บทที่ 69 ไท่ป๋ายเทียนจี: นี่ฉันกลายเป็นตัวร้ายละครน้ำเน่าไปแล้วเหรอ?
บทที่ 69 ไท่ป๋ายเทียนจี: นี่ฉันกลายเป็นตัวร้ายละครน้ำเน่าไปแล้วเหรอ?
กระบี่ที่ซูหยวนคว้าไว้ คือกระบี่สีแดงชาดทั้งเล่ม บนตัวกระบี่มีลวดลายสีเลือดคล้ายใยแมงมุม
นามของมันคือ กระบี่ชื่อหยวน (ต้นกำเนิดสีชาด) เป็นกระบี่เพียงเล่มเดียวในสิบยอดกระบี่สะสมของไท่ป๋ายเทียนจีที่ถูกสร้างขึ้นด้วยวิถีมาร!
ตามที่ไท่ป๋ายเทียนจีรู้ ตอนที่ตีกระบี่เล่มนี้ ช่างตีกระบี่ได้สังหารงูชื่อหยวนที่มีอยู่ทั้งหมดบนดาวดวงนี้ แล้วดึงเอาเลือดบริสุทธิ์และวิญญาณดิบของพวกมันเข้าไปในกระบี่ ถึงจะได้กระบี่เล่มนี้มา
ไม่ว่าจะมองมุมไหน นี่มันก็คือกระบี่มารชัดๆ
ด้วยเหตุนี้ กระบี่ชื่อหยวนจึงมีจิตสังหารรุนแรงมาก ฟันอะไรก็ขาดสองท่อน
สรุปง่ายๆ คือ นี่เป็นกระบี่วิญญาณที่คนธรรมดาไม่มีทางควบคุมได้
ถ้ามีไอ้หนุ่มผมทองไม่เจียมตัวคนไหนกล้ามาลุ่มล่ามกับกระบี่เล่มนี้ โดนฟันตายคาที่ก็ไม่แปลก
แต่ไท่ป๋ายเทียนจีเห็นเหตุการณ์แล้ว แม้จะตกใจบ้างแต่ก็ไม่ได้ตื่นตระหนกเกินไป
มีเขาที่เป็นเซียนกระบี่ขั้นจินตันคุมเชิงอยู่ตรงนี้ กระบี่ชื่อหยวนทำอะไรซูหยวนไม่ได้หรอก
อย่างมากก็แค่ฝากรอยแผลลึกถึงกระดูกไว้บนตัวซูหยวนสักสองแผล
ไท่ป๋ายเทียนจีรู้สึกโกรธมากกว่า ก่อนหน้านี้เขาเตือนซูหยวนไปตั้งหลายรอบแล้ว ให้ประเมินกำลังตัวเอง และเตือนแล้วว่ากระบี่วิญญาณสิบเล่มนั้นอันตรายมาก
แต่ไอ้หนุ่มผมทองนี่ไม่รู้เอาหูไปไว้ที่ไหน ไม่ฟังกันเลย ดันทุรังจะไปยุ่งกับกระบี่ชื่อหยวนให้ได้
ไม่รู้หรือไงว่าเขาดูแลกระบี่ชื่อหยวนเหมือนลูกสาว?
ดังนั้น ไท่ป๋ายเทียนจีจึงตัดสินใจว่าจะไม่เข้าไปห้ามซูหยวนทำเรื่องโง่ๆ ปล่อยให้มันได้รับบทเรียนซะบ้าง!
พอนึกถึงสภาพของซูหยวนที่จะเกิดขึ้น ไท่ป๋ายเทียนจีก็อยากจะหัวเราะ
ไอ้หนุ่มผมทองนี่เป่าหูลูกสาวแท้ๆ ของเขาจนหลงหัวปักหัวปำ เขาอยากจะหาเรื่องสั่งสอนมันมานานแล้ว
ทว่า วินาทีถัดมา สิ่งที่เกิดขึ้นกลับทำให้ไท่ป๋ายเทียนจีตาถลนด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
เห็นเพียงเจ้ากระบี่ชื่อหยวนที่แสนพยศ ยอมให้ซูหยวนหยิบออกมาจากชั้นวางดื้อๆ แล้วถือไว้ในมือ
ตัวกระบี่สีเลือดที่ไม่เคยเข้าฝักเปล่งแสงนวลตาออกมา ไม่มีเจตนาจะโจมตีซูหยวนเลยแม้แต่นิดเดียว!
นี่... นี่มันเป็นไปได้ยังไงวะเนี่ย?
ไท่ป๋ายเทียนจีงงเป็นไก่ตาแตก
กระบี่ชื่อหยวนมีสัญชาตญาณดุร้ายมาก ต่อให้เป็นเขาที่เป็นเซียนกระบี่จินตัน ก็ยังไม่เคยทำให้กระบี่ชื่อหยวนยอมสยบได้อย่างราบคาบ ทำได้แค่ใช้ตบะอันแก่กล้ากดข่มมันไว้
ถ้าพลาดนิดเดียว อาจโดนกระบี่ชื่อหยวนตีกลับเอาได้
แล้วทำไมพอกระบี่ชื่อหยวนไปอยู่ในมือซูหยวน มันถึงได้เชื่องเหมือนแมวแบบนั้นล่ะ?
นี่มันไม่ใช่วิทยาศาสตร์ และก็ไม่ใช่วิถีเซียนแล้ว!
และต่อจากนั้น ฉากที่ทำให้ไท่ป๋ายเทียนจีแทบกระอักเลือดก็ปรากฏขึ้น
เห็นซูหยวนวางมือลงบนตัวกระบี่ชื่อหยวนอย่างไม่เกรงใจ ลูบไล้อย่างแผ่วเบา ปากก็พร่ำคำหวานไปด้วย:
"ที่แท้เธอก็ชื่อ ชื่อหยวนนี่เอง ชื่อเพราะจังเลยนะ"
"จะว่าไปเราสองคนนี่มีวาสนาต่อกันจริงๆ ชื่อของฉันก็มีคำว่า 'หยวน' เหมือนกัน เหมือนกับเป็นครอบครัวเดียวกันเลย"
เชี่ย! มึงไปรู้ชื่อกระบี่ชื่อหยวนมาจากไหน? กูไม่เคยบอกนะเว้ย!
ไท่ป๋ายเทียนจีกำหมัดแน่นอีกรอบ!
"อะไรนะ? ตั้งแต่เธอถูกสร้างขึ้นมา ก็ถูกคนใจร้ายขังไว้บนหิ้งสูง ไม่เคยได้เห็นเลือดเลยเหรอ!"
"งั้นเขาก็ใจร้ายเกินไปแล้ว ไม่เหมือนฉัน ฉันต้องจัดการกับชีวิตนับสิบชีวิตทุกวัน กำลังกลุ้มใจเลยว่าไม่มีกระบี่ดีๆ ไว้ใช้งาน!"
นี่กูเป็นคนใจร้ายเหรอ? ชื่อหยวน... นี่ลูกมองพ่อบังเกิดเกล้าคนนี้แบบนี้เหรอ?
ไท่ป๋ายเทียนจีเจ็บปวดรวดร้าว!
"อ๋อ เธอชอบให้ลูบตรงนี้สินะ ตรงนี้สบายใช่ไหมล่ะ มาๆ ฉันเกาให้ เกาให้ เกาให้!"
มองดูซูหยวนลวนลามกระบี่ชื่อหยวนไปทั่วต่อหน้าต่อตา ไท่ป๋ายเทียนจีรู้สึกเหมือนโดนมีดกรีดหัวใจ
ชื่อหยวน! ลูกจะโดนไอ้หนุ่มผมทองซูหยวนหลอกไม่ได้นะ!
คำหวานพวกนั้นมันของปลอมทั้งนั้น พอมันหลอกฟันลูกได้แล้ว ไม่รู้มันจะทำยังไงกับลูกบ้าง มีแต่พ่อนะที่จริงใจกับลูก!
ไท่ป๋ายเทียนจีในตอนนี้ เหมือนเห็นลูกสาวแสนดีที่ตัวเองคอยเข้มงวดไม่ให้กินของขยะ ไม่ให้เล่นมือถือ ถูกไอ้หนุ่มผมทองใช้ชานมไข่มุกแก้วเดียวกับหมูกระทะมื้อเดียวหลอกพาไป
ทั้งเจ็บใจ ทั้งเสียใจ!
ทำไมตอนแรกเขาไม่อบรมสั่งสอนกระบี่ชื่อหยวนให้รู้ถึงภัยร้ายของพวกหนุ่มผมทองนะ?
แล้วทำไมเขาต้องชักศึกเข้าบ้าน ให้ซูหยวนเข้ามาในหอเก็บกระบี่ด้วย?
หลังจากสื่อสารอย่างลึกซึ้งและเป็นมิตรกับกระบี่ชื่อหยวนต่อหน้าไท่ป๋ายเทียนจี ซูหยวนก็พากระบี่ชื่อหยวนเดินมาหาไท่ป๋ายเทียนจี แล้วพูดด้วยสีหน้าจริงใจ:
"ผู้บรรลุไท่ป๋าย ไม่ปิดบังท่าน ตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวเข้ามาในหอเก็บกระบี่ หัวใจของผมก็เป็นของชื่อหยวนไปแล้ว"
"เมื่อกี้ผมคุยกับชื่อหยวนแล้ว เธอก็ค่อนข้างชอบผม ท่านยกชื่อหยวนให้ผมได้ไหมครับ ผมสัญญาว่าจะดูแลชื่อหยวนอย่างดี และในอนาคตจะเลี้ยงดูท่านยามแก่เฒ่าแน่นอน"
ไท่ป๋ายเทียนจี: "..."
"ไม่ได้ ฉันไม่ยอม!"
ทนไม่ไหวแล้ว คุณพ่อทนไม่ไหวแล้วจริงๆ!
เขาจะนั่งดูเฉยๆ ปล่อยให้ลูกสาวสุดที่รักโดนซูหยวนแย่งไป (NTR) แบบนี้ไม่ได้!
"นอกจากกระบี่วิญญาณสิบเล่มของฉันแล้ว เธอจะเอาเล่มไหนก็เอาไปเลย แต่ชื่อหยวนกับอีกเก้าเล่มนั้นไม่ได้!"
ไท่ป๋ายเทียนจีพยายามข่มความโกรธในใจ พูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
ได้ยินแบบนั้น สีหน้าคาดหวังของซูหยวนก็หม่นลงทันที
เขามองกระบี่ชื่อหยวนอย่างอาลัยอาวรณ์:
"ชื่อหยวน... ยังไงผู้บรรลุไท่ป๋ายก็เป็นเจ้าของของเธอ ถ้าเขาไม่ยอม ฉันคงต้องเก็บเงินให้ครบแล้วค่อยมาไถ่ตัวเธอ..."
ทว่ายังไม่ทันที่ซูหยวนจะพูดจบ กระบี่ชื่อหยวนก็ระเบิดแสงกระบี่สีเลือดเจิดจ้าออกมา
แสงกระบี่สีเลือดนี้ไม่ได้พุ่งใส่ซูหยวน แต่มันพุ่งตรงเข้าใส่ไท่ป๋ายเทียนจี!
รังสีกระบี่พุ่งทะยาน ตรงเข้าแสกหน้าจุดนี่หว่านกง(กลางหน้าผาก) ของไท่ป๋ายเทียนจี กะเอาให้ตายกันไปข้าง
เคร้ง—
ไท่ป๋ายเทียนจีไม่ขยับแม้แต่น้อย รังสีกระบี่สีเลือดนั้นพุ่งมาหยุดอยู่ห่างจากแสกหน้าเขาเพียงสามศอก ราวกับชนเข้ากำแพงเหล็กที่มองไม่เห็น แตกสลายไปทันที
ซูหยวนรีบดึงกระบี่ชื่อหยวนกลับไปด้านข้าง แล้วดุว่า:
"ชื่อหยวนทำอะไรน่ะ เธอจะลงมือกับผู้บรรลุไท่ป๋ายเพราะท่านไม่ยอมไม่ได้นะ! ทำแบบนี้ฉันไม่ชอบนะ"
แสงสีเลือดบนตัวกระบี่ชื่อหยวนหม่นลงทันที เหมือนเด็กที่ทำความผิด แล้วแนบชิดติดตัวซูหยวนแน่น ไม่ไหวติงอีก
ไท่ป๋ายเทียนจี: "..."
กระบี่เมื่อกี้ของชื่อหยวนแม้จะเจาะพลังปราณป้องกันกายของเขาไม่เข้า แต่มันแทงทะลุหัวใจเขาเข้าเต็มๆ
เฮ้อ ลูกสาวโตแล้ว ไม่ฟังคำพ่อแล้ว ถึงกับกล้าหันคมกระบี่ใส่พ่อเพื่อปกป้องผู้ชาย
ความเสียหายระดับนี้ มันรุนแรงยิ่งกว่าโดนสัตว์อสูรระดับหยวนอิงตบหน้าซะอีก!
และไท่ป๋ายเทียนจีจำต้องคิดทบทวนอย่างหนัก ถึงผลที่จะตามมาหากเขาดึงดันจะรั้งกระบี่ชื่อหยวนไว้
กลัวว่ากระบี่ชื่อหยวนจะอาละวาด พังหอเก็บกระบี่จนราบ แล้วไล่ฟันกระบี่เล่มอื่นที่ด้อยกว่าจนเละเทะ
และในขณะที่ไท่ป๋ายเทียนจีกำลังเงียบ ซูหยวนก็อดไม่ได้ที่จะขอร้องอย่างจริงใจ:
"ผู้บรรลุไท่ป๋ายท่านดูสิ ชื่อหยวนขาดผมไม่ได้แล้ว ต่อให้ท่านไม่ยกชื่อหยวนให้ผม งั้นให้ผมยืมไปสักพักได้ไหมครับ?"
"ผมจะพาชื่อหยวนออกไปเที่ยวข้างนอก อยากพาเธอไปเห็นทิวทัศน์ที่เธอไม่เคยเห็น เธอไม่อยากถูกขังอยู่ในหอเก็บกระบี่มืดๆ นี่จริงๆ นะครับ"
ไท่ป๋ายเทียนจี: "...นี่ตกลงกุกลายเป็นตัวร้ายในละครน้ำเน่าที่กีดกันความรักพระเอกนางเอกไปแล้วเรอะ?"