บทที่ 24 จมดิ่งมิดหัว!

หลังเลิกเรียนตอนเย็น ซูหยวนอุ้มกล่องพัสดุ พาเฉินนั่วยีมาตอกบัตรรายงานตัวที่หลังครัวโรงอาหารอย่างกระตือรือร้น

“ห่านเกล็ดมังกรเลี้ยง อยู่ที่ลานหลังครัว พวกเธอไปจัดการกันเองนะ”

เชฟหลีแจกผ้ากันเปื้อนให้คนละผืนด้วยรอยยิ้มตาหยี

ซูหยวนกล่าวขอบคุณ แล้วพาเฉินนั่วยีมาที่ลานด้านหลัง ก็เห็นลานสี่เหลียมจัตุรัสขนาดประมาณสามร้อยตารางเมตร เลี้ยงวัตถุดิบหลากหลายชนิดเอาไว้

หมูภูเขาเหล็กที่หนักถึงสองพันชั่งแต่ตัวเท่าหมูบ้านทั่วไป มีความหนาแน่นของร่างกายมหาศาล ไก่ราชามังกรที่มีฟันแหลมคม ขนสีสันสดใส ปลาแห้งลายจุดที่อาศัยอยู่บนบกได้ ตัวขรุขระเหมือนลูกบาสเกตบอล

วัตถุดิบเหล่านี้ล้วนเป็นสัตว์วิญญาณขั้นขัดเกลาพลังปราณทั้งสิ้น

เลือดเนื้อของพวกมันมีสรรพคุณช่วยในการบำเพ็ญเพียรของนักเรียน หรือช่วยเสริมสร้างร่างกาย อาหารที่ทำจากวัตถุดิบเหล่านี้จึงเป็นเมนูที่แพงที่สุดในโรงอาหาร

และการจะปรุงสัตว์วิญญาณเหล่านี้ให้เป็นอาหารเลิศรส ถือเป็นบททดสอบที่โหดหินสำหรับพ่อครัว

หนึ่งในความยากที่พบบ่อยคือ พ่อครัวอาจจะสู้กับวัตถุดิบของตัวเองไม่ชนะ

ซูหยวนมองไปที่กรงเหล็กขนาดยักษ์มุมลาน ในกรงมีห่านยักษ์สูงเท่าคนสี่ตัว ขนทุกเส้นบนตัวของพวกมันเปล่งประกายสีเทาเงินสะท้อนแสงแดดระยิบระยับ ดูราวกับเกล็ดมังกรที่เรียงซ้อนกันแน่นขนัด

นี่คือที่มาของชื่อ 'ห่านเกล็ดมังกร'

และออร่าที่ห่านยักษ์เหล่านี้แผ่ออกมา อย่างต่ำก็ขั้นขัดเกลาพลังปราณชั้นที่ 6 โดยเฉพาะตัวที่ใหญ่ที่สุดและหน้าตาดูดุร้ายที่สุด มีกลิ่นอายพลังถึงขั้นขัดเกลาพลังปราณช่วงปลาย

ซูหยวนประเมินช่องว่างระหว่างเขากับห่านยักษ์ สุดท้ายก็ได้ข้อสรุปที่ตรงไปตรงมาว่า

พลังรบของเขา สู้ห่านตัวเดียวไม่ได้

โชคดีที่เขาคาดการณ์ไว้แล้ว จึงพาตัวช่วยมาด้วย

“หัวหน้าห้อง ถึงตาเธอออกโรงแล้ว! ช่วยไปจับไอ้ห่านตัวที่ดุที่สุดในกรงออกมาให้ฉันที! แต่จำไว้นะ อย่าเพิ่งฆ่าให้ตายคาที่ ฉันต้องจัดการมันด้วยตัวเอง!”

ซูหยวนบอกกับเด็กสาวข้างกายที่กำลังเกร็งเครียด

“ได้”

เฉินนั่วยีพยักหน้าอย่างหนักแน่น บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปทันที ราวกับนางเสือสาวที่กำลังออกล่า เดินดุ่มๆ ตรงไปยังกรงขังห่านเกล็ดมังกร

แกร๊ก—

กรงเหล็กเปิดออก ห่านยักษ์ทั้งสี่ตัวเหมือนเห็นแสงแห่งอิสรภาพ ยืดคอยาวเตรียมจะพุ่งออกมา

ทว่า ร่างอ้อนแอ้นร่างหนึ่งกลับมายืนขวางทางหนีของพวกมันไว้ และเอื้อมมือไปคว้าตัวที่แข็งแกร่งที่สุดในกลุ่ม

เมื่อเห็นมือเรียวงามยื่นเข้ามา ห่านยักษ์ตัวนั้นก็ตาเป็นประกายวาว อ้าปากกว้าง เผยเขี้ยวแหลมราวกับฟันฉลาม งับเข้าที่มือนั้นเต็มแรง

มือขาวผ่องที่ดูบอบบางราวกับเป่าก็ขาดนั้นกลับไม่หลบไม่หลีก ปล่อยให้ปากใหญ่นั้นกัดทึ้งตามใจชอบ

แต่ไม่ว่าห่านยักษ์จะพยายามกัดฉีกอย่างไร ก็ไม่สามารถทิ้งรอยขาวๆ ไว้บนมือนั้นได้แม้แต่นิดเดียว

“ก๊าบ——”

เฉินนั่วยีคว้าคอห่านยักษ์ไว้อย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ออกแรงบีบจนมันส่งเสียงร้องโหยหวนเหมือนจะขาดใจ ก่อนจะถูกลากออกมาจากกรงสดๆ ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของเพื่อนห่านอีกสามตัว

ห่านยักษ์ที่เหลืออีกสามตัวรีบหดตัวกลับเข้าข้างในทันที ตัวสั่นงันงกเหมือนลูกนกกระทา ไม่เหลือเค้าความกร่างเมื่อครู่เลยสักนิด

เฉินนั่วยีลากห่านยักษ์ที่ตัวใหญ่กว่าเธอหนึ่งช่วงตัวมาตรงหน้าซูหยวน แล้วถามเสียงเบาว่า:

“โค้ชคะ ต่อไปฉันต้องทำยังไง?”

ซูหยวนไม่ได้พูดอะไร แต่พิจารณาห่านยักษ์ตรงหน้าอย่างละเอียด ราวกับกำลังพิจารณางานศิลปะ

ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาถึงได้สติกลับมา ยิ้มแล้วเปิดกล่องพัสดุในอ้อมแขน หยิบเอา... ตะปู... ที่แผ่ไอเย็นยะเยือก ยาวถึงยี่สิบเซนติเมตรออกมาหลายเล่ม

และรูปแบบของตะปูเหล่านี้ ดูไปดูมาดันคล้ายกับ 'ตะปูตอกโลงศพ' อยู่ไม่น้อย

เด็กสาวมองตะปูเหล่านั้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น เห็นได้ชัดว่ายังไม่รู้ตัวว่าเบื้องหน้าคือนรก

ได้ยินซูหยวนพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นว่า:

“หัวหน้าห้อง รบกวนเธอกดหัวห่านตัวนี้ไว้ให้แน่นๆ ต่อไปฉันจะใช้เทคนิคการหลอม... เอ้ย ย่างห่าน... ที่สืบทอดมาจากตระกูล เพื่อจัดการขั้นต้นกับวัตถุดิบ”

“ได้ค่ะ”

เฉินนั่วยีทำตามอย่างว่าง่าย กดหัวห่านยักษ์แนบกับพื้นดินแน่น ไม่ว่าห่านเกล็ดมังกรระดับ 7 ตัวนี้จะดิ้นรนอย่างไร หัวของมันก็ขยับไม่ได้แม้แต่มิลลิเมตรเดียว

ซูหยวนเล็งตะปูไปที่กลางกระหม่อมของห่าน หยิบค้อนออกมาจากกล่องพัสดุ รวบรวมลมปราณที่จุดตันเถียน พลังในกล้ามเนื้อทั่วร่างถูกบิดรวมเป็นเกลียวในวินาทีนี้ ส่งผ่านไปยังฝ่ามือ แล้วตอกลงไปหนึ่งที!

ปั้ก—

สิ้นเสียงทึบหนัก ตะปูยาว 20 เซนติเมตรถูกตอกหายเข้าไปในหัวห่าน จมหายไปในกองขน

แต่ที่น่าขนลุกคือ หลังจากตอกตะปูลงไป ห่านเกล็ดมังกรตัวนี้กลับไม่มีเลือดไหลออกมาสักหยด แม้การดิ้นรนจะค่อยๆ หยุดลง แต่ดวงตาทั้งสองข้างยังคงแวววาวด้วยแสงประหลาด ราวกับยังไม่ตายสนิท

นี่เป็นเรื่องแน่นอน ในโลกบำเพ็ญเพียร นิยามของความตายคือวิญญาณออกจากร่าง แม้ห่านตัวนี้จะถูกตะปูตอกทะลุสมอง แต่วิญญาณยังไม่ออกจากร่าง

เพราะตะปูเมื่อครู่ของซูหยวน คือเทคนิคลับในวิชาหลอมศพโบราณ——ตะปูสกดวิญญาณ!

การใช้วิชาตะปูสะกดวิญญาณ ตอกตะปูเข้าสู่ร่างเป้าหมาย สามารถล็อกวิญญาณของอีกฝ่ายได้โดยตรง ทำให้วิญญาณไม่สามารถออกจากร่าง! นี่คือก้าวแรกของการหลอมศพ!

ถูกต้อง นี่คือวิธีที่ซูหยวนคิดค้นขึ้น เพื่อชักนำเฉินนั่วยีไปสู่ความตกต่ำอย่างสมบูรณ์!

ให้เธอเรียนรู้วิชาหลอมศพโบราณ ซึ่งเป็นวิชามารในหมู่วิชามาร

แต่ปัญหาคือ จะทำยังไงให้สตรีศักดิ์สิทธิ์ฝ่ายธรรมะอย่างเฉินนั่วยีเรียนวิชาหลอมศพ?

แรงบันดาลใจของซูหยวนมาจากร้านขายของย่างเมื่อคืน!

ตอนที่เห็นเป็ดย่าง ห่านย่าง หมูหันพวกนั้น ซูหยวนพบว่า วิธีการทำของย่าง ดันไปคล้ายคลึงกับวิชาหลอมศพโบราณอย่างน่าประหลาด!

เขาที่เชี่ยวชาญวิชาหลอมศพโบราณจนถึงขั้นปรมาจารย์ สามารถปลอมตัวเป็นปรมาจารย์ด้านของย่างได้สบายๆ!

ดังนั้นเขาถึงเลือกมาสมัครงานที่โรงอาหารโรงเรียน และเมื่อสมัครผ่าน เขาก็สามารถสอนสตรีศักดิ์สิทธิ์ให้เรียนรู้การหลอมศพ... เอ้ย เรียนทำห่านย่างได้อย่างสมเหตุสมผล!

สตรีศักดิ์สิทธิ์เรียนหลอมศพ

หลอมออกมาเป็นห่านหอมฟุ้งสิบลี้

รับเงินจนมือชา

โคตรจะตกต่ำ!

ทั้งทำให้สตรีศักดิ์สิทธิ์เรียนรู้วิชามารนอกรีต และยังทำให้สตรีศักดิ์สิทธิ์กลายเป็นทาสเงินตรา มิน่าล่ะชะตาลิขิตของเฉินนั่วยีวันนี้ถึงเป็น 【จมดิ่งสู่ห้วงอันธการตลอดกาล】!

ไม่ตกต่ำก็ผีหลอกแล้ว!

ซูหยวนพ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมา แล้วพูดช้าๆ ว่า:

“หัวหน้าห้อง ต่อไปคือการรีดเลือด ถอนขน ควักเครื่องใน เธอไม่กลัวเลือดใช่ไหม”

เฉินนั่วยีส่ายหน้าเบาๆ:

“ฉันได้คะแนนเต็มในการฝึกจำลองการสังหารที่ความสมจริง 99% ค่ะ”

ซูหยวนพยักหน้าอย่างพอใจ:

“ถ้าอย่างนั้น ขั้นตอนการจัดการวัตถุดิบต่อจากนี้ หัวหน้าห้องก็มาช่วยทำตลอดกระบวนการเลยนะ”

“ได้เลย!” ใบหน้าสวยของเฉินนั่วยีเต็มไปด้วยความกระหายวิชา “โค้ชคะ สั่งมาได้เต็มที่เลย ฉันจะตั้งใจดูตั้งใจเรียน พยายามจะไม่เป็นตัวถ่วงค่ะ”

ซูหยวน: “......”

ขอเรียนวิชาหลอมศพโบราณเองเลยเรอะ หัวหน้าห้องเธอนี่มันสุดยอดจริงๆ!

แต่ว่า แบบนี้ก็เข้าทางเขาพอดี

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ขนของห่านเกล็ดมังกรถูกถอนจนเกลี้ยง เครื่องในถูกควักออก ห่านทั้งตัวขาวสะอาด นอนหลับอย่างสงบ

เตรียมวัตถุดิบเสร็จแล้ว เริ่มขั้นตอนต่อไป การหลอมศพ... เอ้ย ย่างห่านอย่างเป็นทางการได้!