บทที่ 21: รถบิ๊กจี (Big G) ขวางประตู

บทที่ 21: รถบิ๊กจี (Big G) ขวางประตู

จ้าวควงเจิ้งในรถออดี้เหยียบเบรกจนตัวโก่งก่อนจะหยุดสนิท

"เฮ้! ใครขับรถมารยาททรามแบบนี้! มาจอดขวางหน้าประตูโรงเรียนได้ยังไง?"

จ้าวควงเจิ้งสวมแว่นกรอบทอง ผลักประตูรถลงมาด้วยสีหน้าบูดบึ้ง หญิงสาวสวยที่นั่งเบาะข้างก็ตกใจและลงจากรถมาด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจพอกัน

ทันทีที่ทั้งสองเดินมาถึงหน้ารถ พวกเขาก็เห็น เฉินฟาน ก้าวลงมาจากที่นั่งคนขับ

วินาทีที่เห็นเฉินฟาน แววตาของจ้าวควงเจิ้งวูบไหวด้วยความตระหนกเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะกลับเป็นปกติ

"เฉินฟาน? นายมาทำอะไรที่นี่? แล้วทำไมเอารถมาจอดขวางประตูโรงเรียนเรา ย้ายรถออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ"

เฉินฟานคลี่ยิ้มอย่างเป็นมิตรสุดๆ

"อะไรกัน? ฉันจะมาหาเพื่อนรักสองคนในอดีตไม่ได้เชียวเหรอ? ดูสิ ช่างประจวบเหมาะจริงๆ ออกเวรพร้อมกันพอดีเลยนะ"

จ้าวควงเจิ้งฝืนยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน

"ได้สิ แน่นอนว่าได้ เราเพื่อนเก่าไม่ได้เจอกันนานแล้ว ไว้วันหลังฉันจะเลี้ยงข้าวนายสักมื้อ แล้วค่อยนัดรวมตัวกันให้เรียบร้อย เฉินฟาน นายช่วยย้ายรถออกไปก่อนเถอะ"

คนขับรถคนอื่นๆ ที่บีบแตรไล่ข้างหลังต่างทยอยลงมาดูสถานการณ์ ยังไม่นับพวกนักศึกษาที่เพิ่งเลิกเรียนด้วย การเห็นรถ Mercedes-Benz Big G (G-Wagon) ทรงพลังจอดขวางประตูแบบนี้ ย่อมต้องมีเรื่องสนุกให้ดูแน่

"เฮ้? ดูสิ เจ้าของรถบิ๊กจีคนนั้นหน้าเหมือนคนที่อาจารย์จ้าวดูถูกไว้ในเว็บบอร์ดโรงเรียนเลยไม่ใช่เหรอ?"

"นายต้องไปเช็กสายตาหน่อยนะ 'หน้าเหมือน' อะไรกัน? นั่นมันตัวจริงเลย! นั่นแหละคนที่จ้าวควงเจิ้งใช้เป็นตัวอย่างด้านลบในโพสต์น่ะ"

"ใช่ๆ ได้ยินว่าคนนี้เคยเป็นรักแรกของอาจารย์เจิ้งด้วยมั้ง โดนแฟนใหม่เขาเหยียดหยามจนเละ ตอนนี้แฟนเก่าเลยขับบิ๊กจีมาเอาคืนล่ะมั้งเนี่ย ดุเดือดชะมัด"

"เออ นี่มันศึกศักดิ์ศรีชัดๆ!"

เฉินฟานทำเป็นหูทวนลมกับคำพูดของจ้าวควงเจิ้ง

เขายิ้มพลางยื่นสัญญาซื้อขายรถในมือให้จ้าวควงเจิ้ง

"ฉันจะให้นายจัดงานเลี้ยงได้ยังไง? นายเงินเดือนแค่ห้าหกพัน เก็บเงินไว้เถอะ อนาคตนายยังต้องใช้เงินอีกเยอะ"

"นายเคยเรียนกฎหมายมาพักหนึ่งไม่ใช่เหรอ? ช่วยดูสัญญาซื้อขายรถนี่ให้ฉันหน่อยสิว่ามีตรงไหนเสียเปรียบหรือเปล่า นายก็รู้ว่าฉันน่ะโตมาแบบจนๆ การศึกษาก็ไม่สูง ความรู้ไม่กว้างขวางเหมือนพวกนายสองคนหรอก"

จ้าวควงเจิ้งชำเลืองมองรถ Mercedes-Benz G-Class ที่จอดตระหง่านอยู่ข้างหลังเฉินฟาน สีหน้าของเขาเริ่มดูไม่ได้

ถ้าเขายังดูไม่ออกว่าเฉินฟานมาที่นี่เพื่ออะไร สมองของเขาคงจะบวมน้ำไปหมดแล้ว

เจิ้งเหยียนเหยียนมองสัญญาในมือเฉินฟานด้วยความตกใจ

"เฉินฟาน นายซื้อรถคันนี้จริงๆ เหรอ? นายไม่ได้ไปทำอะไรผิดกฎหมายมาใช่ไหม? ทำไมไม่ซื้อรถที่ประหยัดน้ำมันกว่านี้ล่ะ คันนี้มันทั้งแพงทั้งไม่สมเหตุสมผล เอาเงินที่เหลือส่งไปให้พ่อแม่นายไม่ดีกว่าเหรอ?"

เจิ้งเหยียนเหยียนที่ทั้งสวยและดูเป็นผู้ใหญ่ขมวดคิ้วพูด

เธออยู่กับเฉินฟานมานาน แม้จะเลิกรากันไปแล้ว แต่เธอก็ยังติดนิสัยคิดแทนเฉินฟานอยู่เสมอ

ท้ายที่สุด พวกเขาไม่ได้โกรธแค้นกัน แค่ทางเดินชีวิตเปลี่ยนไปเท่านั้น มันเป็นการจบกันที่ค่อนข้างมีศักดิ์ศรี เพียงแต่เธอไม่เข้าใจว่าวันนี้เฉินฟานจะมาจอดขวางประตูทำไม

จากคำพูดของเจิ้งเหยียนเหยียน เฉินฟานรู้ว่าเธอยังไม่รู้เรื่องในเว็บบอร์ด ซึ่งนั่นทำให้เขารู้สึกดีขึ้นนิดหน่อย

เขาถอนหายใจ

"เฮ้อ เหยียนเหยียน คุณก็รู้ ลูกผู้ชายอยู่ได้ด้วยศักดิ์ศรี เมื่อวานมีคนบอกว่าฉันไม่มีปัญญาซื้อรถดีๆ หรือกินข้าวในร้านอาหารหรูๆ ได้ มันทำให้ฉันรู้สึกอายและเสียใจมาก! วันนี้เลยต้องรีบไปซื้อคันที่ดูดีหน่อยน่ะ"

"จริงสิ คนๆ นั้นไม่ได้พูดลับหลังนะ เขาโพสต์ลงในเว็บบอร์ดโรงเรียนคุณด้วย คุณไม่รู้เหรอ?"

เฉินฟานทำสีหน้าประหลาดใจ

เจิ้งเหยียนเหยียนขมวดคิ้วสวยๆ ของเธอ เหล่มองจ้าวควงเจิ้งที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยสายตาขุ่นมัว ก่อนจะเปิดโทรศัพท์ก้มหน้าเช็กทันที

เฉินฟานยิ้มร่า ไม่สนใจสายตารอบข้างที่กำลังถ่ายคลิปหรือรูปภาพ

"ควงเจิ้ง ทำไมไม่ช่วยดูสัญญาให้ฉันล่ะ? อะไรกัน? ไหนบอกว่าเป็นเพื่อนรักกันไง เรื่องแค่นี้ไม่ช่วยหน่อยเหรอ?"

"ปีหนึ่งแล้วที่ไม่ได้เจอ ฉันเป็นห่วงพวกนายจริงๆ นะ เหยียนเหยียนหายจากอาการติดใส่ถุงน่องตอนนอนหรือยัง?"

"อ้อ แล้วก็อาหารเสริมบำรุงไตที่นายกินบ่อยๆ น่ะ ฉันสั่งมาให้นายสองสามกล่อง อย่าลืมกินล่ะ ทั้งหมดนั่นคือความปรารถนาดีจากใจฉันเลยนะ"

"อ้อ อีกเรื่องนะเหยียนเหยียน อย่าลืมไปผ่าตัดไฝดำที่ต้นขาด้านนอกล่ะ ช่วงนี้ฉันอ่านความรู้ทางการแพทย์มาเยอะ ไฝเม็ดใหญ่อาจเสี่ยงเป็นมะเร็งผิวหนังได้นะ"

เมื่อเห็นใบหน้าของจ้าวควงเจิ้งแดงก่ำจนถึงหู เฉินฟานก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาก

"ตายจริง ฉันจอดขวางประตูโรงเรียนพวกนายอยู่นี่นา! แย่จริงๆ มือใหม่หัดขับก็งี้แหละ เดี๋ยวฉันถอยรถให้ ไว้วันหลังนัดกินข้าวกันนะ ตกลงไหม?"

"จริงสิ ควงเจิ้ง เมื่อวันก่อนพ่อนายมาขอยืมเงินฉัน ไม่มากหรอก แค่สองแสนกว่าๆ ฉันคิดว่าควรจะถามความเห็นนายก่อนจะให้ เพราะนายก็รู้ว่าลุงท่านชอบเล่นการพนันมาตั้งแต่หนุ่มๆ ฉันเลยไม่ค่อยสบายใจน่ะ"

"ไปแล้วนะ ไปจริงๆ แล้วล่ะ ขอโทษที่ทำให้ทุกคนเสียเวลาครับ"

รถบิ๊กจีขับเคลื่อนออกไปพร้อมกับ "สาวงามเย็นชา" (เฉินเสวี่ย) ที่นั่งเบาะข้าง ทิ้งไว้เพียงอาจารย์จ้าวควงเจิ้งที่ยืนหน้าซีดเผือดท่ามกลางสายตานักศึกษา

เจิ้งเหยียนเหยียนขมวดคิ้วปิดหน้าจอโทรศัพท์

"นายเป็นคนโพสต์เรื่องนี้เหรอ? นายคิดว่าการแย่งคนรักของคนอื่นมันน่าภูมิใจนักหรือไง? นายต้องขาดความมั่นใจขนาดไหนถึงยังยึดติดกับเรื่องพวกนี้? ตอนนี้รู้สึกดีขึ้นแล้วใช่ไหม?"

"อย่ามาโดนตัวฉัน! กลับบ้านไปเองเถอะ ฉันจะไปนอนบ้านพี่สาวสักสองสามวัน!"

...บนทางกลับบ้านจากมหาวิทยาลัยชิงโจว

เฉินเสวี่ยที่นั่งอยู่เบาะข้างค่อยๆ หันมามองเฉินฟาน

"เสียเวลาไปหนึ่งชั่วโมงกับสิบนาที การทำแบบนี้มันมีความหมายอะไรเหรอ? มันทำให้พี่รู้สึกได้รับการปลอบประโลมทางจิตใจงั้นเหรอ?"

เธอถามด้วยความสงสัยใคร่รู้ถึงก้นบึ้งของอารมณ์มนุษย์จริงๆ

นี่คือสิ่งที่เธอไม่เข้าใจ และเป็นรากฐานของสภาวะที่เธอเป็นอยู่

เฉินฟานเอนหลังพิงเบาะรถที่แสนสบาย รอยยิ้มจอมปลอมหายวับไป

"เธอถามว่ามันมีความหมายไหม? เพื่อนรักหักหลังฉัน—ฉันทนได้ คนที่ฉันรักที่สุดเปลี่ยนไป—ฉันก็ทนได้"

"แล้วพอฉันบอกว่าทุกอย่างมันผ่านไปแล้ว ฉันยังอวยพรให้ทั้งคู่ด้วยซ้ำ แต่ทำไมต้องตามระรานดูถูกฉันไม่เลิก เอาฉันไปประจานเป็นตัวอย่างแย่ๆ ในโลกออนไลน์อีก!"

"เสวี่ย เรื่องนี้ต่อให้เป็นลุงก็ทนไม่ได้ นับประสาอะไรกับพี่ชายเธอ"

เฉินเสวี่ยพยักหน้ากึ่งเข้าใจกึ่งไม่เข้าใจ

"ฉันเห็นพวกนักศึกษาและอาจารย์ถ่ายวิดีโอไว้เยอะมาก จ้าวควงเจิ้งจะยังทำงานที่นั่นต่อไปได้เหรอ?"

เฉินฟานแตะเบรกติดไฟแดง

"เขาจะทำงานได้ต่อไหมมันไม่ใช่เรื่องของฉันเสียหน่อย อีกอย่าง สิ่งที่ฉันพูดไปมีตรงไหนที่ผิดความจริงบ้างไหมล่ะ?"

"พี่โมโหหรือเปล่า? พี่ก็ไม่ได้ต่อยใครเลยนะ เห็นไหมว่าพี่ดูมีวุฒิภาวะขนาดไหน!"

"อ่า... แค่คิดถึงหน้าจ้าวควงเจิ้งตอนเหมือนคนกินอึเข้าไป ฮ่าๆ ในใจพี่มัน..."

"โคตรสะใจเลยโว้ย!"