บทที่ 4 ได้เวลาสร้างความตื่นตะลึงให้ผู้อาวุโสฝ่ายมารแล้ว

ซูหยวนไม่ได้รู้เรื่องกระบวนการคิดของลุงหวัง และไม่ได้บรรลุวิชาเทพอะไรจากเคล็ดวิชาใจนั้นเลย

เขาแค่รู้สึกอิน เลยไหลตามน้ำร่ายรำสิบแปดกระบวนท่าไม้ง่ามเทพที่เพิ่งเรียนมาเท่านั้นเอง

จากขั้นเริ่มต้น สู่ขั้นชำนาญ สู่ขั้นเชี่ยวชาญ และสู่ขั้นสมบูรณ์แบบ ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งก้านธูป

แน่นอนว่า ไม่ใช่เพราะซูหยวนจู่ๆ ก็ฉลาดขึ้นมา แต่เป็นเพราะ... ไอ้ระบบบ้านั่นสุ่มรางวัลไปโดน 'สิบแปดกระบวนท่าไม้ง่ามเทพ' แล้วอัปเกรดวิชานี้ให้เฉยเลย!

พอซูหยวนหลุดออกจากความรู้สึกมหัศจรรย์ที่เหมือนสติปัญญาเพิ่มพูนรวดเดียวจบหลักสูตร เขาก็แทบอยากจะด่า

กูจะเรียนวิชาง่ามไปทำซากอะไรวะ สอบเข้ามหาวิทยาลัยก็ไม่ได้สอบไอ้นี่สักหน่อย!

แต่ในเมื่อข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกแล้ว ซูหยวนบ่นไปก็ไร้ประโยชน์

ยังไงก็เป็นของฟรีที่ระบบให้มา ใช้ยังไงก็ไม่ขาดทุน

แถมหลังจากฝึกสิบแปดกระบวนท่าไม้ง่ามเทพจนสมบูรณ์แบบ ซูหยวนก็พบว่าวิชานี้ใช่ว่าจะไร้ประโยชน์เสียทีเดียว

และด้วยฝีมือระดับนี้ ต่อไปถ้าเขาแก่ตัวเกษียณอายุ อย่างน้อยๆ ก็ได้เป็นหัวหน้ากองร้อยรปภ. ล่ะวะ

ปลอบใจตัวเองแบบนี้ ซูหยวนก็ยิ่งคาดหวังกับรางวัลภารกิจมือใหม่มากขึ้นไปอีก

แค่ภารกิจแทรกยังสุ่มอัปเกรดสกิลให้จนเต็มแม็กซ์ งั้นรางวัลภารกิจมือใหม่จะขนาดไหนกันนะ?

ทันใดนั้น ข้างหูซูหยวนก็มีเสียง ติ๊งต่อง ดังขึ้นอีก

[เจ้าได้รีดเค้นความสามารถทั้งหมดของผู้อาวุโสฝ่ายมารจนหมดเกลี้ยง และฝึกฝนจนถึงขั้นสมบูรณ์แบบ แต่ตาเฒ่านั่นกลับยังไม่รู้ถึงความดำมืดดุจหุบเหวอเวจีภายใต้รูปลักษณ์ใสซื่อของเจ้า!]

มาอีกแล้ว! ลีลาเดิมเป๊ะ! ไอ้ระบบหมานี่เริ่มใส่ร้ายคนดีอีกแล้ว!

กูมีความดำมืดดุจหุบเหวที่ไหนกัน เป็นคนดีทั้งนอกทั้งในมาตลอดชัดๆ!

[นี่แหละคือวิถีมาร เส้นทางนองเลือดที่เต็มไปด้วยความมืดมนและการทรยศหักหลัง]

[ภารกิจจอมมารเริ่มทำงาน]

[ภารกิจ: ครองถิ่น]

[ถึงเวลาสร้างความตื่นตะลึงเล็กๆ น้อยๆ ให้ผู้อาวุโสฝ่ายมารแล้ว! จงกัดกินสถานะของมันทีละก้าว ช่วงชิงอำนาจของมัน แย่งเหยื่ออัจฉริยะฝ่ายธรรมะตัดหน้ามัน สร้างภาพลักษณ์ประมุขคนใหม่แห่งแดนมารนี้ซะ!]

[ความคืบหน้าภารกิจ: ค่าชื่อเสียง (0/1000)]

[รางวัลภารกิจ: ยกระดับขั้นวิชามาร (เลือกเองได้)]

เห็นภารกิจใหม่เด้งขึ้นมา ซูหยวนก็ตาสว่างทันที

แม้คำพูดของระบบจะดูเบียวสุดๆ แต่มองทะลุเปลือกไปดูแก่นแท้ วิธีทำภารกิจนี้มันง่ายมาก

ขอแค่เขาทำหน้าที่รปภ. ให้ดี คอยกันไม่ให้พวกไรเดอร์เข้า ค่าชื่อเสียงนี้ก็น่าจะเพิ่มขึ้น

ส่วนรางวัลภารกิจนี่สิของหนัก จัดมาให้เลยคือการยกระดับขั้นวิชามาร แถมไม่ใช่การสุ่มเฮงซวย แต่เป็นแบบเลือกเองได้!

แม้จะไม่รู้นิยามคำว่า 'วิชามาร' ของระบบคืออะไร แต่ภารกิจนี้เขาต้องทำให้สำเร็จให้ได้

เดิมทีซูหยวนยังลังเลว่า หลังจากเรียนสิบแปดกระบวนท่าไม้ง่ามเทพจบแล้ว จะหาทางลาออกจากงานรปภ. กับลุงหวังยังไงดี

แต่พอมีภารกิจระยะยาวแบบนี้ เขาเลยเป็นรปภ. ได้อย่างสบายใจเฉิบ

"ลุงหวัง ผมอยากลองสกัดพวกไรเดอร์ดูบ้าง ลุงว่าฝีมือผมตอนนี้พอไหวไหมครับ?"

ซูหยวนถามด้วยใบหน้าคาดหวัง

ตอนนี้ลุงยามหวังเริ่มได้สติจากความตกตะลึงเมื่อครู่แล้ว หัวเราะร่าแล้วกล่าวว่า:

"ตอนนี้ฉันไม่มีอะไรจะสอนเธอแล้วนอกจากภาคปฏิบัติ"

"แต่ดึกขนาดนี้แล้ว เธอยังจะเดินตรวจกับฉันอีกเหรอ?"

ตอนนี้เกือบตีสี่แล้ว ซูหยวนเรียกได้ว่าอดนอนทั้งคืน แต่เขากลับไม่ใส่ใจ:

"แค่อดนอนคืนเดียว ไม่เป็นไรหรอกครับ"

ผู้เชี่ยวชาญแนะนำให้ผู้บำเพ็ญขัดเกลาพลังปราณนอนวันละสี่ชั่วโมง แต่ซูหยวนไม่รับคำแนะนำนี้

ด้วยร่างกายของผู้บำเพ็ญ การอดนอนหนึ่งคืนก็เหมือนคนธรรมดาไม่ได้นอนกลางวัน ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

ลุงหวังก็ไม่ขัดศรัทธา พูดว่า:

"งั้นฉันจะคิดค่าแรงกะดึกให้เธอหกชั่วโมง ชั่วโมงละหกสิบ เดี๋ยวฝ่ายบัญชีมาทำงานแล้วฉันจะพาไปเบิกเงิน"

"ขอบคุณครับลุงหวัง"

ซูหยวนดีใจลึกๆ ทั้งได้เรียนวิชาทั้งได้เงิน ทำเอาเขารู้สึกเกรงใจแปลกๆ

ลุงหวังพูดต่อ:

"อีกชั่วโมงเดียว ก็จะถึงช่วงพีคที่ลูกบ้านสั่งมื้อเช้า จะมีไรเดอร์หลายสิบถึงเป็นร้อยคนบุกเข้ามาในหมู่บ้าน ถึงตอนนั้นแหละคือโอกาสดีที่สุดที่เธอจะสร้างชื่อเสียง!"

ซูหยวนชะงักไปเล็กน้อย

ลุงหวังตบไหล่เขาแล้วว่า:

"ถึงแม้เธอจะเรียนรู้เคล็ดวิชาใจที่สำคัญที่สุดของรปภ. ไปแล้ว แต่ตอนเพิ่งเข้าวงการอย่าเพิ่งทำตัวลื่นไหลเกินไป จะสกัดไรเดอร์ก่อนส่งอาหารเสร็จบ้างก็ไม่เป็นไร"

"ทำแบบนั้น พวกมันถึงจะได้กลัวเธอ"

ซูหยวนพยักหน้า นี่มันตรงกับความต้องการเก็บค่าชื่อเสียงของเขาพอดีเป๊ะ

เวลาผ่านไป หนึ่งชั่วโมงล่วงเลย ขอบฟ้าเริ่มทอแสงสีขาว

ไรเดอร์หนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่บนกระบี่บิน มองดูหมู่บ้านที่ตกแต่งด้วยโทนสีอบอุ่นสดใสไม่ไกลนัก แต่กลับรู้สึกเหมือนกำลังมองปราสาทจอมมาร เพียงแค่จ้องมอง เหงื่อเย็นก็ผุดขึ้นเต็มหน้าผาก

"นั่นคือหมู่บ้านที่รปภ. หวังนั่งบัญชาการอยู่ เมื่อวานซืนแม้แต่หนึ่งในสี่จักรพรรดิแห่งวงการเดลิเวอรี่ 'จักรพรรดิกระบี่บัวเขียว' ก็ยังพ่ายแพ้ด้วยน้ำมือเขา! ฉัน... จะรอดกลับมาได้จริงๆ เหรอ?"

ไรเดอร์หนุ่มพึมพำเสียงเบา

ทว่า พอนึกถึงทิปอันเย้ายวนใจของลูกค้า แววตาไรเดอร์หนุ่มก็ฉายแววมุ่งมั่น!

"ต่อให้โดนจับแล้วไง ขอแค่ส่งของถึงมือก่อนโดนจับก็ถือว่าคุ้มแล้ว! ลุยเว้ย!"

สิ้นความคิด ไรเดอร์หนุ่มก็โคจรพลังวิญญาณทั่วร่าง กระบี่บินใต้เท้าเร่งความเร็วถึงขีดสุด กลายเป็นลำแสงพุ่งตรงไปยังที่อยู่ลูกค้า!

แต่ทว่า ทันทีที่บินเข้าเขตหมู่บ้าน เขาก็ถูกเงาร่างหนึ่งขวางทางไว้!

นั่นคือเด็กหนุ่มสวมชุดรปภ. ยืนเหยียบไม้ง่ามบิน

เด็กหนุ่มยืนบนไม้ง่ามอย่างผ่อนคลาย ใบหน้าประดับรอยยิ้มไร้พิษภัย ดูไม่มีความดุดันแม้แต่น้อย!

เด็กหนุ่มคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น ย่อมเป็นซูหยวน

“ราชันย์รปภ.หวังไม่ได้หนุ่มขนาดนี้นี่ เด็กใหม่งั้นเหรอ?”

ไรเดอร์หนุ่มตกใจในตอนแรก แต่เมื่อมองไปดีๆก็รู้สึกใจโล่ง

เขาเป็นแค่เด็กหนุ่มม.ปลายที่มาทำพาร์ทไทม์ ระดับการบำเพ็ญก็อยู่แค่ขั้นขัดเกลากลางๆ

แค่ขั้นขัดเกลาพลังปราณชั้นที่ 6 หลบเจ้าหน้าขาวนี่คงง่ายเหมือนปลอกกล้วย

คิดได้เช่นนั้นก็กำลังจะเร่งกระบี่พุ่งผ่านซูหยวนไป

แต่เขาก้าวไปได้เพียงก้าวเดียว ไม่ถึงหนึ่งชุ่น ความรู้สึกเย็นวาบก็ถาโถมราวคลื่นยักษ์

ไรเดอร์หนุ่มหยุดอีกครั้ง มองซูหยวนด้วยสายตาระแวงและไม่มั่นใจ

“ไอ้หมอนี่มีแต่ช่องโหว่ แต่ทำไมฉันรู้สึกว่า ถ้าขยับฉันตุยแน่? คิดมากไปเหรอ?”

“ทางเราไม่อนุญาตให้คนนอกเข้ามาครับ โปรดนำอาหารไปใส่ไว้ในตู้ด้วยครับ”

ซูหยวนกล่าวด้วยรอยยิ้ม

ไรเดอร์กลับผงะไป

เขาควรจะเชื่อสัญชาติญาณตัวเองหรือลองเสี่ยงดี?

เวลาค่อยๆเดินไป หลังจากเผชิญหน้าอยู่ 10 วินาที ไรเดอร์หนุ่มก็กัดฟัน กระทืบเท้าแล้วเร่งกระบี่บินสุดคัน พุ่งไปหาห้องของลูกค้าทันที!

แต่ในพริบตาถัดมา เขาก็รู้สึกได้ถึงแรงมหาศาลกระทบเข้าที่อก. เมื่อมองลงมา แทนที่จะเห็นว่าตัวเองกำลังซิ่งด้วยความเร็ว 300 โลต่อชม. กลับเห็นง่ามกันจลาจลรั้งตัวเขาไว้แทน

กระบี่บินที่ทิ้งเจ้านายไว้นั้น ลอยไปได้ไม่นานก็ลอยกลับมาหา

สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจที่สุดคือ ง่ามของซูหยวน นอกจากง่ามตัวเขาไว้ได้แล้ว เขาก็ไม่รู้สึกเจ็บหรืออย่างไร

จับกุมได้โดยไม่เสียแรงซักนิด นี่มันยิ่งกว่ายอดฝีมือง่ามแล้ว

“เข้าใจแล้วขอรับ. จากนี้ไปถ้าผมมาส่งออเดอร์อีก ผมจะไม่เหยียบผ่านประตูแล้วขอรับ!”

ไรเดอร์หนุ่มคำนับอย่างน้อบน้อมให้ซูหยวนแล้วเอ่ยถาม

“ไม่ทราบว่าผู้อาวุโสมีนามว่าอย่างไร?”

"รปภ. นามว่า ซูหยวน"

[ค่าชื่อเสียง +7]