WS บทที่ 186 น้ำยาอันซับซ้อน

"น้ำยาเอโดร สรรพคุณของมันทำให้โครงสร้างเวทมนต์ต่ำกว่าระดับสี่มีความเสถียรมากขึ้น ส่วนผสมที่จำเป็น ลูกสน, ใบต้นกวีสีน้ำ..." เมอร์ลินอ่านสูตรยาอย่างละเอียดถี่ถ้วน

น้ำยานี้เรียกว่าน้ำยาเอโดร บางทีชื่อเอโดรน่าจะมาจากชื่อของนักเวทย์ที่คิดค้นมัน

ตามธรรมเนียมหากใครสามารถคิดค้นยาตัวใหม่ได้คน ๆ นั้นสามารถนำชื่อของตัวใช่ไปเป็นชื่อของน้ำยาได้

ผลของน้ำยาเอโดรคือทำให้โครงสร้างเวทมนต์เสถียร แบบเดียวกับน้ำยาผงม่วงแต่น้ำยาผงม่วงมีผลเฉพาะคาถาระดับศูนย์ ในขณะที่น้ำยาเอโดรมีผลกับคาถาที่ต่ำกว่าระดับสี่

“เป็นไปได้ไหมว่าโครงสร้างเวทมนต์ของพ่อมดแซมเมียร์ไม่เสถียร?”

เมอร์ลินมองไปที่พ่อมดแซมเมียร์อย่างสงสัย ความไม่เสถียรของโครงสร้างเวทมนต์นั้นเป็นเรื่องร้ายแรง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อโครงสร้างเวทมนต์ที่อยู่ในระดับสูง มันควบคุมยากขึ้นตามระดับที่สูงขึ้น หากโครงสร้างเวทมนต์พังทลาย พลังเวทย์มหึมาที่มีอยู่ในโครงสร้างจะระเบิดออกมาทำให้ร่างกายของนักเวทย์แหลกสลายเป็นชิ้น ๆ ได้

พ่อมดฮิลล์เป็นเพียงนักเวทย์ระดับเริ่มต้นและโครงสร้างเวทมนต์ของเขาอยู่ในระดับศูนย์ อย่างไรก็ตาม เขายังถูกทรมานอย่างมากจากความเสถียรของโครงสร้างเวทมนต์ของเขา ถ้าเมอร์ลินไม่ได้นำน้ำยาผงม่วงจากดินแดนมนต์ดำมาให้เขา ชายชราอาจจะค่อยๆ  ตายอย่างช้า ๆ ไปแล้ว

ตอนนี้ทางพ่อมดแซมเมียร์ก็ประสบปัญหาแบบเดียวกันกับพ่อมดฮิลล์แต่ต่างตรงที่ของพ่อมดแซมเมียร์เป็นโครงสร้างคาถาระดับสาม หากพวกมันพังทลาย ผลที่ตามมามันคงเกินกว่าที่เขาจะรับได้จึงไม่น่าแปลกใจที่เมอร์ลินจะรู้สึกได้ถึงความร้อนรนจากเขา

หลังจากที่เมอร์ลินตรวจสอบสูตรยา พ่อมดแซมเมียร์ก็พูดว่า “ตอนนี้พ่อมดเมอร์ลินเข้าใจแล้วว่าทำไมข้าถึงไม่มีเหตุผลที่จะได้เปรียบท่านเลย ก่อนหน้านี้ที่ข้าสั่งให้โคลตันจับตัวท่านไว้ อย่างไรก็ตาม เนื่องจากท่านค่อนข้างมีฝีมือและแข็งแกร่ง เราสามารถทำข้อตกลงที่ยุติธรรมได้ หากท่านปรุงน้ำยาเอโดรให้ข้าสำเร็จ ข้าจะมอบไขกระดูกน้ำแข็งร้อยปีให้ท่านคุณ!”

เมอร์ลินวางสูตรยาลงแล้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาถามว่า “พ่อมด แซมเมียร์ เมืองโฟลตติ้งไม่มีนักปรุงยาคนอื่นอีกแล้วหรือ แล้วคุณแน่ใจได้อย่างไรว่าฉันจะปรุงยาอันนี้ได้?”

พ่อมดแซมเมียร์ส่ายหัวเล็กน้อยแล้วตอบว่า “ถึงแม้ว่าที่เมืองโฟลตติ้งจะมีนักปรุงยามากมายแต่ข้าได้ติดต่อพวกเขาทุกคนแล้วไม่มีใครสามารถปรุงน้ำยาเอโดรได้เลย อย่างไรก็ตาม พ่อมดเมอร์ลิน ข้าต้องให้ท่านลองก่อนแล้วตัดสินใจว่าจะทำน้ำยาได้หรือไม่ ข้าเชื่อว่า พ่อมดเมอร์ลินต้องมีความรู้เรื่องศาสตร์ปรุงยาเป็นอย่างดีเพราะท่านสามารถปรุงน้ำยาด่างดินจำนวนมากได้ในเวลาอันสั้น ถ้าพ่อมดเมอร์ลินทำไม่ได้จริงๆ ข้าจะไม่ว่าอะไรท่านและไม่บังคับท่านด้วย!”

เมอร์ลินจ้องมองพ่อมดแซมเมียร์ ดูเหมือนพ่อมดแซมเมียร์จะพบเขาภายหลังจากที่เขาปรุงน้ำยาด่างดินออกมาจำนวนมาก เขาไม่แปลกใจที่จะมีคนสงสัยเรื่องนี้แต่เขาคาดไม่ถึงว่าเรื่องนี้จะทำให้เขาต้องการพบกับประสบการณ์เฉียดตายเช่นนี้

หลังจากนั้น สายตาของเมอร์ลินก็จับจ้องไปที่พ่อมดฮิลล์ พ่อมดแซมเมียร์ไม่ใช่คนที่เป็นมิตรอย่างแน่นอน ถ้าเมอร์ลินไม่เห็นด้วยกับข้อตกลงของเขา พ่อมดแซมเมียร์จะจัดการกับพ่อมดฮิลล์และพ่อมดเบอร์ตันอย่างแน่นอน ในมื่อเขาไม่สามารถทำอะไรเมอร์ลินได้ เขาก็เปลี่ยนเป้าหมายไปเล่นงานคนอื่นแทน

นอกจากนี้ ข้อตกลงที่เขาได้ทำไว้กับพ่อมดแซมเมียร์นั่นก็คือไขกระดูกน้ำแข็งร้อยปี มันดึงดูดความสนใจของเมอร์ลินอย่างมาก ถ้าเมอร์ลินมีไอเทมนั้น เขาสามารถเริ่มฝึกฝนความสามารถปีศาจแพนดอร่า ดัชนีเยือกแข็ง ได้ทันที หลังจากที่เขาสร้างคาถาน้ำค้างเยือกแข็งสำเร็จ

หลังจากพิจารณาทางเลือกต่าง ๆ เมอร์ลินก็ตัดสินใจได้ในที่สุด เขาเงยหน้าขึ้นและพูดกับพ่อมดแซมเมียร์ว่า "เอาล่ะ ฉันจะลองทำน้ำยาเอโรดูแต่ฉันไม่รับประกันนะว่าจะทำมันสำเร็จ"

“ฮ่าฮ่า วางใจเถอะ ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร ข้าจะไม่ถือสาท่านกับเรื่องของโคลตัน”

ในที่สุดบรรยากาศระหว่างพ่อมดแซมเมียร์และเมอร์ลินก็สงบลงเล็กน้อย พ่อมดเบอร์ตันและพ่อมดฮิลล์ที่อยู่ไม่ไกลก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเช่นกัน เนื่องจากโฮมุนครุสของพ่อมดแซมเมียร์เฝ้าดูพวกเขาอย่างใกล้ชิด พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ

ก่อนหน้านี้พ่อมดเบอร์ตันและพ่อมดฮิลล์ต่างตกตะลึง เมื่อพ่อมดแซมเมียร์มาถึง เขาร่ายคาถาใส่เมอร์ลินโดยตรงและสั่งให้โฮมุนครุสต่อสู้กับเมอร์ลิน แม้ว่าเมอร์ลินจะไม่สามารถโต้กลับได้แต่เขาสามารถต้านทานการโจมตีของพ่อมดแซมเมียร์และหลบหนีได้เมื่อเขาฉวยโอกาส

ถ้าพ่อมดแซมเมียร์ไม่พูดถึงรางวัลของข้อตกลงที่ดึงดูดความสนใจของเมอร์ลิน เขาคงหนีไปจากที่นี่ไปแล้ว

พ่อมดแซมเมียร์ซึ่งเป็นนักเวทย์ระดับสามและยังมีโฮมุนครุสที่ทรงพลัง ด้วยขุมพลังดังกล่าวก็ยังไม่สามารถคุกคามเมอร์ลินได้เลย

ความสามารถของเมอร์ลินนั้นเหนือจินตนาการมาก โดยเฉพาะพ่อมดเบอร์ตัน เขาเคยต่อสู้กับเมอร์ลินด้วยโฮมุนครุสของเขามาก่อน เรื่องนี้ทำให้พ่อมดเบอร์ตันรู้สึกอึดอัดใจมากขึ้น

“พ่อมดเมอร์ลิน ดูเหมือนว่าท่านจะเติบโตเกินกว่าที่ข้าคิดไว้ เพียงแค่หนึ่งปีในดินแดนมนต์ดำ เขาก็เปลี่ยนไปมากขนาดนี้” พ่อมดฮิลล์ส่ายหัวเล็กน้อยและพูดออกมาด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย

พ่อมดเบอร์ตันชำเลืองมองที่พ่อมดแซมเมียร์แล้วพูดอย่างจริงจังว่า “พ่อมดเมอร์ลิน พ่อมดแซมเมียร์มีชื่อเสียงที่ไม่ค่อยดีในเมืองโฟลตติ้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเนื่องจากวิธีที่เขาปฏิบัติต่อนักเวทย์ที่มีระดับต่ำกว่า ท่านแน่ใจจริง ๆ ใช่มั้ยที่จะทำข้อตกลงกับเขา”

รอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปากของเมอร์ลิน เขาตอบอย่างเรียบ ๆ ว่า "พ่อมดแซมเมียร์ไม่มีทางล้อเล่นเกี่ยวกับชีวิตของเขาเอง ได้โปรดวางใจเถอะ ฉันแน่ใจว่าเขาจะไม่ทำอะไรโดยประมาท"

พ่อมดแซมเมียร์เต็มไปด้วยรอยยิ้มในขณะที่เขาถามเมอร์ลินว่า "ข้าสามารถจัดหาวัสดุที่จำเป็นสำหรับน้ำยาเอโดรให้กับพ่อมดเมอร์ลินได้ 1ชุด ท่านสามารถลองทำปรุงยาก่อนได้ คุณต้องการทำที่นี่หรือที่ห้องทดลองของข้า ข้ามีเครื่องแก้วเล่นแร่แปรธาตุทุกประเภทในห้องทดลองของข้า แล้วข้ายังมีเครื่องแก้วทั้งชุดที่ใช้ทำน้ำยาโดยเฉพาะ…”

ก่อนที่พ่อมดแซมเมียร์จะพูดจบประโยค เขาถูกเมอร์ลินขัดจังหวะ เมอร์ลินตอบอย่างเย็นชาว่า “ไม่เป็นไร ฉันทำได้ หลังจากสิบวัน คุณสามารถมาเยี่ยมฉันได้ แล้วฉันจะบอกคุณว่าฉันสามารถปรุงน้ำยาเอโดรได้หรือไม่”

พ่อมดแซมเมียร์ไม่ใส่ใจในน้ำเสียงแข็งกระด้างของเมอร์ลิน เขาได้นำกองวัสดุปรุงยาจำนวนมากจากแหวนของเขาแล้ววางลงบนพื้นแล้วชี้ไปที่วัสดุปรุงยา “นี่คือวัตถุดิบที่จำเป็นในการทำน้ำยาเอโดร หนึ่งขวด ข้าจะกลับมาหลังจากผ่านไปสิบวัน!”

หลังจากนั้น พ่อมดแซมเมียร์ก็หันหลังกลับและจากไปพร้อมกับโฮมุนครุสของเขา

พอพ่อมดแซมเมียร์จากไป พ่อมดฮิลล์ก็เข้ามาใกล้เมอร์ลินและพูดว่า "พ่อมดเมอร์ลิน พ่อมดแซมเมียร์นั้นอันตรายเกินไป เราควรหนีออกจากเมืองโฟลตติ้งทันทีหรือไม่"

"หนีจากที่นี่งั้นหรือ?"

พ่อมดเบอร์ตันส่ายหัวด้วยรอยยิ้มขมขื่น “ในความเป็นจริงเมืองโฟลตติ้งเป็นเมืองที่เต็มไปด้วยความโกลาหล มีนักเวทย์จำนวนมากเสียชีวิตทุกวันในเมืองนี้ มีเพียงครอบครัวนักเวทย์ขนาดใหญ่และกองกำลังที่มีอิทธิพลอย่างอาคารสเตอลิ่งเท่านั้นที่สามารถรับประกันความปลอดภัยของพวกเขาที่นี่ได้ พ่อมดแซมเมียร์อยู่ในเมืองโฟลตติ้งมานาน เขาจึงมีหลายวิธีที่จะเฝ้าดูพวกเรา พ่อมดเมอร์ลินอาจจะออกไปได้แต่มันคงยากสำหรับเจ้า ฮิลล์!”

พ่อมดเบอร์ตันเข้าใจกฎของเมืองโฟลตติ้งอย่างชัดเจน มันคือสวรรค์สำหรับนักผจญภัย บนพื้นผิวดูเหมือนจะเป็นเมืองที่สงบสุขแต่พวกนักเวทย์ต่างต่อสู้กันเองเกือบทุกวันในเมืองนี้ ไม่มีใครกล้าสร้างปัญหาใด ๆ เฉพาะในพื้นที่ของกองกำลังที่มีอิทธิพลเท่านั้น ในขณะที่ที่อื่น ๆ ยังคงวุ่นวาย

ดังนั้น พ่อมดแซมมีร์จึงดูเหมือนจะจากไปอย่างไร้กังวลและทิ้งส่วนผสมราคาแพงไว้กับพวกเขาแต่จริงๆ แล้วเขาเฝ้าติดตามการกระทำของพวกเขาอยู่ตลอดเวลา

ชายชราชุดดำรู้สึกหดหู่และส่ายหัว เขาพูดอย่างช่วยไม่ได้ “ดูเหมือนว่าข้าจะเป็นภาระให้พ่อมดเมอร์ลิน…”

เมอร์ลินเก็บวัสดุปรุงยาไว้ในแหวนและยิ้มออกมา “เรื่องนั้นช่างมันเถอะ ยังไงฉันยังได้รับประโยชน์จากข้อตกลงกับพ่อมดแซมเมียร์อีกด้วย ไขกระดูกน้ำแข็งหลายร้อยปีเป็นวัสดุล้ำค่าที่ฉันไม่เคยพบแม้แต่ในอาคารสเตอลิ่ง การตัดสินของฉันไม่เกี่ยวข้องกับพ่อมดฮิลล์เลย เอาล่ะ ฉันควรศึกษาน้ำยาเอโดรเสียก่อน ถ้าฉันทำได้ ทุกอย่างก็จะดำเนินไปอย่างราบรื่น”

หลังจากนั้น เมอร์ลินก็กลับไปที่ห้องของเขา โดยทิ้งพ่อมดฮิลล์กับพ่อมดเบอร์ตันไว้ข้างนอก สายตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความกังวล

...

เมอร์ลินพักอยู่ในห้องของเขาสองสามวัน เนื่องจากเขาไม่ได้ออกมาจากห้อง พ่อมดฮิลล์และพ่อมดเบอร์ตันจึงไม่มีทางรู้ความคืบหน้าของการทำยาได้

อย่างไรก็ตาม เมอร์ลินใช้เวลาอยู่ในห้องของเขาโดยแทบไม่ได้นอนและพักผ่อนเลยในช่วงนี้ พวกเขาสามารถจินตนาการได้ว่าน้ำยาที่แซมเมียร์ต้องการนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะทำ

เมอร์ลินกำลังรีบไปเตรียมวัตถุดิบปรุงยาในห้องของเขา หลังจากอ่านขั้นตอนและสัดส่วนของวัสดุทั้งหมดที่จำเป็นในการเตรียมน้ำยาเอโดร ในที่สุดเขาก็เข้าใจเหตุผลว่าทำไมไม่มีนักปรุงยาในเมืองโฟลตติ้งสามารถปรุงยานี้ได้

เนื่องด้วยขั้นตอนในการทำน้ำยานั้นซับซ้อนเกินไป มันต้องผ่านขั้นตอนการปรุงยาถึง 369ขั้นตอนถึงจะปรุงยาสำเร็จ

โดยพื้นฐานแล้ว ยาสามัญใช้เวลาเพียงสิบกว่าขั้นตอนเท่านั้น บางน้ำยาที่ซับซ้อนกว่านั้นอย่างน้ำยามนตราอสูรก็ใช้ร้อยกว่าขั้นตอนเท่านั้น

เมอร์ลินไม่เคยพบยาที่ต้องใช้ถึงสามร้อยขั้นตอนในการปรุงยา หากผิดพลาดเพียงเล็กน้อยก็จะทำให้ความพยายามของเขาสูญเปล่าทันที แม้แต่สำหรับนักปรุงยาที่มีประสบการณ์ ก็ไม่มีทางเข้าใจขั้นตอนที่ซับซ้อนมากมายในเวลาอันสั้นเช่นนี้ได้

จึงไม่แปลกเลยที่พ่อมดแซมเมียร์จะมองหานักปรุงยามากเท่าไหร่ ก็ไม่มีสักคนที่สามารถปรุงน้ำยาเอโดรได้

อย่างไรก็ตาม ขั้นตอนที่ซับซ้อนไม่ได้สร้างปัญหาให้กับเมอร์ลินเลย เนื่องจากเขามีเดอะเมทริกซ์ ด้วยความช่วยเหลือของเดอะเมทริกซ์ เมอร์ลินสามารถทำให้ทุกขั้นตอนสมบูรณ์แบบได้โดยไม่ผิดพลาดแม้แต่น้อย

สิ่งเดียวที่เมอร์ลินกังวลคือการจัดการไฟในขณะปรุงยา นอกจากขั้นตอนที่เพิ่มขึ้นแล้ว ยังมีอีกหลายขั้นตอนที่เขาต้องการการควบคุมไฟที่ดี ดังนั้นแม้ว่าเมอร์ลินจะมีความมั่นใจในการผลิตน้ำยาเอโดรแต่อัตราความสำเร็จในการทำมันต่ำมาก

เมอร์ลินใช้เวลาสองสามวันเพื่อเตรียมวัตถุดิบปรุงยาทั้งหมดของเขา หลังจากแน่ใจว่าเขาไม่ได้พลาดอะไร เขาก็เริ่มปรุงยา

"เดอะเมทริกซ์ เริ่มสร้างน้ำยาเอโดร!"

เมอร์ลินเปิดใช้งานเดอะเมทริกซ์ จากนั้น ตามคำแนะนำของเดอะเมทริกซ์ เขาเริ่มปรุงยาทีละขั้นตอน

…

สิบวันต่อมา พ่อมดแซมเมียร์ปรากฏตัวที่ลานบ้านของพ่อมดเบอร์ตันตรงเวลา เขามาพร้อมกับโฮมุนครุสที่น่าสะพรึงกลัวยังคงตามหลังเขาอยู่

แม้ว่าพ่อมดแซมเมียร์จะดูสงบ แต่เขาก็ไม่ได้ละสายตาไปจากห้องของเมอร์ลินซึ่งแสดงให้เห็นว่าเขารู้สึกไม่สงบเพียงใด

พ่อมดเบอร์ตันและพ่อมดฮิลล์เหลือบมองห้องของเมอร์ลินอย่างกังวล ถ้าเขาล้มเหลวในการทำยา พวกเขาจะไม่รู้ว่าพ่อมดแซมเมียร์จะโจมตีพวกเขาด้วยความโกรธหรือไม่ แม้ว่าพ่อมดแซมเมียร์จะบอกว่าเขาจะไม่โทษพวกเขาสำหรับการตายของโคลตันก็ตาม

*เอี๊ยดด*

ในที่สุดประตูห้องของเมอร์ลินก็เปิดออก เมอร์ลินออกมาจากห้องของเขา เขาดูค่อนข้างเหนื่อย

“พ่อมดเมอร์ลิน การปรุงยาเป็นยังไงบ้าง”

พ่อมดแซมเมียร์มุ่งหน้าตรงไปยังเมอร์ลิน แววตาเต็มไปด้วยคาดหวัง ในขณะที่เขาถามอย่างร้อนรน