WS บทที่ 215 กลับสู่ดินแดนมนต์ดำ

ในภูเขาแบรมเบิลอันกว้างใหญ่ เมอร์ลินกำลังวิ่งไปโดยไม่รู้ว่ากำลังจะไปที่ใด เขาเฝ้าสังเกตแหวนมนต์ดำบนนิ้วของเขาตลอดเวลา หากตัวเขาเข้าใกล้วงแหวนเวทย์ของดินแดนมนต์ดำเมื่อไหร่ ตัวแหวนจะส่องแสงออกมา

หลังจากวิ่งไปอยู่พักใหญ่ในที่สุด เขาก็พบวงแหวนเวทย์ที่ซ่อนอยู่ จากที่เห็น ดูเหมือนว่าวงแหวนเวทย์อันนี้จะไม่ได้เปิดใช้งานมาเป็นเวลานาน

ดินแดนมนต์ดำช่างลึกลับเป็นอย่างยิ่ง ไม่มีใครรู้ที่ตั้งของดินแดนมนต์ดำอย่างแน่ชัด วิธีเดียวที่จะเดินทางเข้าสู่ดินแดนมนต์ดำได้นั้นต้องเดินทางผ่านวงแหวนเวทย์ที่ตั้งไว้ตามที่ต่าง ๆ และมีเพียงนักเวทย์ของดินแดนมนต์ดำเท่านั้นที่สามารถค้นพบวงแหวนเวทย์เหล่านั้น

เมอร์ลินคุ้นเคยกับวิธีการใช้งานวงแหวนเวทย์มานานแล้ว ดังนั้นเขาจึงยืนอยู่บนใจกลางของวงกลม หลังจากนั้น พลังจิตของเขาได้กระตุ้นวงเวทย์รูน ทันใดนั้น อักษรรูนลึกลับก็โผล่ออกมาจากวงแหวนและทำปฏิกิริยากับอักษรรูนบนวงแหวนมนต์ดำ

หลังจากที่แหวนของเมอร์ลินได้รับการยอมรับจากวงแหวนเวทย์แล้ว พลังอันแรงกล้าก็ปรากฏขึ้นและแสงจ้าของมันล้อมรอบเมอร์ลิน

*หวู่ม!!!*

แสงสว่างวาบขึ้นและป่าก็กลับมาเงียบอีกครั้ง ในขณะเดียวกัน ร่างของเมอร์ลินก็หายไปและถูกส่งไปยังดินแดนมนต์ดำ

…

อากาศชื้น ลมทะเลเย็นๆ และนกนางนวลที่เล่นบนชายหาด ขณะที่เมอร์ลินมองดูฉากที่คุ้นเคย ในที่สุดเขาก็ถอนหายใจยาว

“ดินแดนมนต์ดำ…ในที่สุดฉันก็กลับมาแล้ว!”

เมอร์ลินได้เดินทางออกจากดินแดนมนต์ดำ ได้ราว ๆ เกือบหนึ่งปีแล้ว เมื่อเขากลับมาแล้ว เขาพบว่าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมากนัก

เมอร์ลินเดินเข้าไปใกล้แผ่นหินขนาดใหญ่ เมื่อมองไปที่แผ่นศิลา เมอร์ลินก็นึกถึงตอนที่เขามาที่ดินแดนมนต์ดำครั้งแรก เขาเป็นเพียงพ่อมดมือใหม่ที่ไม่เข้าใจอะไรเลย

แต่ตอนนี้เขาแข็งแกร่งขึ้นมากจนสามารถฆ่านักเวทย์ระดับสามได้อย่างง่ายดาย

“ท่านไดอามอส” เมอร์ลินเข้ามาใกล้แผ่นศิลาและกล่าวออกมา

ทันใดนั้น หมอกก็ลอยออกมาจากแผ่นหินและค่อย ๆ กลายเป็นแมวดำที่หยิ่งผยอง

“โอ้? เจ้านี่เอง พ่อมดเมอร์ลิน! เจ้ากลับมาค่อนข้างช้าเลยนะ นักเวทย์ส่วนใหญ่ที่ออกจากดินแดนมนต์ดำได้กลับมาที่นี่พักใหญ่แล้ว”

เห็นได้ชัดว่าไดอามอสยังจำเมอร์ลินได้ หลังจากที่มันเห็นเมอร์ลิน มันก็อุทานออกมาพร้อมกับมองด้วยความคาดหวัง

เมอร์ลินยิ้มเล็กน้อยและเข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ในแววตาของไดอามอส ดังนั้นเขาจึงนำหินธาตุน้ำแข็งจำนวนหนึ่งออกมาจากแหวนของเขาโดยตรงและส่งไปยังไดอามอส

ใบหน้าของแมวดำเต็มไปด้วยความดีใจและรูปร่างของมันขยายใหญ่ขึ้นอย่างมาก มันกัดเข้าไปในหินธาตุน้ำแข็งที่เมอร์ลินมอบให้และบดให้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

ในที่สุด เจ้าแมวดำก็แสดงสีหน้าพึงพอใจและพยักหน้า “พ่อมดเมอร์ลิน มันเยี่ยมมาก รสชาติของหินธาตุครั้งนี้ดีมาก อาล่ะเข้าไปเร็ว!”

หลังจากนั้นแมวดำก็กลับไปเป็นแสงสีดำและดำดิ่งลงไปในแผ่นศิลา หลังจากนั้น แสงสีเทาก็ส่องทะลุพื้นที่เปิดโล่ง เหมือนกับระลอกคลื่นในน้ำ

เมอร์ลินยกแหวนมนต์ดำบนนิ้วของเขาขึ้นและเข้าสู่ดินแดนมนต์ดำ

…

เมอร์ลินยืนเงียบ ๆ ต่อหน้าหอคอยของพ่อมดลีโอ เมื่อเห็นบรรยากาศที่เงียบเหงาของหอคอย ทำให้ปากของเมอร์ลินก็กระตุกยิ้ม เมื่อเทียบกับหอคอยอื่นๆ หอคอยของพ่อมดลีโอดูเหมือนจะเงียบสงัดอยู่เสมอ

เมื่อเดินเข้าไปในหอคอย เมอร์ลินเห็นพ่อมดฮาวล์ที่กำลังปรุงยาของเขาอยู่ สำหรับพ่อมดฮาวล์ ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการทำน้ำยาของเขา

“พ่อมดฮาวล์!”

เมอร์ลินเรียกพ่อมดฮาวล์ ส่วนคนถูกเรียกตอบอย่างจำเจ อย่างไรก็ตาม จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็วและจ้องไปที่เมอร์ลินอย่างเฉยเมย

“พ่อมดเมอร์ลิน คุณเพิ่งกลับมาเหรอ” พ่อมดฮาวล์ถามด้วยท่าทางแปลกๆ

เมอร์ลินพยักหน้า “ใช่ พ่อมดฮาวล์ ว่าแต่มีอะไรเกิดขึ้นรึเปล่า?”

พ่อมดฮาวล์ส่ายหัว “ไม่ใช่อย่างนั้น  ทุกอย่างปกติดี เพียงแค่อาจารย์ลีโอต้องการพบคุณ เขาสั่งไว้ว่าถ้าเมอริ์ลนกลับมาเมื่อไหร่ให้ปพบเขาทันที พ่อมดเมอร์ลินนี่มันผิดปกติมาก อาจารย์ลีโอปกติไม่ค่อยสนใจใครเลย นี่เป็นครั้งแรกที่เขาแสดงท่าทีเช่นนี้!”

“อาจารย์เลโอกำลังตามหาฉันเหรอ?”

เมอร์ลินครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วรีบขอตัวจากพ่อมดฮาวล์ เขาเข้าไปในวงแหวนเวทย์และมุ่งหน้าไปยังชั้นบนสุดของหอคอย

*หวู่ม!*

หลังจากที่ร่างของเมอร์ลินหายไป พ่อมดฮาวล์ก็เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง อย่างไรก็ตาม เขาเผยสีหน้าครุ่นคิดในขณะที่เขาพูดพึมพำ “แปลกจริง ๆ ความรู้สึกนี้เหมือนกับนักเวทย์ระดับหนึ่ง! เมอร์ลินกลายเป็นนักเวทย์ระดับหนึ่งแล้วหรือ? บางทีฉันอาจจะคิดผิดไปก็ได้…” พ่อมดฮาวล์ส่ายหัวเล็กน้อยแล้วกลับไปปรุงยาต่อ

…

“อาจารย์ลีโอ!” เมอร์ลินมาถึงชั้นบนสุดแล้วเคาะประตูเบา ๆ

*เอี๊ยด*

ผ่านไปครู่หนึ่ง ประตูก็เปิดออกและเมอร์ลินก็เดินเข้าไปในห้อง พ่อมดลีโอยังคงดูน่ากลัว ดวงตาแนวตั้งสีแดงบนหน้าผากของเขาดูเหมือนจะกะพริบเป็นสีแดงอ่อนและดวงตาของเขาไม่ได้สะท้อนถึงอารมณ์ใดๆ

อย่างไรก็ตาม มีบางอย่างที่แตกต่างกับพ่อมดลีโอ แขนขวาของเขาว่างเปล่า เห็นได้ชัดว่าเขาสูญเสียแขนขวาของเขา

“อาจารย์ลีโอ เกิดอะไรขึ้น” สีหน้าของเมอร์ลินมืดลงและรีบถามทันที

พ่อมดลีโอมองไปที่เมอร์ลินและเผยรอยยิ้มที่หายาก “ไม่เป็นอะไร ข้าก็แค่เสียแขนไปแต่ข้าสามารถฆ่านักเวทย์ระดับเจ็ดของออซมูได้ แค่เสียแขนข้างเดียวแลกกับชีวิตของออสซีอุส มันก็ถือว่าคุ้มค่ามาก!”

แม้ว่าน้ำเสียงของพ่อมดลีโอจะนิ่งแต่คำพูดของเขาทำให้เมอร์ลินใจเต้นแรง นักเวทย์ระดับเจ็ดนั้นทรงพลังอย่างมาก ไม่ต้องพูดถึงว่าเขามาจากออสมูซึ่งเป็นที่รู้จักว่าเต็มไปด้วยอัจฉริยะ

อย่างไรก็ตาม พ่อมดลีโอได้ฆ่านักเวทย์ระดับเจ็ดแห่งออซมูพลังที่เหนือกว่า เมอร์ลินนึกไม่ออกว่าการต่อสู้จะรุนแรงเพียงใด

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากพ่อมดลีโอได้ฆ่าออสซีอุส ดูเหมือนว่าเขาจะเปลี่ยนไปเป็นคน พ่อมดลีโอเคยปล่อยออร่าที่หดหู่และน่าสะพรึงกลัวซึ่งทำให้ผู้คนหวาดกลัว ตอนนี้เขาไม่ได้ให้ออร่าแบบเดิมอีกต่อไป

“เมอร์ลิน ก่อนหน้านี้ข้าได้เรียกเจ้าให้กลับมาแต่เจ้ากลับไม่กลับมายังดินแดนมนต์ดำทันเวลา ทุกอย่างเรียบร้อยดีใช่ไหม?” พ่อมดลีโอถามอย่างใจเย็น

เมอร์ลินคิดเกี่ยวกับเหตุผลนี้มานานแล้ว แน่นอน เขาจะไม่พูดถึงพลังปีศาจแพนดอร่า เมอร์ลินเชื่อว่าที่แห่งนี้ก็มีพลังปีศาจแพนดอร่าเช่นกันและพ่อมดลีโอจะไม่ไล่ตามพลังปีศาจแพนดอร่าเช่น เพราะในท้ายที่สุดดวงตาแห่งความมืดก็มีพลังอำนาจที่เพียงพอ

อย่างไรก็ตาม เมอร์ลินตัดสินใจเก็บเป็นความลับ ดังนั้นเขาจึงอธิบายสั้น ๆ เกี่ยวกับสถานการณ์โดยใช้การฝึกฝนคาถาเป็นข้ออ้างของเขา

“ผมติดอยู่ในโบราณสถานแห่งหนึ่ง ผมต้องอดทนและฝึกฝนเวทมนตร์ที่นั่น หลังจากที่ผมเป็นผู้ร่ายคาถาระดับหนึ่ง ผมจึงสามารถออกจากที่นั่นด้วยความโชคดีและกลับไปยังดินแดนมนต์แห่งนี้”

หลังจากที่เมอร์ลินอธิบายเสร็จแล้ว สีหน้าของพ่อมดลีโอก็เปลี่ยนไปและเขาก็ถามขึ้นอย่างรวดเร็วว่า “เจ้าบอกว่าเจ้ากลายเป็นนักเวทย์ระดับหนึ่งแล้วหรือ?”

ในเวลาเดียวกัน ดวงตาแนวตั้งสีแดงบนหน้าผากของพ่อมดลีโอค่อย ๆ เปิดออกและปล่อยแสงสีแดงที่ห่อหุ้มเมอร์ลิน

ภายใต้แสงสีแดง เมอร์ลินรู้สึกราวกับว่าความลับทั้งหมดถูกเปิดเผยต่อหน้าพ่อมดลีโอ

“เจ้าคือนักเวทย์ระดับหนึ่งอย่างแท้จริงแถมยังเป็นนักเวทย์หกธาตุ?”

ดวงตาของพ่อมดลีโอเต็มไปด้วยความตกใจ เขารู้เบื้องหลังของเมอร์ลิน ในตอนที่เมอร์ลินออกจากดินแดนมนต์ดำ เขายังไม่ได้สร้างคาถาระดับหนึ่งสักคาถาเลย

แต่ตอนนี้ เมอร์ลินไม่เพียงแต่สร้างคาถาระดับหนึ่งเท่านั้นแต่เขายังสร้างคาถาระดับแรกอีกหกคาถาอีกด้วย เขายังได้สร้างน้ำค้างเยือกแข็งและเขตแดนแสงดำที่ว่ากันว่าเป็นคาถาที่ซับซ้อนที่สุดดด้วย!

ยิ่งกว่านั้น เมอร์ลินได้ออกจากดินแดนมนต์เพียงปีเดียวเท่านั้น กล่าวอีกนัยหนึ่ง เมอร์ลินใช้เวลาหนึ่งปีในการสร้างคาถาระดับหนึ่งสำเร็จหกครั้ง

“ฮ่าฮ่า เมอร์ลิน ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเจ้าทำให้ข้าประหลาดใจมากขนาดนี้ ความสามารถของไคลส์คงไม่ได้สักเสี้ยวของเจ้าเลย เจ้านี่เหมาะกับคำว่าอัจฉริยะที่แท้จริงของดินแดนมนต์ดำ!”

พ่อมดลีโอดูเหมือนจะร่าเริง นี่เป็นครั้งแรกที่นักเวทย์หกธาตุระดับหนึ่งปรากฏตัวในดินแดนมนต์ดำนับตั้งแต่ก่อตั้งองค์กรขค้นมา แม้แต่ไคลส์ที่ทรยศต่อดินแดนมนต์ดำก็เป็นเพียงนักเวทย์ห้าธาตุ

“ดี เมอร์ลิน ตอนนี้เจ้ามีทางเลือกอยู่สองทาง อย่างแรก เจ้าสามารถลงนามสัญญากับดินแดนมนต์ดำและเป็นสมาชิกอย่างเป็นทางการ เจ้าสามารถเพลิดเพลินกับทรัพยากรทั้งหมดที่มีในดินแดนมนต์ดำตามที่เจ้าต้องการแต่เจ้าต้องแบกรับความรับผิดชอบบางอย่างในดินแดนมนต์ดำ

อย่างที่สอง เจ้าสามารถคืนแหวนมนต์ดำและออกจากที่นี่ไป เจ้าจะกลายเป็นพ่อมดพเนจรที่ไม่มีการผูกมัดหรือสิ่งใด ๆ กับดินมนต์ดำแต่เจ้าจะไม่สามารถ เพื่อเพลิดเพลินกับทรัพยากรใด ๆ ที่มีอยู่ในดินแดนมนต์ดำได้"

พ่อมดเลโอได้เสนอทางเลือกสองทาง นั่นคือทางเลือกที่สมาชิกชั่วคราวของดินแดนมนต์ดำจะได้รับหลังจากที่พวกเขาได้กลายเป็นนักเวทย์ระดับหนึ่ง

อย่างไรก็ตาม เมอร์ลินได้ตัดสินใจในเรื่องนี้มานานแล้ว เมื่อเขาอยู่ในเมืองโฟลตติ้ง เขาได้พบกับพ่อมดพเนจรมากมาย คนเหล่านี้ต้องสำรวจโบราณสถานที่อันตรายเพื่อที่จะได้รับยาหรือคาถาบางอย่าง วิธีการฝึกฝนของพวกเขาสามารถเปรียบเทียบกับวิธีการในองค์กรนักเวทย์ได้อย่างไร?

แน่นอนว่าเมอร์ลินเลือกตัวเลือกแรกคือการเป็นสมาชิกอย่างเป็นทางการของดินแดนมนต์ดำ!

“อาจารย์เลโอ ผมเลือกเป็นสมาชิกอย่างเป็นทางการของดินแดนมนต์ดำ”

เมื่อได้ยินคำตอบของเมอร์ลิน พ่อมดลีโอก็ไม่แปลกใจ สมาชิกชั่วคราวเกือบทั้งหมดจะเลือกที่จะเป็นสมาชิกอย่างเป็นทางการของดินแดนมนต์ดำ หลังจากกลายเป็นนักเวทย์ระดับหนึ่ง เพื่อให้พวกเขาสามารถเพลิดเพลินกับทรัพยากรมากมายที่มีอยู่ในที่แห่งนี้

“ดี! เมอร์ลิน ในเมื่อเจ้าเลือกเป็นสมาชิกอย่างเป็นทางการของดินแดนมนต์ดำแล้ว เจ้าต้องลงนามสัญญากับเราก่อน เอาล่ะข้าจะพาเจ้าไปพบกับพวกผู้เฒ่า ข้าจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อผลประโยชน์ของเจ้า!”

พ่อมดลีโอเผยรอยยิ้มแปลก ๆ แล้วนำเมอร์ลินออกจากหอคอย พวกเขาบินไปยังหอคอยที่สูงที่สุดไม่กี่แห่งในดินแดนมนต์ดำ

เมอร์ลินรู้สึกประหลาดใจ หอคอยที่สูงที่สุดที่พวกเขากำลังมุ่งหน้าไปนั้นบ่งบอกถึงขุมพลังของดินแดนมนต์ดำ ที่นั่นเป็นที่อยู่ของนักเวทย์ระดับเจ็ดที่ทรงพลัง!