บทที่ 6 นี่น่าจะถือว่าเป็น... เรื่องธรรมดาของผู้ชายสินะ?

ความจริงได้พิสูจน์แล้วว่า การฉวยโอกาสมักไม่มีจุดจบที่ดี

ทว่าคำตำหนิของระบบก็เป็นการบอกกลายๆ ว่าสิ่งที่ซูหยวนทำลงไปเมื่อครู่ไม่ใช่เรื่องเลวร้าย แต่กลับเป็นการทำความดีครั้งใหญ่ด้วยซ้ำ ดังนั้นซูหยวนจึงไม่ได้รู้สึกตะขิดตะขวงใจอะไร

แม้ว่าจะไม่สามารถใช้อาหารเดลิเวอรี่ที่ถูกทิ้งนี้ทำภารกิจของระบบให้สำเร็จได้ แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร คืนนี้ค่อยวิ่งงานส่งอาหารเพิ่มอีกสักสองสามรอบก็พอ

ซูหยวนส่ายหน้า เลิกคิดฟุ้งซ่าน แล้วเหยียบกระบี่บินสาธารณะเตรียมจะจากไป

แต่ในขณะนั้นเอง จู่ๆ ก็มีแสงกระบี่สายหนึ่งพุ่งฝ่าม่านฝนมาจากที่ไกลๆ ดึงดูดสายตาผู้คน

ซูหยวนมองตามทิศทางที่แสงกระบี่ปรากฏ ก็เห็นหญิงสาวผู้มีใบหน้างดงามหมดจดในชุดเรียบง่าย กำลังพุ่งตรงมายังชุมชนเก่าซอมซ่อแห่งนี้ด้วยท่าทางดุดันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

บนใบหน้าสวยหยกของหญิงสาวฉายแววเย็นชา กลิ่นอายชนิดหนึ่งที่ซูหยวนคุ้นเคยเป็นอย่างดีกำลังแผ่ซ่านรอบตัวเธอ

มันคือรังสีอาฆาตของ 'คนทำงาน'

รู้สึกได้เลยว่ารังสีความแค้นนี้สามารถปลุกชีพจอมมารกระบี่ให้ฟื้นคืนชีพได้เป็นสิบตน

และที่ทำให้ซูหยวนประหลาดใจคือ หญิงสาวตรงหน้าดันเป็นคนคุ้นเคยเสียด้วย

เพื่อนร่วมชั้นของเขา ผู้ติดท็อป 3 ของโรงเรียนมัธยมไท่หัว อัจฉริยะอันดับหนึ่งของห้อง และยังเป็นหัวหน้าห้องของซูหยวน... เฉินนั่วยี

ซูหยวนรู้สึกเกรงขามขึ้นมาทันที

นี่คือปีศาจที่มีคะแนนสอบประจำเดือนสูงถึง 685 คะแนน เป็นสิ่งมีชีวิตชั้นสูงที่มีการแบ่งแยกสายพันธุ์กับพวกกากเดนอย่างเขาที่มีคะแนนแค่ 550 คะแนนอย่างชัดเจน!

"แต่ว่าทำไมคุณเฉินถึงมาโผล่ที่ชุมชนเก่าๆ แบบนี้ล่ะ?"

ซูหยวนรู้สึกแปลกใจ

เขาคิดมาตลอดว่าอันดับหนึ่งผู้ศักดิ์สิทธิ์อย่างเธอ อย่างน้อยก็ต้องขับรถหรู อยู่คฤหาสน์หลังใหญ่ ส่วนบุคลิกเย็นชาที่เฉินนั่วยีแสดงออกในเวลาปกติ ก็ดูไม่ต่างอะไรกับคุณหนูพันล้านในละครทีวี

ขณะที่กำลังครุ่นคิด เฉินนั่วยีก็เบรกกระบี่บินหยุดกึกอยู่ที่หน้าทางเข้าตึกหนึ่ง ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปทั่วบันไดหน้าทางเข้า ดูเหมือนกำลังมองหาอะไรบางอย่าง

เมื่อเธอหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ รังสีอำมหิตบนใบหน้าสวยก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น!

ซูหยวน: "......"

ตึกที่เฉินนั่วยีหยุดอยู่นั่น ทำไมมันดูคุ้นๆ จัง?

ถ้าจำไม่ผิด นั่นมันจุดที่เขาเก็บข้าวกล่อง 'พินห่าวฟั่น' ได้ไม่ใช่เหรอ?

อย่าบอกนะว่าเธอกำลังหาข้าวกล่องนั่นอยู่?

หัวใจของซูหยวนกระตุกวูบ เขาเหลือบมองข้าวกล่องพินห่าวฟั่นที่ลอยตุ๊บป่องอยู่ในน้ำสกปรกในถังขยะแวบหนึ่ง กวาดสายตามองชื่อลูกค้าที่ท้ายใบเสร็จ

'เฉินนั่วยี'

เขารีบชักสายตากลับราวกับถูกไฟดูด

ซี๊ดดด—เหงื่อท่วมหลังแล้วครับพี่น้อง!

ถึงแม้ซูหยวนจะคิดเข้าข้างตัวเองว่าเขาทำเรื่องดี แต่พอมองดูหญิงสาวที่รังสีฆ่าฟันรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ อยู่ไม่ไกล เขาก็อดกลัวไม่ได้

ถ้าอันดับหนึ่งผู้ศักดิ์สิทธิ์รู้ว่าคนร้ายคือเขา เขาจะถูกเธอใช้กระบี่ฟันตายคาที่ด้วยความโมโหไหมเนี่ย?

ซูหยวนกลืนน้ำลาย ค่อยๆ ขยับเท้าถอยออกมา เตรียมจะชิ่งหนี

แต่ถ้าอยู่นิ่งๆ ก็คงไม่เป็นไร พอเขาขยับตัวปุ๊บ เฉินนั่วยีก็ตวัดสายตามาทันที พอเห็นหน้าซูหยวน หญิงสาวก็ชะงักไปเล็กน้อย

"หัวหน้าห้อง บังเอิญจังนะครับ..."

เมื่อถูกจับได้ ซูหยวนก็ทักทายอย่างกระอักกระอ่วน

กระบี่บินใต้เท้าของเฉินนั่วยีวูบไหว ร่างของเธอพุ่งมาปรากฏตรงหน้าซูหยวนในพริบตา เสียงเย็นชาดุจน้ำในทะเลสาบฤดูหนาวดังขึ้น:

"ซูหยวน เมื่อกี้เห็นข้าวกล่องวางอยู่หน้าทางเข้าตึกนั้นไหม?"

ซูหยวนเอาตัวบังถังขยะที่มีข้าวกล่องพินห่าวฟั่นทิ้งไว้ อย่างประหม่า ส่ายหน้าแล้วพูดว่า:

"ไม่ได้สังเกตเลยครับ ผมก็เพิ่งมาส่งอาหารที่นี่เมื่อนาทีที่แล้วเอง"

เฉินนั่วยีพยักหน้าเบาๆ รังสีอำมหิตในดวงตายิ่งเข้มข้น:

"ไอ้โจรขโมยข้าวกล่องบัดซบ อย่าให้ฉันจับได้นะ!"

วันนี้เธอถูกบังคับให้ทำงานล่วงเวลาตอนไปทำงานพาร์ทไทม์จนถึงป่านนี้ ทำให้อาหารมาส่งถึงแล้วแต่คนยังไม่กลับ ระหว่างทางก็เปียกฝนจนชุ่ม กะว่ากลับมาจะได้กินข้าวร้อนๆ สักคำ ผลปรากฏว่าข้าวกล่องที่เฝ้ารอกลับถูกคนขโมยไป!

เรื่องน่าหงุดหงิดประดังประเดเข้ามา ทำให้สภาวะจิตใจของเฉินนั่วยีระเบิดตูม!

รังสีฆ่าฟันที่เดือดพล่านทำให้สีหน้าของซูหยวนยิ่งดูไม่เป็นธรรมชาติ

ทั้งที่ตอนเผชิญหน้ากับรปภ.ลุงหวัง เขาสามารถโกหกหน้าตายได้แท้ๆ แต่พอต้องเผชิญหน้ากับอันดับหนึ่งผู้ศักดิ์สิทธิ์ เขากลับมีความเกรงกลัวโดยสัญชาตญาณ

นี่อาจจะเป็นแรงกดดันทางสายเลือดระหว่าง 685 คะแนน กับ 550 คะแนนกระมัง

แถมเรื่องนี้เขาเองก็ผิดเต็มประตู ในเมื่อผู้เสียหายมาอยู่ตรงหน้าแล้ว ชดเชยให้หน่อยก็แล้วกัน

ซูหยวนเสนออย่างระมัดระวัง:

"หัวหน้าห้อง ข้าวหายไปแล้วก็ช่างมันเถอะ ถ้าตอนนี้หิว งั้นไปหาอะไรกินแถวนี้แก้ขัดด้วยกันไหม?"

เฉินนั่วยีชะงักอีกครั้ง เงยหน้ามองคนตรงหน้า พอสังเกตเห็นความไม่เป็นธรรมชาติบนสีหน้าของซูหยวน เธอก็ถามอย่างสงสัย:

"ทำไมฉันรู้สึกว่านายดูร้อนตัวแปลกๆ? เหมือนไปทำเรื่องไม่ดีมาอย่างนั้นแหละ"

ซูหยวน: ...สัมผัสที่หกของผู้หญิงเหรอ? น่ากลัวชะมัด!

ต้องแถให้รอด!

ในวินาทีวิกฤต สมองของซูหยวนประมวลผลเร็วอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน พริบตาเดียวก็คิดข้ออ้างได้:

"เอ่อ คือหลักๆ เป็นเพราะเมื่อก่อนเคยเผลอทำเรื่องผิดพลาดน่ะครับ พอเจอหน้าคุณก็เลยรู้สึกผิดเป็นธรรมดา"

สมัยเรียนเขาแอบกินขนม แอบเล่นมือถือมาไม่น้อย พอเจอหัวหน้าห้องจะรู้สึกผิดก็เป็นเรื่องปกติใช่ไหมล่ะ

"เผลอทำเรื่องผิดพลาด?"

พอคำอธิบายที่ไม่มีที่มาที่ไปนี้หลุดออกมา เฉินนั่วยีกลับไม่ได้นึกถึงเรื่องในห้องเรียนเลย แต่ในหัวกลับแวบถึงคอมเมนต์สไตล์กระสุนข้อความ (Danmu) ที่มักจะลอยผ่านตาเวลาดูคลิปสั้นช่วงนี้

*ตอนเด็กๆ เคยทำผิดกับ ***, เมื่อก่อนเคยทำผิดต่อ **.

เรื่องธรรมดาของมนุษย์, เห็นด้วยอย่างยิ่ง, แค่ขยับมือเอง, เข้าใจได้, ไม่เคยได้ยินมาก่อน, เก็บไปรูด, ไม่ใช่แล้วพวก...

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอเคยไปค้นหาดูว่าคอมเมนต์พวกนี้หมายถึงอะไร แล้วประตู่สู่โลกใบใหม่ก็เปิดออก

และตอนนี้ คำพูดทำนองเดียวกันกลับปรากฏขึ้นในชีวิตจริง แถมคู่กรณียังเป็นตัวเธอเอง?!

หัวใจของเฉินนั่วยีเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย รังสีอำมหิตในดวงตาลดฮวบลงไปมาก

เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดอย่างลังเลว่า:

"นี่น่าจะถือว่าเป็น... เรื่องธรรมดาของผู้ชายสินะ?"

ซูหยวน: "???"

สมองค้างไปเต็มๆ สิบวินาที กว่าซูหยวนจะวิเคราะห์ความเชื่อมโยงระหว่างคำพูดของตัวเองกับคำตอบของเฉินนั่วยีได้ ก็ถึงกับพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

ไม่ใช่แล้วสาว!

หัวหน้าห้อง คุณดูเรียบร้อยขนาดนี้ ที่แท้ก็ดูคลิปพวกนั้นเหมือนกันเหรอ?

แม่งเอ๊ย ยิ่งอธิบายยิ่งดำมืดเข้าไปใหญ่!

สรุปว่าเธอตีความว่าเป็น 'เรื่องธรรมดาตามธรรมชาติ' สินะ มั่นใจในตัวเองซะด้วย!

แต่จะว่าไปก็ไม่ผิด หญิงสาวตรงหน้าหน้าตาก็... หึหึ!

ซูหยวนจำต้องพูดให้ชัดเจนขึ้น เฉินนั่วยีถึงได้รู้ตัวว่าเธอเข้าใจผิดไปเอง

นั่นทำเอามาดเย็นชาของเธอแทบจะหลุดลุ่ย!

เฉินนั่วยีนะเฉินนั่วยี เธอจะดูคลิปขยะพวกนั้นอีกไม่ได้แล้ว เพราะของพวกนั้นทำให้ความคิดเธอไม่บริสุทธิ์แล้วเนี่ย!

และเพราะการขัดจังหวะของซูหยวน ทำให้เฉินนั่วยีลืมเรื่องข้าวกล่องถูกขโมยไปเสียสนิท

เธอปฏิเสธคำชวนเลี้ยงข้าวของซูหยวนอย่างสุภาพ กล่าวลาแล้วเดินเข้าตึกไป

มองดูแผ่นหลังของหัวหน้าห้องหายไปจากสายตา ซูหยวนก็ถอนหายใจโล่งอกในที่สุด ฝ่าฝนไปส่งอาหารต่อ

ช่วงพลบค่ำ ฝนที่ตกลงมาเพราะมังกรวารีเคลื่อนผ่านได้หยุดลงนานแล้ว ซูหยวนก็เจอกับเหตุการณ์ "อาหารเสียหาย" อีกครั้ง

[ติ๊งต่อง ภารกิจจอมมารมือใหม่เสร็จสิ้น]

[รางวัลภารกิจ "หัวใจมารฟ่านจิ้ง" ถูกส่งมอบแล้ว!]

[ผลของหัวใจมารฟ่านจิ้ง: จิตใจจะบริสุทธิ์ไร้มลทินตลอดกาล เพิ่มสมาธิในการทำสิ่งต่างๆ อย่างมหาศาล!]

ทันทีที่ได้รับหัวใจมารฟ่านจิ้ง ซูหยวนก็รู้สึกว่าจิตใจของเขาสงบนิ่งลงอย่างมาก ความคิดฟุ้งซ่านไร้สาระในหัวถูกปัดเป่าจนหมดสิ้น

สภาวะที่มีสมาธิสูงสุดแบบนี้ แต่ก่อนซูหยวนต้องนั่งสมาธิอย่างน้อยครึ่งชั่วโมงถึงจะเข้าถึงได้แบบถูๆ ไถๆ

อืม ต่อไปเวลาทำงาน เจ้านายก็ไม่ต้องห่วงว่าผมจะอู้อีกแล้ว

ไอ้ชาติเปรต ระบบนี่กะจะให้เขาเป็นวัวงานทาสงานเต็มตัวเลยใช่ไหม?