WS บทที่ 495 บททดสอบ

ชายเสื้อคลุมดำดูเหมือนจะผิวซีดเล็กน้อยและผอมแห้งแต่เขามีดวงตาคู่หนึ่งที่ดูเหมือนท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาวที่ไม่มีที่สิ้นสุด เต็มไปด้วยความลึกลับที่ไม่มีผู้ใดรู้จัก

เมอร์ลินชำเลืองมองเขาอย่างรวดเร็วและพบว่าตัวเองเกือบติดอยู่ในส่วนลึกของดวงตาของอีกฝ่าย พลังจิตที่น่าเกรงขามเช่นนี้ทำให้เมอร์ลินถึงกับตกใจ

“เขามีพลังมาก แม้ว่าเขาจะเป็นจอมเวทย์ผู้ยิ่งใหญ่และความผันผวนของพลังธาตุอยู่ในระดับธรรมดาเท่านั้น แต่ออร่าอันตรายที่เขาปลดปล่อยออกมานั้นเกือบจะคล้ายกับจอมเวทย์ในตำนานอย่างจอมเวทย์โมแกนและจอมเวทย์ยาโต้เลย”

เมอร์ลินระมัดระวังอย่างยิ่งต่อชายเสื้อคลุมดำคนนี้ ก่อนหน้านี้ อีกฝ่ายมองเพียงเมอร์ลินเพียงชั่วครู่แต่เกือบจะสามารถเข้าไปในจิตใจของเขาได้ แม้แต่พลังจิตของเขาก็ไม่สามารถควบคุมได้ ผลกระทบต่อเมอร์ลินนั้นน่าตกใจเกินไป

“จอมเวทย์ยาโต้ ท่านเรียกฉันกลับมาโดยด่วน ท่านต้องการสิ่งใดขอรับ?”

ชายชุดดำก้มศีรษะเล็กน้อยและถามด้วยความเคารพ

จอมเวทย์ยาโต้ยิ้มและชี้ไปที่จอมเวทย์โมแกนข้าง ๆ เขา “ออสไซ นี่คือจอมเวทย์ในตำนาน โมแกน เขามาจากที่อันห่างไกลเพื่อมาพบคุณ”

"เพื่อพบฉัน?"

ออสไซขมวดคิ้วและเหลือบมองจอมเวทย์โมแกนอย่างสงสัย “ฉันสงสัยว่าฉันจะช่วยจอมเวทย์โมแกนได้อย่างไร?”

แม้ว่าออสไซจะมีคลังแสงอันทรงพลังอย่างคาถาพลังจิตและความสามารถของเขาได้บรรลุถึงจุดสูงสุดในหมู่จอมเวทย์ผู้ยิ่งใหญ่ แต่เขาไม่กล้าท้าทายจอมเวทย์ในตำนานคนไหน ไม่ว่าคาถาพลังจิตจะทรงพลังแค่ไหน พวกมันก็ไม่อาจทำร้ายจอมเวทย์ในตำนานได้!

ดังนั้น ไม่ว่าออสไซจะฝึกฝนตัวเองมากแค่ไหน การกลายเป็นสุดยอดจอมเวทย์ผู้ยิ่งใหญ่ถือเป็นจุดสูงสุดของนักเวทย์ที่ฝึกฝนคาถาพลังจิต พวกเขาไม่สามารถเพิ่มระดับได้อีก ด้วยเหตุนี้ ออสไซจึงยังคงอยู่ในมิติยาโต้โดยไม่คิดจะออกไปจากที่นี่

ดวงตาของจอมเวทย์โมแกนเป็นประกาย เขาจ้องที่ออสไซและพูดช้า ๆ ว่า

"จอมเวทย์ออสไซ ฉันได้ยินมาว่าคุณเชี่ยวชาญในศาสตร์พลังจิต พอดี เมอร์ลิน ศิษย์ของฉันต้องการเรียนรู้คาถาพลังจิตขั้นสูง ถ้าจอมเวทย์ออสไซเต็มใจที่จะสอนเขา ไม่ว่าเงื่อนไขจะเป็นอย่างไร ฉันจะยอมรับแต่โดยดี!”

น้ำเสียงของจอมเวทย์โมแกนนั้นฟังดูจริงใจมาก แต่ไม่ว่าเขาจะจริงใจแค่ไหน เขาก็ยังคงเป็นจอมเวทย์ในตำนาน แน่นอนว่าน้ำเสียงของเขาทรงพลังมากจนไม่มีใครสามารถปฏิเสธ ‘คำขอ’ ของเขาได้

ออสไซสูดหายใจเข้าลึก ๆ และรู้สึกเจ็บเล็กน้อยในหัวใจของเขา เขาเป็นนักเวทย์พลังจิตที่น่านับถือซึ่งมีความสามารถเทียบได้กับจอมเวทย์ผู้ยิ่งใหญ่ ในมิติยาโต้ เขาดำรงตำแหน่งสูงสุดในบรรดาจอมเวทย์ผู้ยิ่งใหญ่ผู้ทรงพลัง

อย่างไรก็ตาม เมื่อยืนอยู่ต่อหน้าจอมเวทย์ในตำนาน ออสไซก็ไม่สามารถปฏิเสธคำขอได้ แม้ว่าจอมเวทย์โมแกนจะพูดอย่างสุภาพและใจดี แต่ออสไซรู้ว่าไม่ควรท้าทายอำนาจของจอมเวทย์ในตำนาน ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงตกลงเท่านั้น!

ยิ่งไปกว่านั้น ความจริงที่ว่าจอมเวทย์ยาโต้เรียกเขามาโดยเฉพาะนั้น มันบ่งบอกถึงความคาดหวังของเขา เห็นได้ชัดว่าจอมเวทย์ยาโต้ต้องการให้ออสไซยอมรับคำขอของจอมเวทย์โมแกน

เมื่อไตร่ตรองอยู่พักหนึ่ง แม้จะลังเลใจอยู่บ้างแต่ออสไซก็พยักหน้า “เป็นเกียรติของฉันที่ได้ทำงานให้กับจอมเวทย์โมแกน การแบ่งปันคาถาพลังจิตไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่มันผลงานที่ฉันใช้เวลาทั้งชีวิตของฉันสร้างมัน ดังนั้น ถ้าพ่อมดเมอร์ลินสามารถผ่านการทดสอบของฉันได้ ฉันจะมอบคาถาพลังจิตของฉันให้กับเขา!”

บางทียอมรับคำขอแต่โดยดี เขาอาจถูกมองว่าถูกจอมเวทย์โมแกนกดดันแต่เขาก็ไม่กล้าปฏิเสธที่จะสอนคาถาพลังจิตกับเมอร์โดยตรง

เขาจึงได้ตั้งเงื่อนไขบางอย่างสำหรับเมอร์ลิน ด้วยเหตุนี้ เขาก็ไม่เสียคาถาพลังจิตของเขาให้คนอื่นอย่างง่ายดายและเป็นการรักษาศักดิ์ศรีของเขาอีกด้วย

ถึงแม้ว่าคาถาพลังจิตอาจไม่มีความสำคัญต่อจอมเวทย์ในตำนาน เพราะไม่ว่าคาถาพลังจิตจะมีพลังมากแค่ไหนก็ตามพวกมันก็ไม่สามารถเป็นภัยคุกคามต่อพวกเขาได้

อย่างไรก็ตาม คาถาเหล่านี้ยังคงเป็นผลงานของออสไซ ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถถ่ายทอดความรู้ให้ผู้อื่นได้อย่างง่ายดาย มันจึงเป็นเงื่อนไขที่สมเหตุสมผล

อย่างไรก็ตาม จอมเวทย์โมแกนจะถือเป็นนักเวทย์ธรรมดาได้อย่างไร? สำหรับนักเวทย์ธรรมดา มันเป็นคำขอที่สมเหตุสมผล แต่การกระทำของออสไซทำให้จอมเวทย์โมแกนรู้สึกเหมือนกำลังถูกท้าทายอำนาจของเขา

ไม่ควรมีใครท้าทายอำนาจของจอมเวทย์ในตำนาน แม้ว่าจอมเวทย์โมแกนจะเอ่อยปากขอออสไซแต่ออสไซไม่ได้รับอนุญาตให้ท้าทายอำนาจของจอมเวทย์ในตำนาน

“คุณกำลังพูดว่า คุณไม่เต็มใจที่จะสอนเขาอย่างงั้นเหรอ?”

ออร่าที่แข็งแกร่งปรากฏขึ้นรอบ ๆ จอมเวทย์โมแกน เมอร์ลินตกตะลึงเล็กน้อยเพราะในสายตาของเขา จอมเวทย์โมแกนเป็นจอมเวทย์ในตำนานที่ใจดีและเป็นมิตร

ตอนนี้ ตัวตนของจอมเวทย์โมแกนในโลกภายนอกนั้นขัดแย้งกันอย่างไม่น่าเชื่อ อำนาจของเขานั้นเด็ดขาด ไม่ยอมให้ใครมาท้าทายเขา จะเรียกร้องมากแค่ไหนก็ได้แต่ห้ามปฏิเสธ!

ไม่อย่างนั้นมันก็เทียบเท่ากับการท้าทายจอมเวทย์โมแกน!

นี่คือจอมเวทย์ในตำนานอย่างแท้จริง จอมเวทย์ที่ควบคุมมิติและเทียบได้กับเทพเจ้า!

ใบหน้าของจอมเวทย์ออสไซซีดเล็กน้อย เขามองไปที่จอมเวทย์ยาโต้โดยเชื่อว่าจอมเวทย์ยาโต้จะไม่นั่งอยู่เฉย ๆ และปล่อยให้จอมเวทย์โมแกนกดขี่เขาเยี่ยงนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในมิติยาโต้

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง จอมเวทย์ยาโต้ก็ค่อย ๆ พูดขึ้นมาว่า “จอมเวทย์โมแกนนี่เป็นเพียงเรื่องเล็ก ๆ คุณไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้และอีกอย่างจอมเวทย์ออสไซอยู่ในมิติยาโต้มาหลายร้อยปีและมีส่วนร่วมในงานต่าง ๆ เป็นอย่างมาก ยิ่งไปกว่านั้น คาถาพลังจิตเป็นผลงานทั้งชีวิตของเขาอย่างแท้จริง”

เมื่อเห็นว่าจอมเวทย์ยาโต้พูด จอมเวทย์โมแกนก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ท้ายที่สุด พวกเขาอยู่ในมิติของยาโต้และตำแหน่งของออสไซในมิติยาโต้นั้นเหนือกว่านักเวทย์ธรรมดา

หากเขาใช้กำลังกดขี่ออสไซ อาจทำให้จอมเวทย์ยาโต้ต้องยื่นมือออกมาปกป้อง หากสิ่งนั้นเกิดขึ้น เรื่องก็จะยิ่งบานปลายมากขึ้นเท่านั้น

ในขณะนั้น เมอร์ลินก้าวไปข้างหน้าและถามออสไซว่า “จอมเวทย์ออสไซ ฉันขอทราบได้ไหมว่าเป็นการทดสอบแบบใด?”

ออสไซหยุดชั่วครู่และพูดด้วยน้ำเสียงที่ลึกล้ำว่า “มันเป็นการทดสอบพลังจิต ในมิติยาโต้ ฉันได้ค้นพบสถานที่มหัศจรรย์ที่มีวิญญาณอันทรงพลัง วิญญาณเหล่านี้สามารถถูกฆ่าโดยพลังจิตและคาถาอันทรงพลังบางอย่าง การฆ่าวิญญาณบางส่วนมันช่วยให้การเพิ่มพลังจิตของคุณเล็กน้อย มันเป็นสถานที่ฝึกฝนที่ดีที่สุดสำหรับผู้ใช้พลังจิต

หากคุณสามารถผ่านสิ่งกีดขวางและเข้าสู่ชั้นในสุดได้สำเร็จ รวมทั้งเอาชนะวิญญาณที่เทียบได้กับนักเวทย์ระดับแปดระดับสูงสุดได้ คุณก็จะผ่านการทดสอบ”

“มีที่แบบนั้นด้วยเหรอ?” ดวงตาของเมอร์ลินเป็นประกาย

ก่อนที่เขาจะถามต่อ จู่ ๆ เจ้าแมวดำ ไดอามอสก็ปรากฏตัวขึ้นบนไหล่ของเขา มีความรู้สึกร้อนรนในน้ำเสียงของมัน

“เมอร์ลิน รีบตอบตกลงเข้าทดสอบของเขาโดยเร็วเข้า สถานที่แห่งนั้นเต็มไปด้วยวิญญาณ ดังนั้นหากข้าสามารถกลืนกินวิญญาณเหล่านั้นได้ ร่างครึ่งวิญญาณของข้าก็อาจจะแปลงร่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่แท้จริงได้”

ไดอามอสไม่ได้ปรากฏตัวเป็นเวลานาน แม้ว่ามันจะปรากฏตัวเป็นครั้งคราว แต่มันก็ยังคงหลับใหลต่อไป ในฐานะครึ่งวิญญาณ ความปรารถนาของเจ้าแมวดำคือการกลายเป็นสิ่งมีชีวิตเพราะมีเพียงสิ่งมีชีวิตเท่านั้นที่จะสามารถเติบโตและกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังต่อไปได้

สำหรับวิญญาณ บางทีวิญญาณที่มีพลังพิเศษบางอย่างสามารถปลดล็อกความสำเร็จดังกล่าวได้ แต่ไดอามอสไม่สามารถทำได้ มันเป็นเพียงวิญญาณของวงแหวนเวทย์ที่ได้รับเสี้ยวแห่งชีวิตโดยไม่คาดคิดและกลายเป็นครึ่งวิญญาณ

แต่ทว่ามันได้สูญเสียวงแหวนเวทย์ไป ไดอามอสจึงดูเหมือนจะสูญเสียรากฐานของมันและจะคงอยู่เช่นนี้ตลอดไป

อันที่จริง เมื่อเวลาผ่านไป มันจะค่อย ๆ อ่อนแอลงและในที่สุด วิญญาณของมันก็สลายไป

เมื่อพิจารณาจากการหลับใหลอย่างต่อเนื่องของเจ้าแมวดำ มันต้องเป็นการชะลอการสลายวิญญาณของมัน ดังนั้นจึงเห็นได้ชัดว่าไดอามอสกำลังตกอยู่ในอันตรายร้ายแรง

“ไดอามอส ถ้าคุณกินวิญญาณเข้าไปเยอะ ๆ คุณจะกลายเป็นสิ่งมีชีวิตใช่มั้ย?”

เมอร์ลินถามอย่างไม่แน่ใจ

“ใช่ วิธีเดียวสำหรับข้าในตอนนี้คือการกินวิญญาณ มิฉะนั้น ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า ข้าจะหายตัวไป… หรือในภาษาของเจ้า ข้าจะตาย!”

ไดอามอสได้ช่วยเมอร์ลินไว้มากมาย ดังนั้นเมอร์ลินจะไม่ยอมอยู่เฉย ๆ และปล่อยให้ไดอามอสต้องตายไป

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เมอร์ลินก็ตัดสินใจได้ทันที เขาหันไปหาจอมเวทย์โมแกนและพูดว่า

“อาจารย์โมแกน ผมยินดีเข้าร่วมการทดสอบของจอมเวทย์ออสไซขอรับ!”

จอมเวทย์โมแกนเงียบอยู่ครู่หนึ่งและจ้องมองที่ออสไซอย่างเย็นชา “ในเมื่อเมอร์ลินตกลงแล้ว คุณต้องเตรียมการทดสอบให้เร็วที่สุด”

“จอมเวทย์โมแกน ฉันจะรีบจัดการให้เดี๋ยวนี้เลย พ่อมดเมอร์ลิน โปรดมากับฉัน”

หลังจากนั้น ออสไซก็หันหลังเดินออกจากวังทันที เมอร์ลินโค้งคำนับให้จอมเวทย์โมแกนและจอมเวทย์ยาโต้เล็กน้อย แล้วตามออสไซออกไป…

ในห้องโถงของวัง จอมเวทย์โมแกนทำหน้าบูดบึ้งเล็กน้อย จอมเวทย์ยาโต้ยิ้มและพูดว่า

“โมแกน ไม่ต้องกังวลไป ถึงเมอร์ลินจะไม่ผ่านการทดสอบ ฉันก็ตั้งใจจะโน้มน้าวให้ออสไซมอบคาถาพลังจิตบางอย่างแก่เมอร์ลินอยู่แล้ว”

จอมเวทย์โมแกนเหลือบมองไปที่จอมเวทย์ยาโต้ เขารู้ว่าถ้าเมอร์ลินไม่ผ่านการทดสอบจริง ๆ จอมเวทย์ยาโต้จะไม่ยอมให้เมอร์ลินกลับไปมือเปล่า อย่างไรก็ตาม ในกรณีนั้น เขากลัวว่าออสไซจะมอบคาถาพลังจิตระดับต่ำให้กับเมอร์ลิน

นี่คือสิ่งที่จอมเวทย์โมแกนไม่สามารถยอมรับได้!

อย่างไรก็ตาม นี่คือมิติยาโต้ แม้แต่จอมเวทย์โมแกนก็ไม่สามารถเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้ ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงพูดกับจอมเวทย์ยาโต้ว่า

“ยาโต้ คุณเป็นจ้าวแห่งมิตินี้ ดังนั้นคุณควรจะเห็นการเคลื่อนไหวทั้งหมดของเมอร์ลินใช่ไหม? ฉันอยากเห็นเขาถูกทดสอบเช่นกัน มันจะเป็นการทดสอบแบบไหนกัน?”

จอมเวทย์ยาโต้พยักหน้า “แน่นอนว่า ถ้าเมอร์ลินเจออันตราย ฉันจะลงมือทันทีและจะไม่ยอมให้เขาถูกทำร้ายเด็ดขาด”

ขณะที่เขาพูด จอมเวทย์ยาโต้สะบัดนิ้วเข้าไปในห้องโถง ทันใดนั้น ภาพขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นในอากาศ มันเป็นภาพของเมอร์ลินและออสไซอยู่ในระหว่างการเดินทางของพวกเขา

ด้วยภาพนี้ จอมเวทย์โมแกนสามารถสังเกตสถานการณ์ของเมอร์ลินได้ ดังนั้นในห้องโถง จอมเวทย์โมแกน จอมเวทย์ยาโต้และแอเชอร์จ้องไปที่ภาพอย่างเงียบ ๆ โดยให้ความสนใจกับการทดสอบของเมอร์ลินอย่างใกล้ชิด