บทที่ 96 เคล็ดวิชาฝึกตนต้ายวิ่น!

"วิ่งฝ่าเข้าไปในกระแสธารรถพ่วงที่ไหลเชี่ยว พุ่งเข้าชนกับรถพ่วงที่วิ่งด้วยความเร็วสูงในมุมที่เหมาะสม เพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งของร่างกาย"

"ด้วยวิธีนี้ นอกจากจะได้ฝึกร่างกายแล้ว ปฏิกิริยาตอบสนอง ความว่องไว ความอดทน และความสามารถในการสัมผัสถึงอันตราย ก็จะได้รับการยกระดับขึ้นอย่างมหาศาล"

"พวกเธอไม่ต้องกังวลว่าจะบาดเจ็บนะ ครูเตรียมยารักษาอาการบาดเจ็บไว้เยอะมาก สามเม็ดแรกฟรี."

ไท่ป๋ายเทียนจีคุยโวโอ้อวด เล่าถึงคุณประโยชน์ของเคล็ดวิชาฝึกตนต้ายวิ่นให้นักเรียนที่หน้าซีดเผือดฟัง

ทว่าเหล่านักเรียนรวมถึงซูหยวน กลับไม่มีใครฟังเลยสักคน

พวกเขาจ้องมองไท่ป๋ายเทียนจีที่หยิบอุปกรณ์ปฐมพยาบาลออกมาจากสมบัติมิติเก็บของชิ้นแล้วชิ้นเล่า ก็จินตนาการถึงความอันตรายของเคล็ดวิชาฝึกตนต้ายวิ่นได้แล้ว

ถึงพวกเขาจะเป็นผู้บำเพ็ญเพียร แต่ก็เป็นแค่ไก่อ่อนขั้นขัดเกลาพลังปราณเท่านั้นเองนะ!

ต่างจากผู้แข็งแกร่งระดับสร้างรากฐานที่สามารถบังคับหยุดรถพ่วงรถบรรทุกน้ำหนักเกินที่วิ่งด้วยความเร็วร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมงได้อย่างง่ายดาย ผู้ฝึกตนขั้นขัดเกลาพลังปราณนั้นมีความเป็นมนุษย์มากกว่าเยอะ หากต้องเผชิญหน้ากับ 'ราชันย์ร้อยตัน' ชนก็ตาย เฉียดก็เจ็บหนักแน่นอน

นี่มันไม่ใช่อุปสรรคที่จะข้ามผ่านได้ด้วยความกล้าและเลือดร้อนนะเว้ย!

แต่ทว่าไม่นานนัก เซียวคงผู้เป็นนักเรียนดีเด่นก็ข่มความตื่นตระหนกในใจลงได้ และเริ่มวิเคราะห์อย่างจริงจัง:

"ทุกคนอย่าเพิ่งถูกฉายาราชันย์ร้อยตันขู่จนกลัวไป"

"ความเร็วจำกัดบนถนนทางหลวงคือ 80 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ถึงแรงปะทะชั่วขณะที่เราได้รับตอนถูกราชันย์ร้อยตันชนจะสูงถึงหลายพันตัน แต่นั่นอยู่บนสมมติฐานที่ว่า เราเอาตัวเข้าไปแลกตรงๆกับราชันย์ร้อยตัน"

"แต่ในวิชากายกระบี่อมตะ มีบันทึกถึงวิธีการป้องกันแบบหนึ่งอยู่"

"หลักการของมันคือการปลดปล่อยลมปราณออกมา ห่อหุ้มร่างกายเหมือนถุงลมนิรภัย กระจายแรงโจมตีจากภายนอกไปยังทุกส่วนของร่างกายอย่างสม่ำเสมอ"

"เราสามารถใช้วิธีนี้ลดแรงกระแทกจากราชันย์ร้อยตันลงได้อย่างมหาศาล เพื่อบรรลุผลในการฝึกฝนร่างกาย"

"สรุปง่ายๆ ก็คือ การสลายแรง!"

"ดังนั้น วิธีการฝึกแบบนี้ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่เห็นหรอก!"

ไท่ป๋ายเทียนจีพยักหน้าอย่างพึงพอใจ:

"ถูกต้อง นี่คือความลับของเคล็ดวิชาฝึกตนต้ายวิ่น"

หลังจากฟังคำอธิบายนี้ เหล่านักเรียนห้องพิเศษต่างก็อดทึ่งและเริ่มคล้อยตามไม่ได้

เซียวคงเห็นดังนั้น ก็ตระหนักได้ว่านี่เป็นโอกาสสร้างบารมีในห้องพิเศษ จึงก้าวออกไปที่ถนนทางหลวงเป็นคนแรก เพื่อสาธิตให้เพื่อนร่วมชั้นดู

ท่ามกลางสายตาชื่นชมของทุกคน ร่างของเซียวคงก็จมหายไปในกระแสรถที่วิ่งผ่านไปมาไม่ขาดสาย

สามวินาทีต่อมา

ปัง—

พร้อมกับเสียงทึบหนักและรถพ่วงหลายคันที่วิ่งตะบึงผ่านไป เซียวคงถูกชนกระเด็นลอยสูงขึ้นไปบนฟ้า ร่างกายกางเป็นรูปตัวต้า  (大) หมุนติ้วเหมือนลูกข่างโดยไม่สามารถควบคุมได้

เห็นท่าว่ากำลังจะทะลุมิติไปต่างโลกอยู่รอมร่อ

แสงกระบี่สายหนึ่งวาบผ่าน ปราณกระบี่ที่มองไม่เห็นเกี่ยวคอเสื้อด้านหลังของเซียวคงอย่างแม่นยำ แล้วลากเขากลับมา

ไท่ป๋ายเทียนจียัดยารักษาอาการบาดเจ็บมูลค่าหลักหมื่นเข้าปากเซียวคงอย่างชำนาญ แล้วตบหลังอีกฝ่ายเบาๆ

พรูด—

เซียวคงกระอักเลือดเสียออกมาคำโต สีหน้าดูมีเลือดแดงกลับคืนมามาก เขาเงยหน้ามองเพื่อนร่วมชั้น แล้วกระแอมเบาๆ กล่าวว่า:

"เอ่อ... หลักการที่ผมพูดเมื่อกี้ไม่มีปัญหาหรอกครับ เพียงแต่ความหนาแน่นของรถบนถนนทางหลวงมันสูงเกินไป บวกกับผมโลภมากอยากเห็นผลเร็วไปหน่อย ก็เลยพลาดถูกชนกระเด็น"

"แต่หลังจากรับแรงกระแทกไปครั้งหนึ่ง กายกระบี่อมตะของผมก็ถูกกระตุ้นอย่างสมบูรณ์ ผมรู้สึกได้เลยว่าความแข็งแกร่งของร่างกายกำลังพุ่งทะยาน"

"ทุกคนเรียนรู้จากบทเรียนของผม แล้วลองไปทดสอบแบบมันส์ๆ กันดูได้เลยครับ"

ลูกพี่ ช่วยเช็ดเลือดที่ปากก่อนพูดได้ไหม?

นักเรียนห้องพิเศษต่างพากันถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว

มันส์ๆ? ไม่มีทาง!

ไท่ป๋ายเทียนจีเห็นดังนั้นก็ส่ายหน้า:

"ดูเหมือนทุกคนจะไม่ค่อยกระตือรือร้นเรื่องความแข็งแกร่งกันเลยนะ ถ้าอย่างนั้นครูคงต้องเรียกชื่อแล้วล่ะ"

พูดจบ สายตาของไท่ป๋ายเทียนจีก็ไปหยุดอยู่ที่ซูหยวนที่หลบอยู่มุม ท่ามกลางสายตาวิตกกังวลของเหล่านักเรียน

ข้อเสียของการสนิทกับครูเกินไป มันก็แสดงผลออกมาตอนนี้แหละ!

"ซูหยวน เธอก็ขึ้นไปสาธิตสักหน่อยสิ"

ไท่ป๋ายเทียนจีพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

ซูหยวน: "...."

"ทำไม? จะให้ครูส่งเธอเข้าไปด้วยตัวเองงั้นเหรอ?"

ใบหน้าของไท่ป๋ายเทียนจีบึ้งตึงลงทันที

เมื่อเห็นว่าบนตัวครูไร้จรรยาบรรณผู้นี้มีแสงกระบี่วูบวาบ ซูหยวนก็กัดฟัน ตะโกนอย่างเด็ดขาดว่า:

"ไปก็ไปวะ!"

อย่างที่เขาว่ากัน วิธีขจัดความกลัวคือการเผชิญหน้ากับความกลัว!

เขาคือจอมมารผู้ยิ่งใหญ่ จะมากลัวอีแค่ราชันย์ร้อยตันไม่กี่คันได้ยังไง?

แต่ด้วยความระมัดระวัง ซูหยวนไม่ได้พุ่งพรวดเข้าไปในถนนทางหลวงเหมือนเซียวคง แต่ขี่กระบี่ชื่อหยวนบินขึ้นไปเหนือถนนก่อน สังเกตกระแสรถที่หนาแน่นเบื้องล่างอย่างละเอียด

ยังไงก็ยังน่ากลัวอยู่ดีแฮะ!

"เอ่อ... ชื่อหยวน เดี๋ยวถ้าฉันหลบไม่ทัน เธอต้องรีบช้อนฉันขึ้นมาทันทีเลยนะ"

ตัวกระบี่ชื่อหยวนเปล่งแสงสีแดงเรืองรองเป็นการตอบรับ ทว่าทันใดนั้นตัวกระบี่กลับสะบัดอย่างแรง เหวี่ยงซูหยวนที่ยังทำใจไม่ได้ลงไปกลางถนนทางหลวงดื้อๆ!

เชรี่ย! ชื่อหยวน นังกระบี่ทรยศ!

นี่แกแก้แค้นที่ฉันให้หัวหน้าห้องขี่แกใช่มั้ยเนี่ย!

คอยดูนะ กลับบ้านไปฉันจะสั่งสอนแกคอยดู!

ซูหยวนด่าแม่ในใจ แต่สถานการณ์ไม่เปิดโอกาสให้เขาคิดอะไรมาก

เขาพยายามปรับท่าลงพื้นกลางอากาศ พอเท้าแตะพื้นกลางถนนทางหลวงได้มั่นคง ก็เห็นสัตว์ร้ายขนาดยักษ์เปิดไฟสูงคำรามพุ่งเข้าใส่เขา

เทียบกับสัตว์ประหลาดเหล็กตรงหน้านี้แล้ว เสือดาวโลหิตที่เขาสร้างในแดนมายาไท่ซูดูหมองไปเลย

มิน่าล่ะ เซียวคงถึงได้ตกใจจนถูกชนกระเด็นออกไป

โชคดีที่ซูหยวนมี 'หัวใจมารฟ่านจิ้ง' คอยหนุนเสริม แม้ปากบอกว่ากลัว แต่การเคลื่อนไหวกลับไม่ช้าเลยสักนิด เขารีบปลดปล่อยลมปราณออกมา ห่อหุ้มจุดตายทุกส่วนบนร่างกายดุจถุงลมนิรภัยทันที

พร้อมกันนั้น เขาก็เบี่ยงตัวหลบไปด้านข้าง เฉียดผ่านราชันย์ร้อยตันในระยะประชิด

เรียกว่าเฉียด แต่ถุงลมปราณที่ปกป้องหัวไหล่ของซูหยวนก็ยังปะทะเข้ากับมุมหนึ่งของราชันย์ร้อยตันอยู่ดี

ปัง—

แรงมหาศาลถูกส่งผ่านถุงลมปราณไปทั่วร่างซูหยวน ทำให้เขารู้สึกชาไปครึ่งซีก

แต่ท่ามกลางแรงสั่นสะเทือนรุนแรงจากการกระแทกของรถพ่วง และการโคจรของวิชากายกระบี่อมตะ ซูหยวนรู้สึกได้ทันทีว่ากล้ามเนื้อในร่างกายเริ่มแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็วท่ามกลางแรงกระแทก!

วิธีฝึกกายานี้ได้ผลชะมัด

แต่หลังจากรับแรงกระแทกครั้งนี้ ซูหยวนก็ค้นพบปัญหาหนึ่งอย่างรวดเร็ว

ความเร็วของราชันย์ร้อยตันนั้นเร็วเกินไป บวกกับพวกคนขับรถพ่วง แม้จะรู้ว่าคืนนี้จะมีนักเรียนมาฝึกที่นี่ แต่พอเห็นคนจริงๆ ก็อดไม่ได้ที่จะหักหลบตามสัญชาตญาณ ทำให้เขาไม่ถูกชนในส่วนที่ต้องการฝึกฝนเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่ดีที่สุด

แบบนี้จะทำให้ผลการฝึกได้ไม่คุ้มเสีย

แต่ทันทีที่ตระหนักถึงปัญหานี้ ซูหยวนก็มีวิธีแก้แล้ว

วิชามาร · ดัชนีศาสตรา! ทำงาน!

ซูหยวนชี้ไปยังราชันย์ร้อยตันหลายคันที่พุ่งตรงมา ทันใดนั้นด้วยการสูญเสียพลังปราณ สัตว์ร้ายเหล็กกล้าเหล่านี้ก็ดูเหมือนจะมีจิตสำนึกเป็นของตัวเองลางๆ และเกิดความรู้สึกดีๆ ต่อซูหยวนโดยธรรมชาติ!

มาเลยที่รัก! มาชนฉันในมุมที่ยอดเยี่ยมที่สุดเลย!

ซูหยวนใช้จิตสื่อสารกับเหล่าราชันย์ร้อยตัน ตัวเขายืนนิ่งดั่งขุนเขา ขณะชักนำให้ราชันย์ร้อยตันปรับมุมการวิ่งเล็กน้อย

ปัง—

ราชันย์ร้อยตันคันแรกชนเข้าที่ถุงลมปราณบริเวณหน้าอกของซูหยวน ทำให้กล้ามเนื้อหน้าอกได้รับการเทรนอย่างเต็มที่

พร้อมกันนั้น ร่างของซูหยวนก็ถูกชนลอยเฉียงๆ ออกไป ทันทีที่กำลังจะลอยขึ้น ราชันย์ร้อยตันอีกคันก็มาถึงพอดี และชนเข้าที่แผ่นหลังของซูหยวนอย่างจัง

กล้ามเนื้อปีกหลังได้รับการเทรนอย่างเต็มที่

ขณะที่ราชันย์ร้อยตันคันแล้วคันเล่าวิ่งผ่านไป ซูหยวนก็เหมือนลูกบอลที่เด้งไปเด้งมากลางถนนทางหลวง ทำให้เพื่อนร่วมชั้นที่ยืนดูอยู่ไม่ไกลต้องมองด้วยความทึ่ง!