ตอนที่ 39 : บ่มเพาะพลังครั้งแรก

เมื่อหลินมู่ตื่นขึ้นมาก็เป็นเวลาบ่ายแล้ว เขารู้สึกดีกว่าเดิมมากเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้นอนหลับตามปกติหลังจากผ่านมาเนิ่นนาน เขายืดเหยียดแขนขาที่แข็งตึงและเดินออกจากกระท่อม

แสงอาทิตย์สาดส่องทำเขาตาพร่าไปครู่หนึ่งจนต้องใช้มือปิดตา แต่เมื่อสายตาคุ้นชินกับแสงสว่าง เขาก็ได้เห็นมุมมองที่ต่างออกไป ทุกสิ่งที่เขามองไม่ว่าจะเป็นพฤกษา เมฆา บุพผา หรือใบหญ้า ล้วนดูสมจริงกับเขา หลินมู่เองก็พบว่าเขาสามารถมองสิ่งที่อยู่ไกลออกไปได้ชัดเจนขึ้น

“นี่คือผลของปราณจิตรึ? ทำให้ข้ามองเห็นได้ดีขึ้น เดี๋ยวสิ ไม่ใช่แค่นั้น สัมผัสกลิ่นของข้ายังดีขึ้นด้วย”

หลินมู่พูดออกมา

หลินมู่ได้กลิ่นหอมของดอกไม้ที่อยู่ไกลออกไปในป่า เขาได้กลิ่นแม้กระทั่งกลิ่นของหญ้าอย่างเบาบางที่อยู่ใต้เท้าของเขา มันเป็นประสบการณ์ที่เหนือจริงมากสำหรับเขา

หลินมู่เริ่มฝึกยามเช้า แต่แทนที่จะฝึกฝน เขากลับนั่งลงเพื่อสัมผัสตันเถียนแทน เขาเห็นว่าปราณจิตเกือบครึ่งของเขาฟื้นฟูกลับมาแล้ว

‘ปราณจิตส่วนหนึ่งจะฟื้นฟูขึ้นมาในตอนที่ข้านอนหลับสินะ’

หลินมู่คิด

หลินมู่อยากจะฟื้นฟูปราณจิตให้ได้มากที่สุดก่อนที่เขาจะทดสอบพลังที่สองที่ได้จากแหวน เขานั่งลงท่องบทพรากดวงใจ ความรู้สึกทั้งหมดจางหายไปทำให้หลินมู่สัมผัสถึงความว่างเปล่า แต่มันทำให้ประสาทสัมผัสของเขาเฉียบคมขึ้น

จิตใจของเขาเข้าสู่ตันเถียนและควบคุมเสี้ยวพลังปราณหนึ่ง หลินมู่นำทางมันไปยังเส้นปราณและทำให้ไหลเวียนตามเส้นทางที่เขาค้นพบ การไหลรอบแรกสำเร็จในสองนาที เสี้ยวปราณหนึ่งเดียวนั้นได้ถูกชำระล้างให้ดีขึ้น เสี้ยวปราณจิตอีกหนึ่งเสี้ยวถูกดูดซับจากอากาศและอัดแน่นภายในตันเถียน

‘ไม่ใช่แค่การไหลเวียนปราณจะควบแน่นเสี้ยวพลังเพิ่ม แต่มันยังชำระล้างปราณที่มีอยู่แล้วด้วย’

หลินมู่ทำความเข้าใจ

ในขอบเขตชำระปราณ ผู้บ่มเพาะส่วนใหญ่จะเพิ่มปริมาณปราณที่มีและชำระล้างมันให้บริสุทธิ์และอัดแน่นขึ้น ขอบเขตชำระปราณนั้นแบ่งเป็นสี่ขั้น ขั้นต้น, ขั้นกลาง, ขั้นสูง และขั้นสุดยอด

ในขั้นต้นขอบขอบเขตชำระปราณนั้นผู้บ่มเพาะจะควบรวมปราณให้เต็มครึ่งตันเถียน ในขั้นกลาง ทั้งตันเถียนจะเต็มไปด้วยปราณจิต ในขั้นสูง ผู้บ่มเพาะจะเริ่มชำระล้างเสี้ยวปราณให้เป็นรูปแบบวารี ขณะที่ขั้นสุดยอดนั้นจะเป็นขั้นที่ตันเถียนเต็มไปด้วยปราณวารี

หลินมู่ไหลเวียนปราณอีกหลายรอบและพบว่ายิ่งไหลเวียนปราณเท่าใดเขาก็ยิ่งทำได้เร็วเท่านั้น หลังจากเริ่มไหลเวียนปราณได้หนึ่งชั่วโมง การไหลเวียนปราณของเขาก็เกือบเร็วกว่าเดิมเป็นสองเท่า เขาบ่มเพาะพลังต่อไปอีกหนึ่งชั่วโมง จากนั้นเขาก็ฟื้นฟูปราณทั้งหมดสำเร็จและยังได้ปราณเกินมาเล็กน้อยด้วย

หลินมู่หยุดในตอนนี้และถอนหายใจที่มีลมปราณออกมา เขาจบการบ่มเพาะพลังครั้งแรกเช่นี้ เขารู้สึกได้ถึงพัฒนาการและรับรู้ในเส้นทางที่เขาต้องเดินต่อไป

หลินมู่ได้ยินเสียงท้องร้องและอยากจะรับประทานอาหารเช้า หลังจากกินข้าวเช้าเสร็จ เขาท่องบทสงบใจและดูดซับพลังชีวิตจากเนื้อที่กินเข้าไป สิ่งอื่นที่เขาสังเกตได้ก็คือนอกจากพลังชีวิตแล้ว ปราณจำนวนเล็กน้อยก็ได้ดูดซับเข้าสู่ร่างกายด้วย

‘เนื้อสัตว์เองก็มีปราณรึ? หรือเป็นเพราะว่าข้ากินเนื้อของสัตว์ขั้น 9?’

หลินมู่ครุ่นคิด

เมื่อจบอาหารเช้า ปราณของเขาฟื้นฟูจนเต็ม หลินมู่พร้อมที่จะทดสอบพลังที่สองที่ได้มาจากแหวนแล้ว

พลังที่สองคือ ‘ก้าวพริบตา’ หลินมู่ใช้พลังและในพริบตาเดียวนั้นปราณที่เขามีอยู่หนึ่งในสิบส่วนก็ถูกใช้ไปแต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขามองร่างกายตัวเองเพื่อดูว่ามีการเปลี่ยนแปลงหรือไม่แต่ก็มิอาจสรุปอะไรได้

หลินมู่ใช้พลังอีกครั้ง พลังปราณอีกหนึ่งในสิบส่วนหายไป ครั้งนี้เขาตั้งใจมองดูร่างกายตัวเองว่ามีอะไรที่ต่างออกไปหรือไม่ แต่เขาก็ไม่พบว่ามีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงจากร่างกายเลย

เขาใช้พลังเป็นครั้งที่สามและตั้งใจมองดูสิ่งรอบข้าง ในครั้งนี้เขาทำสำเร็จและพบว่ามุมมองของเขาจางหายไปครู่หนึ่งเมื่อใช้พลัง

‘ทำไมข้าถึงตาพร่าล่ะ? ไม่เหมือนกับตอนที่ข้ามองดูร่างกายตัวเองเลย’

หลินมู่ถามตัวเอง

เพื่อที่จะหาการใช้งานของพลัง หลินมู่ใช้พลังหลายครั้งจนกระทั่งทั้งตันเถียนว่างเปล่าและความเหนื่อยล้าก็เติมเต็มกาย เขาหยุดพักหนึ่งชั่วโมงเพราะไร้พลังปราณ หลินมู่ท่องบทพรากดวงใจอีกครั้งเพื่อบ่มเพาะปราณให้มากขึ้น แต่ก็พบว่าพลังชีวิตในร่างกายของเขาได้ถูกเปลี่ยนเป็นปราณจิต

เขาเพ่งสมาธิให้ลึกล้ำขึ้นอีกและรู้สึกถึงอัตราส่วนการเปลี่ยนแปลงระหว่างพลังชีวิตกับพลังปราณที่ไม่เท่ากันอย่างมาก มันใช้พลังชีวิตจำนวนมากในการสร้างเสี้ยวปราณจิตเดียว พลังชีวิตกว่าครึ่งของหลินมู่หมดไปก่อนที่จะหยุดการใช้พลัง

‘หมายความว่าถ้าปราณข้าหมดเมื่อไหร่ พลังชีวิตจะถูกใช้ออกมาแทน’

สำหรับผู้บ่มเพาะพลังในขอบเขตชำระปราณนั้นเป็นเรื่องยากมากที่จะฟื้นฟูพลังปราณหลังจากใช้ปราณจนหมดสิ้น พวกเขาต้องการใช้เสี้ยวปราณอย่างน้อยหนึ่งเสี้ยวปราณเพื่อผลิตปราณขึ้นมาใหม่ และในการที่จะฟื้นพลังปราณนั้นร่างกายของผู้บ่มเพาะจะใช้พลังชีวิตของตัวเองเพื่อฟื้นฟูด้วย แต่เมื่อผู้บ่มเพาะเข้าสู่ขอบเขตรวมแกนเมื่อไร เมื่อนั้นเขาจะได้ดูดซับปราณจากอากาศได้อย่างอิสระ