WS บทที่ 482 ตำนาน!

*บูม!*

หลังจากการผสานคาถาสายฟ้าและคาถาไฟ พลังของมันเพิ่มขึ้นหลายเท่า มันได้ระเบิดด้วยพลังระเบิดครั้งใหญ่ ความรุนแรงของการโจมตีนั้นรุนแรงมากจนแม้แต่เมอร์ลินก็แทบจะไม่สามารถต้านทานมันได้ ปราการทรงกลดคงอยู่ได้แต่เสี้ยววินาที ก่อนที่จะแตกเป็นเสี่ยง ๆ

ในชั่วพริบตา การโจมตีอันทรงพลังทำให้ร่างของเมอร์ลินถูกปลิวไปอย่างรุนแรงและกระแทกกับฝาผนัง

เนื่องจากห้องมีขนาดเล็กเกินไป ดังนั้นการระเบิดของคาถาก็ส่งผลต่อเมอร์ลินเช่นกัน แต่สิ่งนี้ช่วยให้เมอร์ลินค้นพบว่าเวทมนตร์ผสานมีพลังมากเพียงใด แม้แต่ปราการทรงกลดก็ไม่สามารถต้านทานได้ พลังของมันต้องเกินระดับเจ็ดและบรรลุถึงระดับแปดไปแล้ว

“ไม่เลว ไม่เลวจริง ๆ คุณสามารถผสานคาถาได้ แม้ว่าการผสานจะเป็นเพียงระดับพื้นฐานที่สุดเท่านั้น แต่ก็น่าชื่นชมมาก”

เสียงแหบแห้งดังขึ้น เมอร์ลินรีบหันกลับมา ร่างกายของเขาเกร็งขึ้น ก่อนหน้านี้ เป็นเพราะว่าเขารู้สึกว่ามีคนอยู่เบื้องหลังซึ่งทำให้เขาปลดปล่อยคาถาผสานโดยไม่ตั้งใจ

อย่างไรก็ตาม คนผู้นี้ดูเหมือนจะไม่ได้รับอันตรายเลยแม้จะถูกคาถาผสานอันทรงพลังโจมตี ดังนั้นเมอร์ลินจึงระมัดระวังอย่างมาก

เมื่อฝุ่นจางลงแล้ว เมอร์ลินก็เห็นบุคคลลึกลับอยู่ภายในห้อง ใบหน้าของบุคคลนั้นดูเป็นผู้ใหญ่มากแต่ก็ดูสุขภาพดีอย่างน่าประหลาดใจ ใบหน้าของเขาไม่มีรอยย่นแม้แต่น้อย ผมสีเงินยาวของเขาพาดบ่าและเขาสวมเสื้อคลุมพ่อมดยาวสีทองตัดขอบ เขาดูมีพลังและเต็มไปด้วยความสง่างาม

“ตำนาน นี่คือจอมเวทย์ในตำนาน!”

ทันใดนั้น เจ้าแมวดำ ไดอามอส ปรากฏตัวขึ้นหลังเมอร์ลิน มันไม่ได้ตื่นมานานแล้ว นับตั้งแต่ที่มันกลายเป็นครึ่งวิญญาณ ไดอามอสดูเหมือนจะนอนหลับได้ทุกที่ ทุกครั้งที่มันนอนหลับ มันจะกินเวลานานถึงสองสามเดือน

อย่างไรก็ตาม ด้วยคำพูดของไดอามอส ทำให้เมอร์ลินประหลาดใจ

จอมเวทย์ในตำนาน… เมอร์ลินไม่เคยพบเจอมาก่อน เขาเพียงได้รับพลังของแม็กซิมจากจอมเวทย์ในตำนานมากเท่านั้นแต่เขาไม่เคยพบพวกเขาด้วยตาของตัวเอง

น้ำเสียงของไดอามอสเต็มไปด้วยความมั่นใจ มันพูดด้วยน้ำเสียงที่ต่ำ “ข้ามั่นใจว่าเขาต้องเป็นจอมเวทย์ในตำนาน พวกเขามีพลังมากกว่าจอมเวทย์ฟิเดล ย้อนกลับไปเมื่อตอนที่ข้าอยู่ในดินแดนมนต์ดำ ข้าเคยเห็นจอมเวทย์มาเยี่ยมเยียน พวกเขาบางคนเริ่มสร้างแม็กซิมส์ของตัวเองและคนที่มีแม็กซิมล้วนมีออร่าเช่นนี้”

ดวงตาของเมอร์ลินเบิกกว้าง เขาเชื่อสิ่งที่ไดอามอสพูด ความจริงที่ว่าบุคคลลึกลับสามารถปรากฏตัวในศาลาส่องแสงโดยไม่ส่งเสียงใด ๆ เขาต้องไม่ใช่คนธรรมดาและเป็นที่ชัดเจนว่าคนที่เป็นจอมเวทย์ในตำนานของมิตินี้ คงเป็นใครไปไม่ได้ นอกจากจอมเวทย์โมแกนเท่านั้น

“จอมเวทย์โมแกน!”

เมอร์ลินพูดด้วยเสียงเบา แม้เสียงของเขาฟังเหมือนสงบแต่ภายในสั่นเครือไปด้วยความตื่นตระหนก การมีอยู่ของจอมเวทย์ในตำนานเปรียบได้กับเทพเจ้า ในยุคสมัยของนักเวทย์ พวกเขาเป็นดั่งจุดสูงสุดของนักเวทย์!

“ครึ่งวิญญาณ? น่าสนใจ คุณมีความลับอะไรซ่อนอยู่ในร่างกายของคุณบ้าง ขอฉันดูหน่อยสิ”

จอมเวทย์โมแกนมองไปที่เจ้าแมวดำ ไดอามอสบนไหล่ของเมอร์ลิน เพียงชำเลืองมองเพียงครั้งเดียว เขาก็เห็นว่าไดอามอสเป็นครึ่งวิญญาณ

หลังจากนั้น สายตาของเขาจับจ้องไปที่เมอร์ลิน ในขณะนี้ เมอร์ลินต้องการจะเคลื่อนไหว ร่างกายของเขาดูเหมือนถูกล้อมรอบด้วยแรงกดดันที่มองไม่เห็นซึ่งทำให้เขาไม่สามารถขยับตัวได้

สายตาของจอมเวทย์โมแกนจ้องไปที่เมอร์ลินเป็นเวลานานและการแสดงออกของเขาก็เปลี่ยนไปเป็นครั้งคราว

“พลังของแม็กซิมส์ ร่างกายของคุณกำลังถือครองพลังของแม็กซิมสามธาตุ! ไม่เพียงแค่นั้น คาถาของคุณทั้งหมดตั้งแต่ระดับสี่ขึ้นไปเป็นคาถาที่สร้างขึ้นใหม่ แล้วคุณยังมีพลังปีศาจแพนโดร่า แบบพิเศษอีก ไม่ใช่แค่ดวงตาแห่งความมืดเท่านั้นแต่ยังมีนครเกล็ดน้ำแข็งอีกด้วย! ที่พิเศษไปกว่านั้นคือคุณเป็นนักเวทย์หกธาตุ!”

ยิ่งจอมเวทย์โมแกนมองมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งประหลาดใจมากขึ้นเท่านั้น เพียงแค่จ้องมองเพียงครั้งเดียว เขาก็สามารถมองเห็น ‘ความลับ’ ทั้งหมดของเมอร์ลินได้ นอกจากเดอะเมทริกซ์แล้ว เมอร์ลินไม่มี ‘ความลับ’ ใดที่สามารถปกปิดจอมเวทย์โมแกนได้อีกต่อไป

เมอร์ลินตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ‘ความลับ’ ของเขาเพียงข้อเดียวก็เพียงพอที่จะทำให้จอมเวทย์ผู้ยิ่งใหญ่ประหลาดใจมากพออยู่แล้ว ถ้าหากพวกเขารู้ ‘ความลับ’ ทั้งหมดของเขาทั้งหมดล่ะก็ เมอร์ลินไม่อยากจะคิดว่าจะมีสิ่งใดเกิดขึ้นกับเขาหลังจากนั้น

ยิ่งกว่านั้น เมื่อพิจารณาจากน้ำเสียงของจอมเวทย์โมแกน ตัวตนของนักเวทย์หกธาตุที่เขามักจะมองข้ามกลับเป็นสิ่งล้ำค่าที่สุดสำหรับจอมเวทย์โมแกน

เมื่อเผชิญหน้ากับจอมเวทย์ในตำนานอย่างจอมเวทย์โมแกน เมอร์ลินไม่มีความหวังที่จะหลบหนี ความแตกต่างระหว่างพวกเขามากเกินไป แม้ว่าเมอร์ลินจะเปิดใช้งานพลังของแม็กซิมได้แต่เขาก็รับมือได้เพียงชั่วครู่เท่านั้น

จอมเวทย์ในตำนาน ผู้เป็นดั่งเทพเจ้าและผู้ควบคุมมิติซึ่งอยู่จุดสูงสุดของนักเวทย์!

‘ความลับ’ ของเมอร์ลินทำให้จอมเวทย์โมแกนประหลาดใจ ในตอนแรก เขามาเพียงเพราะดวงตาแห่งความมืดแต่เขาไม่ได้คาดหวังว่าจะค้นพบ ‘ความลับ’ มากมายเกี่ยวกับเมอร์ลิน

หลังจากเงียบไปนาน จอมเวทย์โมแกนก็ปล่อยพลังผูกมัดรอบ ๆ เมอร์ลิน แม้จะได้รับอิสรภาพกลับคืนมาแต่เมอร์ลินก็ไม่รอด ท้ายที่สุด เมื่อจอมเวทย์โมแกนอยู่ตรงหน้าเขา ความพยายามใด ๆ ที่จะหลบหนีเป็นสิ่งที่ไร้ความหมาย

“จอมเวทย์โมแกน คุณจะจัดการกับฉันอย่างไรต่อไป?”

เมื่อถึงจุดนี้ หัวใจของเมอร์ลินก็สงบลงในที่สุด ไม่ช้าก็เร็วเขาต้องเผชิญกับผลที่ตามมา

“จัดการกับคุณ? ทำไมฉันต้องจัดการกับคุณ? เป็นเพราะ ‘ความลับ’ ที่คุณมีหรือเปล่า?”

จอมเวทย์โมแกนดูเหมือนจะรู้สึกขบขันและรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา เขาพูดต่อว่า “เพียงเพราะพลังปีศาจแพนโดร่า แบบพิเศษที่คุณมี ฉันควรจัดการกับคุณและให้คุณยอมจำนนงั้นหรือ? ฮ่าฮ่า คุณคงไม่รู้สินะ ต่อให้พลังปีศาจแพนโดร่า แบบพิเศษจะแข็งแกร่งเพียงใด มันก็เป็นไปไม่ได้ที่พวกเราจะฝึกฝนมันหลังจากที่พวกเรากลายเป็นจอมเวทย์ผู้ยิ่งใหญ่แล้ว นี่เป็นเพราะโครงสร้างคาถาทั้งหมดของพวกจอมเวทย์นั้นได้ถูกหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว”

“สำหรับแม็กซิมในร่างกายของคุณ แม็กซิมแปลก ๆ แบบนี้ไม่มีประโยชน์สำหรับฉัน ตรงกันข้าม มันอาจจะทำให้เกิดการตีกลับก็เป็นได้ สำหรับฉัน แม็กซิมพวกนี้จะมีประโยชน์อะไร?”

คำพูดของจอมเวทย์โมแกนทำให้เมอร์ลินตกตะลึง เขาพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อปกปิด ‘ความลับ’ ทั้งหมดที่มีอยู่ในร่างกายของเขาเพราะ ‘ความลับ’ ของเขานั้นน่าตกใจเกินไป

อย่างไรก็ตาม ‘ความลับ’ ทั้งหมดของเขา รวมทั้งพลังปีศาจแพนโดร่า แบพิเศษนั้น มันค่อนข้างไม่เป็นที่น่าสนใจสำหรับจอมเวทย์ผู้ยิ่งใหญ่ ยิ่งเป็นจอมเวทย์ในตำนานยิ่งไม่ต้องพูดถึง

‘ความลับ’ ที่เมอร์ลินมีอยู่นั้นค่อนข้างน่าตกใจแต่ในสายตาของจอมเวทย์โมแกน พวกมันเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งเดียวที่เขาต้องการจะถาม

“เมอร์ลิน คุณมาจากดินแดนอันรุ่งโรจน์ใช่หรือไม่?”

เมื่อเอ่ยถึงดินแดนอันรุ่งโรจน์ ใบหน้าของจอมเวทย์โมแกนได้ฉายแววซับซ้อนและเต็มไปด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อยออกมา

เมอร์ลินรู้ว่าเขาไม่สามารถซ่อนอะไรจากจอมเวทย์โมแกนได้ นอกจากนี้ ไม่มีอะไรน่าปกปิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ดังนั้นเขาจึงพยักหน้า “ด้วยเหตุผลบางอย่าง ทำให้ฉันออกจากดินแดนอันรุ่งโรจน์และเข้าสู่แดนว่างเปล่า จากนั้นฉันก็พบมิตินี้โดยบังเอิญและลงมาที่นี่”

“คุณมาจากดินแดนอันรุ่งโรจน์อย่างที่คิดไว้จริงๆ… อา ที่ฉันรู้ก็เพราะดวงตาแห่งความมืด แม้ว่ามหาจอมเวทย์แห่งความมืดได้สูญสิ้นไปแล้วและพลังปีศาจแพนโดร่าของเขาจะแพร่กระจายอย่างกว้างขวาง แต่ก็ไม่ได้กระจายไปทั่วมิตินับแสนในแดนว่างเปล่า มันคงอยู่ในดินแดนอันรุ่งโรจน์เท่านั้น!”

ปรากฏว่าจอมเวทย์โมแกนคาดเดาที่มาของเมอร์ลินได้จากดวงตาแห่งความมืด อย่างไรก็ตาม ข่าวที่ทำให้เมอร์ลินตกใจมากที่สุดก็คือมหาจอมเวทย์แห่งความมืดได้ดับสูญไปแล้ว

มหาจอมเวทย์แห่งความมืดเป็นหนึ่งในจอมเวทย์ในตำนานที่ทรงพลังที่สุด เขาเป็นตำนานอันสูงส่งซึ่งแข็งแกร่งกว่าจอมเวทย์ในตำนานทั่วไป

ย้อนกลับไปในตอนนั้น เขาได้นำนักเวทย์ร่ายจำนวนมากขับไล่เหล่าทวยเทพและก้าวเข้าสู่แดนว่างเปล่าเพื่อพิชิตมิติต่างๆ ความตั้งใจคือการขยายความรุ่งโรจน์ของนักเวทย์ไปสู่มิตินับร้อยนับพัน

ความจริงที่ว่าแม้แต่ตำนานอันสูงส่งที่ดูเหมือนอมตะได้ดับสูญไปแล้ว มันเป็นเหมือนระเบิดครั้งใหญ่สำหรับเมอร์ลิน

อย่างไรก็ตาม พลังชนิดใดที่จะทำให้ตำนานอันสูงส่งเหล่านั้นสิ้นท่าได้?

“ในฐานะนักเวทย์ดินแดนอันรุ่งโรจน์ แน่นอนว่ามีหลายสิ่งที่คุณไม่รู้ แต่ไม่เป็นไร ฉันสามารถบอกคุณได้ทีละอย่าง มากับฉันสิ”

จอมเวทย์โมแกนหันกลับมาและปรบมือ ทันใดนั้น พลังเวทย์ก็ล้อมรอบเมอร์ลิน พลังนี้คุ้นเคยกับเมอร์ลินมาก มันคือพลังของแม็กซิมส์

*หวู่ม*

การกระชากอันทรงพลังจากพลังของแม็กซิมอาจทำให้ช่องว่างเปิดออกได้ แม้จะไม่มีวงแหวนเวทย์แต่ก็สามารถทะลุผ่านช่องว่างนี้ได้

"ไปกันเถอะ!"

จอมเวทย์โมแกนจับมือเขาและรีบพาเมอร์ลินเข้าไปในช่องว่างที่ฉีกขาด หลังจากนั้นรอยแตกก็ค่อย ๆ หายไป ตั้งแต่ต้นจนจบ พ่อมดดาร่าซึ่งยังคงอยู่ในศาลาส่องแสงก็ถูกลืมเลือนไปโดยสิ้นเชิง

การเดินทางผ่านช่องว่างทำให้เกิดแรงกดดันมหาศาลแต่โชคดีที่เมอร์ลินได้รับการคุ้มครองโดยแม็กซิมของจอมเวทย์โมแกน แม้เขาจะรู้สึกถึงร่องรอยของแรงกดดันแต่ก็ไม่ได้รับความเสียหายใด ๆ

การเดินทางผ่านช่องว่างใช้เวลาเพียงชั่วครู่ ในไม่ช้า จอมเวทย์โมแกนก็พาเมอร์ลินผ่านช่องว่างไปยังปราสาทขนาดมหึมา เมื่อเมอร์ลินเห็นปราสาท ดวงตาของเขาเป็นประกายและความคุ้นเคยฉายชัดขึ้นมา

เหตุผลก็คือรูปแบบของปราสาทนั้นคล้ายกับปราสาทหลายแห่งในอาณาจักรแบล็คมูน ดังนั้นเมอร์ลินจึงรู้สึกเหมือนได้กลับมายังอาณาจักรแบล็คมูนอีกครั้ง

จอมเวทย์โมแกนยิ้มและพูดว่า “มันดูคุ้นเคยใช่ไหม? นี่คือสิ่งที่ฉันได้สร้างขึ้นใหม่โดยอิงจากปราสาทในจักวรรดิมอลต้า ฉันเป็นคนเดียวที่สามารถเข้ามาที่นี่ได้!”

เมอร์ลินไม่รู้ว่าปราสาทแห่งนี้ตั้งอยู่ที่ไหน รอบ ๆ ตัวพวกเขาล้วนมีร่องรอยอำนาจอันละเอียดอ่อนของแม็กซิมส์ พลังนี้ปิดกั้นพื้นที่โดยรอบและป้องกันไม่ให้เมอร์ลินใช้พลังจิตในการสำรวจ

เมื่อก้าวเข้าไปในปราสาท เมอร์ลินได้กลิ่นหอมของดอกไม้ ดอกไม้ในปราสาทบานสะพรั่ง ราวกับว่าตอนนี้เขาอยู่ในฤดูใบไม้ผลิ ทิวทัศน์นี้แปลกเพราะเขาจำได้อย่างชัดเจนว่าตอนนี้เป็นฤดูใบไม้ร่วง ดังนั้นจึงไม่น่าจะมีดอกไม้บานสะพรั่งมากมายขนาดนี้

ดังนั้น เมอร์ลินจึงมองขึ้นไปบนท้องฟ้า แม้ว่าสถานที่นี้จะสว่างไสวมากแต่ท้องฟ้าก็เป็นเพียงแค่สีขาวที่กว้างใหญ่ไม่มีที่สิ้นสุด ดังนั้นเขาจึงมองไม่เห็นอะไรเลย

ด้วยคำถามมากมาย เมอร์ลินจึงเดินตามจอมเวทย์โมแกนเข้าไปในห้องโถงของปราสาท ภายในตกแต่งด้วยของเก่าและทำในสไตล์ของจักรวรรดิมอลต้า เห็นได้ชัดว่าจอมเวทย์โมแกนคิดถึงสถานที่แห่งนั้นเป็นอย่างมาก

“จอมเวทย์โมแกน เกิดอะไรขึ้นกับดินแดนอันรุ่งโรจน์? ปัจจุบัน ดินแดนอันรุ่งโรจน์ติดหล่มอยู่ในความเสื่อมโทรมอย่างแท้จริง แม้แต่จอมเวทยผู้ยิ่งใหญ่ก็ยังหายาก เมื่อเทียบกับยุครุ่งโรจน์ที่สุดของนักเวทย์ เรามาถึงจุดตกต่ำที่สุดแล้ว”

เมอร์ลินอดไม่ได้ที่จะถามจอมเวทย์โมแกน นี่เป็นคำถามที่อยู่ในใจของเมอร์ลินมาเนิ่นนาน

“ตกต่ำที่สุด?”

จอมเวทย์โมแกนไม่ตอบทันที ในทางกลับกัน เขาถามเมอร์ลินว่า “ถ้าอย่างนั้นคุณน่าจะพอรู้ว่าเมื่อนักเวทย์ก้าวเข้าไปในมิตินับร้อยนับพัน ในบางครั้งพวกเขาเหล่านั้นได้พบเจอความโชคร้ายอย่างแสนสาหัส”

เมอร์ลินพยักหน้า "เรื่องนั้นฉันพอจะเดาได้บาง เห็นได้ชัดว่ามีสงครามกับมิติที่ร้ายแรงมากแต่ฉันไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นจริง ๆ"

สีหน้าของจอมเวทย์โมแกนค่อยๆเปลี่ยนไปเคร่งขรึม เขามองไปที่เมอร์ลินและพูดอย่างช้า ๆ

“ใช่ สงครามแห่งความหายนะได้ปะทุขึ้นและสงครามยังไม่สิ้นสุด!”

“สงครามยังไม่จบ?”

หัวใจของเมอร์ลินหยุดลงและเขามองไปที่จอมเวทย์โมแกนด้วยสีหน้าที่ไม่เชื่อ