บทที่ 37 ซูหยวน: ลูกเต้าเหล่าใครวะ?

ตีสอง ซูหยวนและเฉินนั่วยีจบการถกเถียงเรื่อง 《เคล็ดวิชาโจมตีใจเพลิงโทสะ》

"ซูหยวน นายเรียนรู้วิชานี้ได้เร็วกว่าฉันอีก ถ้าดูจากความเข้าใจระดับนี้ แต่ก่อนนายไม่น่าจะมีผลการเรียนอยู่แค่ระดับกลางๆของห้องเลยนะ"

"หรือว่าเมื่อก่อนนายแกล้งทำเป็นไม่เก่ง?"

เฉินนั่วยีทึ่งกับการอธิบายวิชาอย่างลึกซึ้งแต่เข้าใจง่ายของซูหยวนเมื่อครู่ และอดสงสัยไม่ได้เกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงในความสามารถในการเรียนรู้ของเขา

ก่อนหน้านี้ตอนเธอสอนวรยุทธ์ให้ซูหยวน ก็ไม่เห็นเขาจะเรียนรู้ได้เร็วขนาดนี้เลยนี่นา

ซูหยวนทำได้แค่หัวเราะกลบเกลื่อน:

"อาจจะเป็นเพราะฉันมีพรสวรรค์ด้านจิตเต๋าที่ค่อนข้างโดดเด่นมั้ง เลยเรียนรู้วิชาประเภทจิตต่อสู้ได้เร็ว"

เฉินนั่วยีไม่สงสัยอะไร จากการที่อยู่ด้วยกันมาหลายวัน เธอพบว่าจิตใจของซูหยวนนั้นมั่นคงอย่างน่าประหลาดจริงๆ

เธอไม่ถามอะไรต่อ พยักหน้าลาแล้วขี่กระบี่บินสาธารณะกลับบ้านไปพักผ่อน

ซูหยวนยืนอยู่บนดาดฟ้าสักพัก ลองโคจรเคล็ดวิชาโจมตีใจเพลิงโทสะ ฉบับอัปเกรดดู พบว่าความเข้าใจในวิชานี้ของตนเองได้บรรลุถึงขั้นต้นแล้ว

ก่อนเริ่มการแข่งขันวรยุทธ์ น่าจะบรรลุขั้นใหญ่ได้ไม่ยาก

แต่จะดึงอานุภาพสูงสุดของวิชานี้ออกมาใช้ในการแข่งขันได้อย่างไร ยังต้องศึกษากันให้ดีอีกที

วันรุ่งขึ้น ตอนเที่ยง

ไรเดอร์ส่งอาหารกำลังชิงไหวชิงพริบกับ รปภ. โรงเรียนที่หน้าประตู เพื่อส่งกล่องข้าวให้นักเรียน

กำแพงโรงเรียนทุกตารางนิ้วในตอนนี้ กลายเป็นสมรภูมิแย่งชิงพื้นที่ระหว่างฝ่ายส่งอาหารและฝ่าย รปภ. ทั้งสองฝ่ายสู้กันอย่างดุเดือด

และในขณะที่พวก รปภ. กำลังวุ่นวายอยู่กับพวกไรเดอร์ โลลิผมขาวที่ขาวจนเปล่งประกายก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าโรงเรียนโดยไม่มีใครรู้

ทั้งที่เธอน่ารักเกินเบอร์ขนาดนี้ แต่ไม่รู้ทำไมคนรอบข้างกลับไม่มีใครสังเกตเห็นเธอเลย

โลลิผมขาวเงยหน้าขึ้นมองโรงเรียนมัธยมไท่หัวตรงหน้าด้วยดวงตาสีทองเป็นประกาย คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย:

"ทั้งเล็กทั้งโทรม"

แต่ทันใดนั้น คิ้วเล็กๆ ของเธอก็คลายออก:

"แต่ว่า... ไอปีศาจเข้มข้นดั่งหุบเหวอันธการ"

ศีรษะเล็กๆ หันไปเล็กน้อย สายตาจับจ้องไปที่อาคารหลังหนึ่งภายในโรงเรียน ในมุมมองของเธอ เหนือน่านฟ้าของอาคารหลังนั้นเต็มไปด้วยหมอกปีศาจสีดำทึบที่หนาวเหน็บและน่าขนลุก

"โรงเรียนมัธยมไท่หัวซุกซ่อนจอมมารเอาไว้จริงๆ ด้วย... มาถูกที่แล้ว"

แก้มของโลลิผมขาวขึ้นสีระเรื่อ ลิ้นเล็กๆ สีชมพูยื่นออกมาเลียริมฝีปากที่แวววาวราวกับเยลลี่โดยไม่รู้ตัว ก่อนจะวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้าไปในโรงเรียน

ราวกับเดินเข้าสู่ดินแดนไร้ผู้คน

ภายในโรงอาหาร ซูหยวนที่ขายห่านย่างเกล็ดมังกรไปได้ถึง155 ที่ ปาดเหงื่อเม็ดเล็กๆ บนหน้าผากอย่างพึงพอใจราวกับชาวนาที่เก็บเกี่ยวผลผลิตได้เต็มที่

แม้เวลาช่วงเที่ยงจะไม่สามารถขายห่านย่างสองตัวจนหมดเกลี้ยงได้ แต่ตอนเย็นขายต่ออีกหน่อยก็น่าจะหมดพอดี

แค่พอคิดว่าวันนี้จะได้เงินส่วนแบ่งถึง 2400 หยวน ซูหยวนและเฉินนั่วยีก็ดีใจจนเก็บทรงไม่อยู่

และในขณะที่ซูหยวนเริ่มเก็บร้าน เตรียมจะเพลิดเพลินกับอาหารกลางวันของตัวเอง ในสมองกลับมีเสียง "ติ๊ง" ดังขึ้น

[โปรดระวัง ผู้แข็งแกร่งฝ่ายธรรมะที่อันตรายสุดขีดกำลังเข้าใกล้เจ้า นั่นคือตัวตนที่น่าสะพรึงกลัวซึ่งเกลียดชังความชั่วร้ายและตามล่าจอมมารไปทั่วหล้า ด้วยความแข็งแกร่งของเจ้าในตอนนี้ ทนรับมือมันไม่ได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว]

[หากเป็นผู้ฝึกวิถีมารทั่วไป ยามนี้คงสิ้นหวังใจมลายไปแล้ว แต่เจ้าจะสิ้นหวังไม่ได้!]

[เจ้าจะตายไม่ได้ ปณิธานอันยิ่งใหญ่ยังไม่บรรลุ บาปกรรมยังไม่ได้ก่อ เจ้าจะมาล้มพับตรงนี้ไม่ได้เด็ดขาด!]

[ภารกิจจอมมารฉุกเฉินได้รับการอัปเดตแล้ว!]

[ภารกิจ: มีชีวิตรอด (กำลังดำเนินการ)]

[แม้จะน่าสมเพชหรืออัปยศอดสูเพียงใด ตราบใดที่ยังมีโอกาสรอดแม้เสี้ยวเดียว เจ้าก็ต้องกัดฟันอดทนและมีชีวิตอยู่ต่อไป จนกว่ายอดฝีมือฝ่ายธรรมะผู้นั้นจะล้มเลิกจิตสังหารที่มีต่อเจ้า!]

[ความคืบหน้าภารกิจ: อัตราการรอดชีวิต (50%/100%)]

[รางวัลภารกิจ: โอกาสวาสนาแบบสุ่ม*1]

เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนระบบที่เร่งเร้าข้างหู และข้อมูลภารกิจที่เด้งขึ้นมารัวๆ บนหน้าต่างระบบ ซูหยวนถึงกับงุนงง

อะไรวะนั่น?

มียอดฝีมือฝ่ายธรรมะที่อันตรายสุดขีดบุกมาถึงที่นี่แล้ว?

นะ... นี่มันไม่น่าจะเป็นไปได้นะ! ฉันยังไม่ได้ทำเรื่องเลวระยำตำบอนที่ไหนเลยนี่หว่า!

แต่จู่ๆ ซูหยวนก็นึกถึงความเป็นไปได้บางอย่างขึ้นมา

ยอดฝีมือฝ่ายธรรมะที่ระบบพูดถึง หรือว่าจะเป็นยอดฝีมือที่จบจากหนึ่งในสิบสุดยอดสถาบันเซียนที่อาจจะมาโรงเรียนมัธยมไท่หัวเมื่อไหร่ก็ได้คนนั้น?

ถึงเขาจะยังไม่รู้ตื้นลึกหนาบางของยอดฝีมือคนนั้น แต่คนที่โรงเรียนมัธยมไท่หัวให้เกียรติและทุ่มเงินจ้างมาขนาดนี้ ย่อมไม่ใช่บัณฑิตจบใหม่ธรรมดาๆ แน่

ระดับการบำเพ็ญเพียรของยอดฝีมือคนนั้นอาจจะถึงขั้นสร้างรากฐานระดับสูงสุด หรืออาจจะเป็นถึง... ยอดคนระดับจินตัน!

และถ้ายอดฝีมือคนนั้นบังเอิญมีวิชาตรวจสอบผู้ฝึกวิถีมาร แล้วมาเจอไอปีศาจลอยคลุ้งในโรงอาหารเข้า การจะบุกมาหาเขาถึงที่ก็มีความเป็นไปได้

ซูหยวนเหงื่อท่วมหลังทันที

ยังดีที่เมื่อหัวใจมารฟ่านจิ้งเริ่มทำงาน สติของซูหยวนก็แจ่มใสขึ้นมาส่วนหนึ่ง

ลองคิดดูดีๆ เขาดูเหมือนจะไม่มีอะไรต้องกลัวนี่นา

ตอนใช้วิชาหลอมศพย่างห่าน เขาก็เตรียมใจรับมือวันที่คนจะล่วงรู้ตัวตนจอมมารไว้แล้วไม่ใช่เหรอ?

ถึงเขาจะใช้วิชามารปรุงยาเม็ดเล็กๆ ที่ไม่มีใบรับรอง อย. คอยส่องดูชะตาชีวิตคนอื่น ล่อลวงสตรีศักดิ์สิทธิ์ฝ่ายธรรมะให้เข้าสู่ด้านมืด แถมยังใช้วิชาหลอมศพมาทำห่านย่าง แต่เขาก็เป็นคนดีนะ

ต่อให้ยอดฝีมือฝ่ายธรรมะคนนั้นมาหาเรื่องจริงๆ อย่างมากที่สุดก็แค่พบว่าเส้นลมปราณพลังที่เขาปลุกได้กับกรรมวิธีทำห่านย่างมันดูแปลกๆ ไปหน่อย

แบบนี้มันผิดกฎหมายตรงไหน?

ถอยออกมามองอีกมุม ต่อให้ยอดฝีมือฝ่ายธรรมะคนนั้นเป็นพวกตาไม่ฝาด หัวรั้น ยืนกรานจะหาเรื่องเขาให้ได้ แล้วเขาจะตบซูหยวนให้ตายในฝ่ามือเดียวได้เหรอ?

ยุคนี้มันสังคมเซียนอารยะแล้วนะ อย่าว่าแต่ขั้นจินตันเลย ต่อให้เป็นระดับเทพขั้นหยวนอิงก็ต้องเคารพกฎหมาย

พอคิดได้แบบนี้ ซูหยวนก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

ไอ้ระบบเวรนี่ชอบพูดจาเกินจริงตลอด เขาจะยอมถูกมันขู่จนขวัญเสียไม่ได้

และต่อจากนี้ ก็ต้องหาวิธีรับมือกับยอดฝีมือฝ่ายธรรมะคนนั้น

รางวัลภารกิจที่ชื่อ "โอกาสวาสนาแบบสุ่ม" นี่ถึงจะไม่รู้ว่าเป็นอะไร แต่เอามาให้ได้ก่อนค่อยว่ากัน

ซูหยวนชะเง้อมองซ้ายมองขวาหน้าช่องตักอาหาร พยายามมองหายอดฝีมือฝ่ายธรรมะคนนั้น

แต่หาอยู่นานก็ไม่เจออะไรเลย

และในขณะที่เขากำลังสับสนงุนงง จู่ๆ มือเล็กๆ ขาวผ่องไร้ที่ติข้างหนึ่งก็ยื่นขึ้นมาจากหน้าเคาน์เตอร์ตักอาหาร ทำเอาซูหยวนตกใจสะดุ้ง

เมื่อก้มลงไปมอง ก็เห็นโลลิน้อยผมขาวผู้เงียบขรึม หน้าตาน่ารักราวกระเบื้องเคลือบ ยืนตัวเล็กกระติ๊ดเดียว ความสูงยังไม่พ้นขอบหน้าต่างตักอาหารด้วยซ้ำ

ดวงตาสีทองที่ใสกระจ่างจ้องมองซูหยวนตาไม่กะพริบ ทำเอาซูหยวนถึงกับอึ้ง

ลูกเต้าเหล่าใครวะ?

[ติ๊ง! เจ้าได้เผชิญหน้ากับยอดฝีมือฝ่ายธรรมะที่อันตรายสุดขีดแล้ว ทุกย่างก้าวต่อจากนี้ เจ้าต้องระมัดระวังให้มากที่สุด!]

เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังขึ้นกะทันหันข้างหู ซูหยวนก็ตกอยู่ในความเงียบงันไปชั่วขณะ

ยอดฝีมือฝ่ายธรรมะ? อันตรายสุดขีด?

ก็แค่ยัยหนูผมขาวคนนี้เนี่ยนะ?

อยู่กับระบบมานานขนาดนี้ ซูหยวนคิดว่าตัวเองรู้สันดานของระบบดีพอสมควรแล้ว

แต่สุดท้ายไอ้ระบบเฮงซวยนี่ก็ทำลายขีดจำกัดความรู้ความเข้าใจของเขาอีกครั้ง

ก่อนหน้านี้มรึงบรรยายภารกิจต่างๆ ซะเวอร์วังอลังการ เพิ่มบทให้เขามั่วซั่ว ใส่ร้ายโฮสต์ผู้เป็นเยาวชนดีเด่นอย่างฉัน ฉันก็ทนมาตลอด แต่ผลคือมรึงดันกำเริบเสิบสาน มองโลลิที่ดูไม่มีพิษมีภัยว่าเป็นยอดฝีมือฝ่ายธรรมะงั้นเหรอ?

เด็กตัวกะเปี๊ยกที่ขนยังไม่ขึ้นด้วยซ้ำจะมาฆ่าตรูได้ไง? หรือจะใช้ความน่ารักโมเอะฆ่าพรี่ให้ตายคาที่?

ตอบมาสิวะ!