็ดล้านเต็มๆ ไม่ใช่เจ็ดร้อยบาท

คนปกติที่ถูกหวยเจ็ดล้านต้องตื่นเต้นดีใจจนเนื้อเต้น พูดจาไม่รู้เรื่อง หรืออาจถึงขั้นร้องไห้ออกมาด้วยความปลาบปลื้มใจสิ

แต่สวีโม่กลับมีสีหน้าเรียบเฉย สุขุมนุ่มลึก ราวกับรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าตัวเองต้องถูกรางวัลแน่ๆ

เรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำ

อันโยวอี้ถึงขั้นคิดไปว่า หรือสวีโม่จะมีข้อมูลวงใน? บางทีเขาอาจจะรู้เลขที่ออกล่วงหน้า ถึงได้ถูกรางวัล

และเพราะแบบนี้ สวีโม่ถึงได้นิ่งสงบหลังถูกรางวัล และถึงได้มั่นใจขนาดนั้นตอนที่ท้าพนันกับพวกเธอ...

ฉันก็แค่โชคดีนิดหน่อยเอง ไม่มีอะไรเลยจริงๆ... สวีโม่กรอกตา "ถ้าฉันรู้จักคนวงในจริงๆ ป่านนี้ฉันรวยเละไปนานแล้ว... ลอตเตอรี่ใบนี้คอมพิวเตอร์มันสุ่มเลือกให้ ไม่เกี่ยวกับฉันเลย บางทีฉันอาจจะแค่ฟลุ๊คเฉยๆ ก็ได้"

"สุ่มเลือกแล้วถูกรางวัลที่สองเนี่ยนะ?" หยางจิงซวนหรี่ตาลง ราวกับฉุกคิดอะไรได้

สมัยเรียนมหาวิทยาลัย เธอชอบซื้อลอตเตอรี่มาก แต่ไม่เคยถูกเลยสักครั้ง เธอเลยคิดว่าเรื่องพวกนี้มันหลอกลวง

แต่ตอนนี้ เธอไม่ได้คิดแบบนั้นแล้ว

บางทีปัญหาอาจไม่ได้อยู่ที่ลอตเตอรี่ แต่อยู่ที่ตัวเธอเอง!

เมื่อก่อนเวลาซื้อหวย เธอเลือกเลขเองตลอด ไม่เคยใช้ระบบสุ่มเลือกเลย

หรือว่าปัญหาจะอยู่ตรงนั้น? หรือต้องใช้ระบบสุ่มเท่านั้นถึงจะถูกรางวัล? หยางจิงซวนเริ่มสงสัย

หัวใจที่เคยหมดหวังกับเรื่องเสี่ยงโชคเริ่มกลับมาเต้นระรัวอีกครั้ง

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดแอปแผนที่ พิมพ์คำว่า 'ร้านขายลอตเตอรี่' ลงในช่องค้นหา แล้วกดค้นหา

แผนที่แสดงตำแหน่งร้านขายลอตเตอรี่หลายแห่งที่อยู่ใกล้ตำแหน่งปัจจุบัน หยางจิงซวนกดบันทึกร้านที่ใกล้ที่สุดไว้ในรายการโปรด เตรียมจะไปลองเสี่ยงดวงดูบ้างในวันพรุ่งนี้...

…

ในเวลาเดียวกัน

ณ ร้านขายลอตเตอรี่ที่สวีโม่ไปซื้อ

เจ้าของร้านเสร็จสิ้นภารกิจของวันและกำลังเตรียมปิดร้านกลับบ้าน

ตามกิจวัตร หลังการออกรางวัลแต่ละงวด เขาจะเปิดคอมพิวเตอร์เช็กยอดเงินรางวัลของสลากที่ขายออกจากร้านเขา

ที่ต้องทำแบบนี้เพราะถ้ามีสลากใบไหนที่ขายจากร้านเขาถูกรางวัลใหญ่ ทางศูนย์จำหน่ายจะมอบรางวัลตอบแทนให้ทางร้านด้วย

พูดง่ายๆ คือ ถ้าลูกค้าถูกรางวัลใหญ่ เขาก็จะได้เงินด้วย

นอกจากนี้ หากลูกค้าถูกรางวัลใหญ่ ร้านขายลอตเตอรี่ก็สามารถใช้เรื่องนี้เป็นจุดขายเพื่อโปรโมทร้านได้ แค่แขวนป้ายประกาศว่า "ร้านเราเพิ่งแตกรางวัลใหญ่หลักล้าน!" ธุรกิจก็จะดีขึ้นทันตาเห็น

และวันนี้ก็ตรงกับวันออกรางวัลพอดี

ดังนั้นก่อนกลับ เจ้าของร้านจึงเปิดคอมพิวเตอร์เช็กบันทึกการขายหลังบ้าน

ผลรางวัลสลากกินแบ่งงวดนี้อัปเดตแล้ว หากมีสลากที่ร้านเขาขายถูกรางวัล เขาจะเห็นข้อมูลในระบบหลังบ้านทันที

เมื่อเช็กระบบ เจ้าของร้านก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที ระบบแจ้งว่าสลากใบหนึ่งที่เขาขายไปวันนี้ถูกรางวัล และเงินรางวัลก็ไม่ใช่น้อยๆ

เจ็ดล้านหยวนเต็มๆ

หลังจากเห็นยอดเงินรางวัลชัดเจน เจ้าของร้านก็กดดูรายละเอียดของสลากชุดนั้น

สลากที่ถูกรางวัลที่สองใบนั้นมาจากการสุ่มเลือกของระบบ และมีการซื้อเพิ่มตัวคูณเข้าไปอีกหนึ่งร้อยเท่า

เห็นแบบนี้ เจ้าของร้านก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ ภาพของชายหนุ่มคนหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว

เมื่อบ่ายวันนี้ มีชายหนุ่มท่าทางไม่ประสีประสาเรื่องหวยคนหนึ่งเดินเข้ามาในร้าน

เขาซื้อสลากแบบสุ่มหนึ่งชุด และใส่ตัวคูณเพิ่มไปหนึ่งร้อยเท่า

เจ้าของร้านจำชายหนุ่มคนนั้นได้แม่นยำ เพราะนั่นคือยอดขายที่สูงที่สุดของวัน มีแค่พ่อหนุ่มคนนั้นที่ซื้อสลากมูลค่าสองร้อยหยวน และมีแค่พ่อหนุ่มคนนั้นที่เลือกแบบสุ่มพร้อมใส่ตัวคูณร้อยเท่า

พอนึกถึงคนที่ไม่มีความรู้เรื่องหวย แยกประเภทสลากไม่ออกด้วยซ้ำ แต่กลับควักเงินสองร้อยหยวนซื้อหวยมั่วๆ แล้วดันถูกรางวัลเจ็ดล้าน เจ้าของร้านก็ถึงกับเสียอาการ

"นี่มันดวงบ้าอะไรวะเนี่ย..."

ไอ้หนุ่มนั่นถูกหวยตั้งแต่ซื้อครั้งแรก แถมยังเป็นรางวัลที่สอง! พอบวกตัวคูณเข้าไป เงินรางวัลปาเข้าไปตั้งเจ็ดล้าน!

นี่มันคนดวงดีระดับลูกรักพระเจ้าชัดๆ

ตรรกะเหตุผลมันหายไปไหนหมด?!

ตอนกลางวัน เจ้าของร้านยังแอบนินทาชายหนุ่มคนนั้นในใจว่าซื่อบื้อ เป็นแค่เด็กเพ้อเจ้อที่หวังรวยทางลัด

แต่ตอนนี้... หมอนั่นดันถูกรางวัลจริงๆ

กลายเป็นว่าตัวตลกก็คือเขาเอง

วินาทีนี้ ในหัวของเจ้าของร้านมีเพียงความคิดเดียว: ทำไมตอนนั้นฉันไม่ซื้อตามมันไปวะ?!

…

ภายในวิลล่า

"ฉันไม่มีข้อมูลวงในจริงๆ ทำไมพวกเธอไม่เชื่อฉันบ้าง? ฉันบอกแล้วไงว่าหวยใบนี้คอมพิวเตอร์สุ่มให้ มั่วๆ มา ฉันแค่โชคดี... นี่พวกเธอจะเบี้ยวเพราะแพ้พนันเหรอ? หัดเล่นแฟร์ๆ หน่อยไม่ได้หรือไง?"

แผนการเล็กๆ น้อยๆ ถูกจับได้ซะแล้ว... สีหน้าของอันโยวอี้ดูไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อย

วินาทีถัดมา เธอก็เท้าสะเอวทำท่าโกรธกลบเกลื่อน "ใครจะเบี้ยวฮะ? ก็แค่นวดเท้าไม่ใช่เหรอ? เดี๋ยวฉันนวดให้ก็ได้!"

พูดจบ เธอก็กวักมือเรียกสวีโม่ "ยื่นเท้ามาสิ"

สวีโม่เอนตัวพิงโซฟา ยืดขาออกไป อยู่ในท่าพร้อมเสวยสุข

ในขณะเดียวกัน หยางจิงซวนและหลี่เจียซินก็ทำตามสัญญาเดิมพัน คนหนึ่งนวดไหล่ อีกคนนวดขาให้สวีโม่

"แรงประมาณนี้โอเคไหม?"

"ใช่ๆ แบบนี้แหละ... สบาย" สวีโม่หลับตาพริ้มอย่างมีความสุข

เมื่อเห็นสีหน้าเคลิบเคลิ้มของสวีโม่ อันโยวอี้ก็กลอกตาเตรียมแผนแกล้ง

"ฉันเคยเห็นแผนผังจุดสะท้อนฝ่าเท้าในเน็ต จุดฝังเข็มตรงนี้ของเท้ามันตรงกับไต สามารถทดสอบการทำงานของไตได้ เดี๋ยวฉันจะกดให้ นายลองดูนะ ฉันจะเริ่มกดด้วยแรงแค่นิดเดียวก่อนเพื่อทดสอบ ถ้านายเจ็บก็บอกนะ"

พูดจบ เธอก็ทำหน้าถมึงทึงแล้วกดนิ้วลงไปสุดแรงเกิด

"เจ็บไหม?"

นี่เรียกว่าแรงนิดเดียวเหรอ? หน้าเธอเกร็งจนบิดเบี้ยวขนาดนั้น คิดว่าฉันดูไม่ออกหรือไง?! แม้จะรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมา แต่สวีโม่ยังคงทำหน้านิ่งไร้อารมณ์แล้วพูดว่า "ไม่เจ็บนะ นี่เธอกดหรือยัง? ไม่เห็นรู้สึกอะไรเลย"