บทที่ 3 แย่แล้ว ดันให้มันเรียนรู้วิชาของจริงไปซะได้!

"เธออยากเรียนวิชากับฉัน?"

"ลุงหวัง บอกตามตรงนะครับ ท่วงท่าอันสง่างามของลุงตอนสอยเหล่ายอดฝีมือไรเดอร์ร่วงจากท้องฟ้ายามค่ำคืน มันประทับใจผมมาก! ผมอยากจะเป็นรปภ. ที่ดีเหมือนลุงครับ!"

ซูหยวนทำหน้าตาเลื่อมใส พูดกับลุงยามหวังที่กำลังเดินตรวจตรา

ลุงหวังตบไหล่ซูหยวน พูดด้วยน้ำเสียงผ่านโลกมาเยอะ:

"เด็กที่หนักเอาเบาสู้แบบเธอหาได้ยากแล้ว เธอเดินอ้อมน้อยกว่าคนอื่นไปถึงห้าสิบปีเลยนะ"

"ชาวบ้านชอบพูดว่างานรปภ. ลำบาก เหนื่อย เป็นงานของคนแก่ที่สู้ชีวิตไม่ไหวแล้ว แต่มีแค่คนที่ได้เป็นรปภ. จริงๆ เท่านั้นถึงจะรู้ว่า ความรุ่งโรจน์ในวัยหนุ่มก็แค่เมฆหมอกผ่านตา ความเรียบง่ายธรรมดานี่แหละคือของจริง"

มองดูท่าทางรำพึงรำพันของอีกฝ่าย ซูหยวนแอบบ่นในใจ ตาเฒ่าหวังนี่ก็ดูเป็นคนมีสตอรี่เหมือนกันแฮะ

"ลุงหวังพูดถูกครับ ผมอยากจะสมัครงานเป็นรปภ. ของหมู่บ้านเราตอนนี้เลย จะได้ติดตามเรียนรู้จากลุง"

ซูหยวนทำหน้าจริงจัง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าเจ็บปวด:

"เสียดายที่ผมยังเป็นแค่นักเรียน มีเวลาแค่หลังหกโมงเย็นเท่านั้น ไม่สามารถรับฟังคำสอนของลุงได้ตลอดเวลา"

ลุงหวังหัวเราะร่า:

"ไม่เป็นไร ค่อยเป็นค่อยไปก็ได้ แค่เธอมีใจฉันก็ปลื้มแล้ว ไป เดี๋ยวลุงพาไปทำเรื่องสมัครพาร์ทไทม์"

[ภารกิจ: กราบมารเป็นอาจารย์]

[ความคืบหน้าภารกิจ: 30%]

หลังจากทำเรื่องที่แผนกความปลอดภัย รับชุดรปภ. และไม้ง่ามกันจลาจลมาหนึ่งอัน ซูหยวนก็เดินตามลุงหวังไปในหมู่บ้าน รับการถ่ายทอดวิชาแบบตัวต่อตัว

"ซูหยวน อยากจะเป็นรปภ. ที่มีคุณภาพ ต้องฝึกเพลงไม้ง่ามให้เก่ง! การขี่ไม้ง่ามบิน และการง่ามตรึงโดยไม่ทำให้บาดเจ็บ เป็นแค่พื้นฐาน"

"เมื่อไหร่ที่เธอสามารถใช้ 'หนึ่งง่ามสยบหมื่นวิชา' 'หนึ่งง่ามขวางประตู หมื่นไรเดอร์มิอาจผ่าน' ได้ เมื่อนั้นวิชาง่ามของเธอก็ถือว่าบรรลุแล้ว"

ซูหยวนตั้งใจฟัง ความคืบหน้าภารกิจพุ่งขึ้น พรวดๆ

ดูจากอัตราการเพิ่มของความคืบหน้า ซูหยวนประเมินว่าไม่ต้องรอให้วิชาง่ามบรรลุหรอก แค่รู้เคล็ดลับวิชาง่ามทั้งหมดของลุงยามหวัง ภารกิจก็น่าจะสำเร็จแล้ว

พอลุงหวังสาธิต 'สิบแปดไม้ง่ามพิชิ- เอ้ย เทพ' ที่เก็บซ่อนไว้จบ เขาก็ยืดอกอย่างภูมิใจ:

"ไอ้หนู เอ็งฝึกเลย! รับรองว่าอึ้ง!"

"มาเรียนวิชากับลุงหวังถือว่ามาถูกทางแล้ว นึกย้อนไปสมัยก่อน ลุงหวังคือนรกของรปภ. แปดแสนนาย ลูกศิษย์ลูกหาอยู่ทั่วทุกหมู่บ้าน อพาร์ตเมนต์ บริษัท โรงเรียน ห้างสรรพสินค้า ยันโรงพยาบาล!"

"ลุงหวังสุดยอดไปเลยครับ"

ซูหยวนปรบมือทันที เน้นสร้างความประทับใจทางอารมณ์เป็นหลัก

แต่ในใจเขากลับเริ่มคิดคำนวณ เรื่องโม้ของตาเฒ่าหวังนี่ต่อให้จริงแค่หนึ่งหรือสองส่วน จำนวนรปภ. ที่จบออกไปจากมือแกก็ถือว่ามหาศาลทีเดียว

ลองคิดดูดีๆ รปภ. ที่เขาเคยเจอตอนส่งอาหาร ท่วงท่าการออกอาวุธล้วนแฝงกลิ่นอายสไตล์ตาเฒ่าหวังอยู่ลางๆ

ตอนนี้เขาเรียนรู้สิบแปดกระบวนท่าไม้ง่ามเทพของตาเฒ่าหวังแล้ว... หึหึ ต่อไปเวลาไปส่งอาหาร อาจารย์คนเดียวกันสอนมานี่หว่า แก้ทางได้หมด พวกแกจะเอาอะไรมาจับฉัน?

แต่ทว่า พอซูหยวนมองไปที่ความคืบหน้าภารกิจ กลับพบว่าแถบหยุดอยู่ที่ 90% ยังขาดอีกนิดเดียวถึงจะเต็ม

หรือว่าตาเฒ่าหวังจะกั๊กวิชา?

เห็นตาเฒ่าหวังไม่มีทีท่าจะสอนต่อ แต่เปลี่ยนไปขี่ไม้ง่ามบินพาเขาไปตรวจตราจุดต่างๆ ในหมู่บ้านแทน ซูหยวนก็เริ่มร้อนใจ

คิดไปคิดมา ซูหยวนเลยลองถามหยั่งเชิงดู:

"ลุงหวังครับ สิบแปดกระบวนท่าไม้ง่ามเทพของลุงล้ำเลิศจริงๆ แต่มันเป็นแค่กระบวนท่าภายนอก เขาว่ากันว่าฝึกยุทธ์ไม่ฝึกใจ สุดท้ายก็ว่างเปล่า วิชาของเราไม่มีพวกเคล็ดวิชาใจอะไรพวกนี้เหรอครับ?"

"เคล็ดวิชาใจ?"

ตาเฒ่าหวังหยุดไม้ง่ามที่เท้า หันมามองซูหยวนด้วยความประหลาดใจ ดวงตาฝ้าฟางพลันเปล่งประกายเจิดจ้า เอ่ยชมว่า:

"เจ้าหนูซูหยวน ปฏิภาณไหวพริบของเธอไม่ธรรมดาเลยนะ! ลูกศิษย์ฉันตั้งกี่คนต่อกี่คน ผ่านไปหลายสิบปีก็ไม่เคยถามคำถามนี้!"

"เธอเดาถูกแล้ว ฉันมีชุดเคล็ดวิชาใจอยู่จริง และไม่ถ่ายทอดให้ใครง่ายๆ แต่ในเมื่อเธอเอ่ยปากถามขึ้นมา เคล็ดวิชาใจของฉันคงมีวาสนาต้องกันกับเธอ"

ซูหยวนอึ้งไป ที่แท้เขาก็แค่ถามมั่วๆ ดันมีเคล็ดวิชาจริงดิ!

เห็นลุงยามหวังมองซ้ายมองขวา พอแน่ใจว่าไม่มีใคร ก็ลดเสียงต่ำลงแล้วพูดว่า:

"เคล็ดวิชาใจก้นหีบของฉันมีแค่ประโยคเดียว เธอจงตั้งใจฟังให้ดี——ง่ามคนที่ใช่ ในเวลาที่ชอบ"

สิ้นเสียงเคล็ดวิชานี้ หน้าต่างภารกิจของซูหยวนก็เต็มหลอดทันที พุ่งแตะร้อยเปอร์เซ็นต์

[ภารกิจ: กราบมารเป็นอาจารย์ (สำเร็จ)]

[รางวัลภารกิจ: สุ่มยกระดับวรยุทธ์หรือวิชาเต๋าที่มีอยู่หนึ่งอย่างให้ถึงขั้นสมบูรณ์แบบ (มอบแล้ว)]

ทว่า แม้ระบบจะบอกชัดเจนว่ามอบรางวัลแล้ว แต่เขากลับไม่รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงอะไรชัดเจน

"สกิลฉันอัปเกรดตอนไหน อัปยังไงอ่ะ? จะมีเอฟเฟกต์แสงสีอะไรไหม?"

ซูหยวนบ่นพึมพำในใจ

แต่ท่าทางครุ่นคิดนี้ในสายตาลุงหวัง กลับดูเหมือนซูหยวนกำลังขบคิดความหมายที่แท้จริงของประโยคเคล็ดวิชาเมื่อครู่

เขากระแอมเบาๆ แสร้งทำเป็นผู้ทรงภูมิแล้วพูดเรียบๆ ว่า:

"ความหมายแฝงของเคล็ดวิชานั้นง่ายมาก ยกตัวอย่างพวกไรเดอร์ พวกนั้นไม่ยอมเอาของฝากไว้ตู้ แต่ดันทุรังจะพุ่งเข้าไปบ้านลูกบ้าน นั่นเจตนาพวกเขาเหรอ? เปล่าเลย นั่นคือคำสั่งของลูกบ้านต่างหาก"

"วินาทีที่ไรเดอร์พวกนั้นก้าวเข้ามาในหมู่บ้าน จริงๆ แล้วควรจะง่ามพวกมันไว้ซะ แต่ความต้องการของลูกบ้านกลับไม่ได้รับการตอบสนอง นานวันเข้า จะเกิดความไม่พอใจต่อรปภ. อย่างพวกเราไหม?"

"แต่ถ้ารอให้ไรเดอร์ส่งอาหารถึงมือลูกบ้านเรียบร้อย แล้วฉันค่อยง่ามคนไว้ ทั้งตอบโจทย์ผลประโยชน์ของลูกบ้าน และยังแสดงบทบาทของรปภ. อย่างเราได้ แถมไรเดอร์ยังได้ทิปจากลูกบ้าน... แบบนี้ไม่ใช่ว่าวิน-วินกันทุกฝ่ายเหรอ?"

ซูหยวน: "......"

เขาบรรลุแล้ว!

บรรลุแจ้งเห็นจริง!

รปภ. ไม่ใช่การเข่นฆ่า! แต่มันคือศิลปะการเข้าสังคม!

ขยับแล้ว! ไม้ง่ามมันขยับแล้ว!

"ลูกศิษย์ฉันเมื่อก่อนหลายคนพรสวรรค์สูง แต่ก็เพราะแบบนั้นเลยหยิ่งยโส รู้แต่จะใช้กำลังข่มเหงพวกไรเดอร์ คนส่งของ จนลืมนึกถึงความรู้สึกของลูกบ้าน โดนร้องเรียนเป็นประจำ"

"ซูหยวน เธอต้องจำไว้เป็นบทเรียนนะ..."

ลุงยามหวังพูดด้วยความปรารถนาดี พลางหันไปมองซูหยวน

แต่พอได้เห็นการกระทำของซูหยวนในตอนนี้ เขาก็ต้องตะลึงงัน!

เห็นเพียงรอบกายซูหยวนเต็มไปด้วยเงาไม้ง่ามพริ้วไหว มีเสียงมังกรคำรามพยัคฆ์กู่ก้อง เสียงลมสายฟ้าฟาดเปรี้ยงปร้าง!

ง่ามตรงมีอุณหภูมิ ง่ามเหวี่ยงมีพละกำลัง ง่ามบินมีความแม่นยำ ง่ามยกมีความสูง ง่ามเฉียงมีองศา ทุกง่ามมีความสง่า!

นี่... นี่มันปรากฏการณ์ระดับปรมาจารย์ชัดๆ!

นี่ไม่ใช่ผู้เริ่มต้นทั่วไปแล้ว ต่อให้อัจฉริยะด้านง่ามที่ฝึกฝนอย่างหนักมาปีกว่า ก็ยังห่างไกลจากฝีมือง่ามของซูหยวนในตอนนี้!

ตัวเองเพิ่งจะถ่ายทอดสิบแปดกระบวนท่าไม้ง่ามเทพให้ซูหยวนไปหยกๆ เองนะ!

ลุงยามหวังเคยเห็นอัจฉริยะมาเยอะ แต่ต่อให้อัจฉริยะพวกนั้นมาเจอซูหยวน ก็ยังต้องเรียกซูหยวนว่าอัจฉริยะของจริง!

"หรือว่า... เขาจะบรรลุแก่นแท้จากเคล็ดวิชาใจของฉันได้จริงๆ? หรือว่าเขาจะมีกายเทพกำเนิดรปภ. ในตำนาน?!"

ลุงหวังพึมพำด้วยใบหน้าไม่อยากจะเชื่อ