บทที่ 87 อู่สื่ออิง: เซียวคง ฉันไม่มีทางหนีจากซูหยวนได้อีกแล้ว...

แน่นอนว่า ซูหยวนไม่ใช่บอสตัวร้ายสมองกลวงที่ส่งลูกน้องไปตายโง่ๆ แบบนั้นจริงๆ

การที่เขาไม่ลงมือเต็มกำลังเองทันที แต่ให้อู่สื่ออิงออกไปก่อน ก็มีเหตุผลของมัน

“เพื่อนอู่ ต่อไปถึงตาเธอออกโรงแล้ว”

ซูหยวนหันไปมองสาวน้อยผมม่วงที่ใบหน้าตึงเครียดเล็กน้อย พร้อมกับเผยรอยยิ้มชั่วร้าย (แบบของแทร่) ออกมา

“ภายใต้การควบคุมของฉัน เธอต้องออกไปสู้กับเพื่อนเก่า ไม่ทราบว่าตอนนี้คุณรู้สึกยังไงบ้างครับ?”

อู่สื่ออิงอ้าปาก อยากจะพูดอะไรบางอย่าง

แต่พอนึกถึงความน่ากลัวหลังจากถูกครอบงำด้วยความไวร่างกายห้าร้อยเท่า เธอก็ส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว

“มะ... ไม่กล้าคิด”

ซูหยวนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ไปกันเถอะ เราออกไปเจอเซียวคงด้วยกัน”

“นายก็จะไปด้วยเหรอ?”

ดวงตาคู่งามของอู่สื่ออิงฉายแววตื่นตระหนก เสียงสั่นเครือเอ่ยว่า

“ซูหยวน... ขอร้องล่ะ ให้ฉันไปคุยกับเซียวคงคนเดียวได้ไหม ฉันไม่อยากให้เขาเห็นสภาพที่ฉันอยู่กับนาย...”

“เคี้ยกๆๆ ไม่ได้!”

ซูหยวนปฏิเสธทันควัน

อู่สื่ออิงคอตกทันที

จบกัน ถ้าถูกซูหยวนบังคับให้พูดอะไรแปลกๆ ใส่เซียวคงล่ะก็... งบภารกิจของเธอต้องปลิวแน่ๆ!

ซูหยวนมันเป็นจอมมารชัดๆ!

แต่ช่วยไม่ได้ ภายใต้การเร่งเร้าของซูหยวน สาวน้อยทำได้เพียงก้าวเดินอย่างยากลำบาก เดินตามหลังซูหยวนออกจากป่าไป

ในตอนนี้ศพจินฮ่าวยังคงถูกไฟเผาอยู่ เนื่องจากเจ้านี่ร่างกายแข็งแกร่งเกินไป แม้จะถูกไฟหยินลุกท่วม ก็ยังไม่ตายง่ายๆ

การที่คะแนนของเซียวคงยังไม่เพิ่มขึ้นคือหลักฐานชั้นดี

อย่างไรก็ตาม แม้ศพจินฮ่าวจะยังมีความสามารถในการต่อสู้ แต่เพราะรู้ว่ามันสร้างความเสียหายให้เซียวคงไม่ได้ ซูหยวนจึงไม่ให้มันโจมตีอย่างไร้ความหมายอีก

แค่ให้มันยืนขู่ไว้ข้างๆ เพื่อบีบให้เซียวคงต้องรักษาสภาพโกสต์ไรเดอร์นี้ไว้ตลอดเวลา ห้ามเผลอนะมึง

ส่วนเซียวคงเองก็รอคอยการโจมตีระลอกต่อไปของซูหยวนอย่างเงียบงัน

จากนั้น เขาก็เห็นซูหยวนพาเงาร่างที่คุ้นเคยเดินออกมาจากป่า

“อู่... อู่สื่ออิง?!”

รูม่านตาของเซียวคงหดเกร็งอีกครั้ง

ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าจุดแสงที่แยกออกไปอีกด้านคืออู่สื่ออิง แต่กลายเป็นว่าเธอก็ถูกซูหยวนจับตัวไว้เหมือนกัน?!

ไอ้หมอนี่มันเพิ่งอยู่ขั้นขัดเกลาพลังปราณชั้นหกไม่ใช่เรอะ! มันทำได้ยังไง?

มองดูอู่สื่ออิงที่มีสีหน้าอัปยศอดสู ราวกับแมวน้อยที่ถูกสวมปลอกคอแล้วบังคับพาออกมาเดินเล่น ทั้งไม่เต็มใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เซียวคงหลุดปากถามออกไปว่า

“ซูหยวนทำอะไรกับเธอ?”

“ถามได้ดี!”

ซูหยวนที่ยืนอยู่ข้างหลังอู่สื่ออิงยิ้มร่าทันที

“เพื่อนอู่เป็นคนของฉันแล้ว ตอนนี้เธอฟังคำสั่งฉันทุกอย่าง เดี๋ยวฉันจะให้เธอเป็นคนจัดการนายเอง”

“เพื่อนนักเรียนเซียว นายกับคุณอู่เป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ? นายทนได้จริงๆ เหรอที่จะให้เธอต้องเลือกระหว่างฉันกับนาย ถูกบีบให้ต้องมาหันคมกระบี่ใส่กัน?”

“ตอนนี้ฉันให้ทางเลือกนาย ถ้านายยอมวางอาวุธจำนน ฉันจะให้จุดจบที่สบายๆ กับทั้งนายและคุณอู่”

“ไม่อย่างนั้น... ทั้งนายและเธอจะต้องเจ็บปวดทรมานแสนสาหัส ก่อนที่จะถูกคัดออกจากสนามสอบ!”

เซียวคงเงียบไปครู่หนึ่ง แต่เขาไม่ได้สนใจคำพูดที่ควรจะปรากฏอยู่แต่ในเกม 18+ ของซูหยวน เขาพูดกับอู่สื่ออิงด้วยความจริงจังว่า

“อู่สื่ออิง ฉันไม่สนว่าซูหยวนใช้วิธีไหนควบคุมเธอ แต่ขอแค่เธอทนไว้สักแป๊บเดียว ฉันจะรีบเข้าไปฟันซูหยวนทิ้งทันที”

“ด้วยฝีมือของฉัน แค่ขั้นขัดเกลาพลังปราณชั้นหก วินาทีเดียวก็ไม่ต้องใช้”

“ถึงตอนนั้น ไม่ว่าเธอจะโดนพิษหรือโดนพันธนาการอะไร ขอแค่ไม่ตายทันที คะแนนที่เหลือในสนามฉันจะไม่เก็บไว้คนเดียว จะให้เธอเอาไปส่วนหนึ่งก่อน”

พอได้ยินแบบนี้ อู่สื่ออิงก็ใจเต้นทันที

แต่ในชั่วพริบตาที่เธอใจเต้น จู่ๆ ภายในร่างกายก็มีความรู้สึกเหมือนถูกไฟดูดแล่นผ่าน ความไวต่อความรู้สึกของร่างกายเริ่มพุ่งสูงขึ้นด้วยความเร็วที่น่ากลัว

เพียงแค่กะพริบตา ความไวสัมผัสก็พุ่งไปถึงสิบเท่าของภาวะปกติ

“อื้อ...”

สาวน้อยหุบขาเข้าหากันแน่น ใบหน้าสวยหวานแดงขึ้นระเรื่ออย่างผิดปกติ

ในขณะเดียวกัน เสียงที่เย็นเยียบและชั่วร้ายของซูหยวนก็ดังขึ้นข้างหู

“เธอเตรียมใจที่จะทรยศฉันแล้วจริงๆ เหรอ?”

“อู่สื่ออิง เธอต้องเข้าใจนะว่า ฉันสามารถเพิ่มความไวร่างกายของเธอเป็นหนึ่งพันเท่าได้ภายในวินาทีเดียว และสามารถยึดการควบคุมร่างกายของเธอได้ทันที ทำให้เธอต้องสู้เพื่อฉันอย่างเลี่ยงไม่ได้”

“และต่อให้ไหวพริบของเซียวคงจะรวดเร็ว จนอ้อมผ่านการสกัดกั้นของเธอมาได้”

“ฉันยังมีสัตว์โลหิตอีกหลายสิบตัว ยังมีฉู่หลานซีและเฉินนั่วยีเป็นกองหนุน เขาไม่มีทางจัดการฉันได้ง่ายๆ หรอก”

“ล้มเลิกความคิดซะเถอะ เธอหนีจากกำมือฉันไม่พ้น และเซียวคงก็ไม่มีทางชนะ”

สาวน้อยผมม่วงหันขวับไปด้วยความหวาดกลัว มองดูสีหน้ายิ้มกริ่มของซูหยวน ในใจอยากจะพูดประโยคที่ว่า “อึก ฆ่าฉันเถอะ” ออกมาเหลือเกิน

แต่ภายใต้การควบคุมของจอมมารคนนี้ แม้แต่ความตายก็กลายเป็นเรื่องเพ้อฝัน

ทางเลือกของเธอในตอนนี้มีเพียงทางเดียวเท่านั้น...

อู่สื่ออิงกัดฟันทนความรู้สึกแปลกประหลาดในร่างกาย แล้วเอนตัวพิงซูหยวน เงยหน้ามองเซียวคง น้ำเสียงที่สั่นเครือกลับแฝงไปด้วยความเย้ายวนอย่างน่าประหลาด

“เซียวคง... ฉัน... ฉันเป็นคนของซูหยวนแล้ว ไม่มีทางหนีจากเขาได้อีกแล้ว...”

เซียวคง: “...”

ในใจของเซียวคงตอนนี้มีเรื่องอยากจะตบมุกเป็นล้านเรื่อง และเรื่องที่เขาอยากจะตบมุกมากที่สุดก็คือ...

ซูหยวนมึงใช้วิธีบ้าอะไรควบคุมอู่สื่ออิงวะเนี่ย?

มึงเปลี่ยนนักเรียนสาวมัธยมปลายผู้เยือกเย็นให้กลายเป็นตัวอะไรไปแล้ว!

และในเวลานี้เอง แถบความคืบหน้าภารกิจบนหน้าจอระบบของซูหยวนก็มาถึง (2/3)!

【หลังจากได้เห็นศิษย์น้องอู่สื่ออิงที่ร่วงหล่นสู่ความดำมืดอย่างสมบูรณ์ จิตใจของเซียวคงได้รับการกระทบกระเทือนอย่างหนัก!】

【เขาพยายามเกลี้ยกล่อมให้ศิษย์น้องกลับตัว แต่ศิษย์น้องกลับโผเข้าสู่อ้อมอกของจอมมารอย่างเจ้าอย่างเด็ดเดี่ยว ถึงขั้นยอมฆ่าเขาเพื่อเจ้า!】

【เซียวคงเริ่มสงสัยว่าตัวเองทำอะไรผิดพลาดตรงไหน เหตุใดศิษย์น้องที่อยู่เคียงข้างกันมาเหมือนสหายสมัยเด็กถึงได้ทิ้งเขาไป?】

【จิตใจที่แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าของเขา ในที่สุดก็เกิดรอยร้าวขึ้นในวินาทีนี้!】

【ยินดีด้วย เจ้าเอาชนะเจตจำนงของเซียวคงได้แล้ว!】

ชิ! ไอ้ระบบหมาๆ แกอย่าพูดจาชวนให้เข้าใจผิดแบบนี้ได้ไหม?

เขากับอู่สื่ออิงก็แค่เพื่อนร่วมชั้นธรรมดาไม่ใช่เหรอ? ไปเป็นเพื่อนสมัยเด็กกันตอนไหน? ไปเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องตอนไหน?

แต่ช่างเถอะ ภารกิจสำเร็จก็พอ

ในขณะที่ซูหยวนกำลังเหม่อลอยไปกับเสียงแจ้งเตือนระบบ อู่สื่ออิงที่อยากจะจบเรื่องนี้เร็วๆ ก็พุ่งตัวออกไปราวกับสายฟ้า เข้าโจมตีเซียวคง

ซูหยวนรีบได้สติ ยื่นมือจะไปรั้งไว้

แม่คุณจะห้าวเกินไปแล้ว! สถานะความไวสิบเท่าฉันยังไม่ได้ปลดให้นะเว้ย!

แต่สิ่งที่ทำให้ซูหยวนตกตะลึงก็คือ อู่สื่ออิงเพียงแค่เซถลานิดหน่อยตอนเริ่มออกตัว จากนั้นก็เร่งความเร็วขึ้นอีก!

กลับเร็วกว่าเมื่อก่อนเสียอีก

ดูเหมือนว่า... การควบคุมร่างกายของเธอจะสูงขึ้นกว่าเดิม สามารถปรับกล้ามเนื้อทุกมัดได้อย่างสมบูรณ์แบบ และกระจายพลังปราณไปเสริมแรงกล้ามเนื้อที่ใช้ออกแรงได้อย่างทั่วถึง เลยทำให้เก่งขึ้นกะทันหันงั้นเหรอ?

เชี่ยไรเนี่ย?

พลังวิญญาณแห่งห้วงอันธการของฉันมีประโยชน์แบบนี้ด้วยเหรอ?