WS บทที่ 108 พ่อมดลีโอ PART 2

เลอแรนก้าได้เดินนำทางเมอร์ลินมาถึงหอคอยลีโอ

ก่อนหน้านี้เมอร์ลินได้คิดว่าหอคอยพวกนี้มันมีแคความสูงเท่านั้นแต่เมื่อเขาได้มองใกล้ ๆ ก็พบว่า ตัวหอคอยมันทั้งใหญ่และสูงแถมยังมีความสวยงามด้วย

ด้านนอกของหอคอนแห่งนี้หากมองมันอย่างผิวเผินก็จะคิดว่ามันเป็นหอคอยสีเทาอมขาวแต่แท้จริงว่าตัวผนังถูกทาด้วยสีเทาและมีแสงสีขาวส่องออกมาอย่างจาง ๆ หากสังเกตไม่ดีก็จะมองไม่เห็นมัน

แสงสีขาวนี้มาจากตัวอักษรรูนที่สลักอยู่บนผนัง มันถูกสลักอยู่ทั่วหอคอย นี่คงเป็นวงแหวนเวทย์ที่เลอแรนก้าพูดถึง

อันที่จริง นอกจากหอคอยของพ่อมดมลีโอแล้ว ยังมีหอคอยอีกหลายแห่งอยู่รอบ ๆ แต่ความสูงของพวกมันไม่เท่ากับหอคอยลีโอ มันจึงทำให้หอคอยแห่งนี้ดูสะดุดตาจากหอคอยอันอื่น ๆ

“แม่มดเลอแรนก้า หอคอยของพ่อมดลีโออยู่สูงมากแสดงว่าพลังของเขาต้องไม่ธรรมดาใช่มั้ย?” เมอร์ลินถามอย่างสงสัย

เนื่องจากก่อนหน้านี้ทั้งเขาและเลอแรนก้ามีลักษณะบางอย่างที่พ่อมดชุดเทาไม่ชอบ ทำให้เมอร์ลินคิดว่าเขาน่าจะถูกส่งมาหาอาจารย์ที่ด้อยความสามารถ อย่างไรก็ตามพอเขามาถึงและเห็นหอคอยทำให้เขาคิดว่าสิ่งที่เขาคิดนั้นไม่ใช่

เลอแรนก้าได้ยิ้มเบา ๆ ราวกับอ่านใจของเมอร์ลินได้

“นักเวทย์หลายคนที่ถูกส่งตัวมาที่นี่ก็ถามคำถามนี้กันแทบทุกคน อย่างที่คุณคิดพ่อมดลีโอมีพลังที่ยอดเยี่ยมมาก ติดเป็นอันดับต้น ๆ ของดินแดนมนต์ดำ ไม่เพียงแต่เขาจะเป็นนักเวทย์ระดับหก เขายังเป็นพ่อมดสี่ธาตุด้วย พลังของเขาแม้แต่นักเวทย์ระดับเจ็ดขึ้นไปยังรับมือได้ยากเลย”

“ถ้าหากพ่อมดลีโอมีพลังมากขนาดนั้น ทำไมเขาถึงได้รับมอบหมายให้ดูแลพวกเราล่ะ?” เมอร์ลินรู้สึกประหลาดที่ได้ทราบถึงพลังอันแข็งแกร่งของพ่อมดลีโอ

เลอแรนก้าเลี่ยงที่จะตอบเรื่องนี้ เธอได้พูด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ว่า “ไปกันเถอะ เมื่อเจอเขา คุณก็จะทราบเอง”

จากนั้นเลอแรนก้าก็พาเมอร์ลินเข้าไปยังด้านใน ทันทีที่พวกเขาเข้ามาด้านใน เมอร์ลินก็ได้กลิ่นฉุนลอยเข้ามาในจมูกของเมอร์ลิน เขามองไปที่ชั้นแรกของหอคอย เขามองเป็นชายชุดคลุมดำ หนวดของเขาถูกโกนอย่างลวก ๆ ใบหน้าของเขาดูซีดมาก

เลอแรนก้าได้เดินไปหาชายชุดดำและถามด้วยความเคารพว่า

“พ่อมดฮาวล์ น้ำยาหมึกวิเศษของคุณปรุงไปถึงไหนแล้ว?”

ชายชุดดำเหลือบไปมองเลอแรนก้าอย่างไม่ยี่หระ จากนั้นเขาก็ตอบอย่างแผ่วเบาว่า “น้ำยาหมึกวิเศษ มันไม่ได้ทำได้ง่าย ๆ ฉันเสียส่วนผสมไป 18ชุดแล้ววันนี้ จริงสิเลอแรนก้า เธอพอจะมีส่วนผสมปรุงยาให้ฉันบาง...”

ก่อนที่ชายชุดดำจะพูดจบ เลอแรนก้าได้พูดตัดบทว่า “ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวก่อนนะ พอดีฉันต้องพาเมอร์ลินไปพบกับอาจารย์ลีโอ”

จากนั้นเลอแรนก้าได้คว้ามือเมอร์ลินและวิ่งออกไป ในไม่ช้าพวกเขาก็มาถึงมุม ๆ หนึ่งที่เต็มไปด้วยอักษรรูนจำนวนมาก

“การจะเป็นใช้งานอักษรรูนต่าง ๆ ในดินแดนมนต์ดำ คุณจำเป็นต้องใช้แหวนของคุณในการเปิดใช้งาน”

หลังจากเลอแรนก้าพูดจบเธอก็ปล่อยแสงสีขาวจากแหวนออกมา เมอร์ลินได้ทำตามที่เธอจากนั้นร่างทั้งสองได้ถูกปกคลุมไปด้วยแสงจากตัวอักษรรูนที่อยู่บนพื้น ต่อมาร่างของพวกเขาก็หายไปจากที่ยืนอยู่ทันที

*หวู่ม!*

เมอร์ลินรู้สึกได้ถึงแรงสั่นเล็กน้อย เขามองไปเบื้องหน้าพบว่าพื้นที่โดยรอบได้กลายเป็นภาพเบลอ จากนั้นตัวเขาก็มีถึงสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย เขาได้มองไปรอบ ๆ และพบว่าที่ถูกล้อมรอบไปด้วยก้อนเมฆ ตอนนี้เขาอยู่บนยอดหอคอยแล้ว

ด้วยวงแหวนเวทย์ทำให้เขากับเลอแรนก้ามาถึงที่นี่ได้ในไม่กี่วินาที เขาไม่อยากจะคิดว่าหากต้องเดินขึ้นมาด้วยเท้า มันต้องใช้เวลาเท่าไหร่ถึงจะมาที่นี่ได้

“ว้าว! มันน่าอัศจรรย์มาก”

เมอร์ลินเริ่มให้รู้สึกความสนใจในตัวอักษรขึ้นมากขึ้นเรื่อย ๆ นับตั้งแต่ที่ย่างเท้าเข้ามาในดินแดนมนต์ดำ พวกมันมีพลังอันลึกลับและแปลกประหลาดมาก

“จริงสิ พ่อมดที่อยู่ชั้น 1 เขาเป็นใครเหรอ?” เมอร์ลินถามด้วยความสงสัย

“เขามีชื่อว่าฮาวด์ เขาอาศัยอยู่ที่ชั้นหนึ่งของหอคอย เป็นลูกศิษย์ของพ่อมดลีโอ เขายังเป็นสมาชิกอย่างเป็นทางการของดินแดนมนต์ดำอีกด้วย พ่อมดฮาวด์นั้นเป็นพ่อมดที่คลั่งไคลการปรุงยาอย่างมาก เขาทุ่มเทเวลาทั้งหมดไปกับการปรุงยา น้ำยาที่เขาผลิตออกมาบางตัวก็มีประโยชน์และยังถูกกว่าน้ำยาที่ขายในร้านค้าอีกด้วย” เลอแรนก้าตอบอย่างเซ็ง ๆ

เธอได้หยุดพูดครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ “เขามักจะขอ ‘ยืม’ ส่วนผสมทำยาจากสมาชิกชั่วคราวบางคนโดยที่เขาสัญญาว่าจะมอบคืนให้เป็นน้ำยาที่ถูกปรุงสำเร็จแต่อย่างที่คุณเห็นพ่อมดฮาวด์มักจะล้มเหลวในการปรุงยาอยู่บ่อยครั้ง...” เลอแรนก้าพูดอย่างเบื่อหน่าย

ดูเหมือนพ่อมดฮาวด์จะคนที่รับมือได้ยากจึงทำให้คนส่วนใหญ่ไม่อยากจะข้องเกี่ยวกับเขา

เมอร์ลินครุ่นคิดถึงข้อมูลที่ได้รับจากเลอแรนก้า เขาได้รู้ว่าส่วนผสมปรุงยาที่มีค่านั้นไม่ควรนำไปมอบให้พ่อมดฮาวด์ ไม่อย่างนั้นเขาจะนำไปผลาญทิ้งอย่างไร้ประโยชน์

แต่อย่างไรก็ตามพ่อมดฮาวด์เชี่ยวชาญด้านปรุงยา บางทีเขาอาจจะมีน้ำยาที่สามารถทำให้โครงสร้างเวทมนต์คงที่ก็เป็นได้

“เอาล่ะเราไปข้างในกันเถอะ พ่อมดลีโออยู่ข้างในนั่น” เลอแรนก้าพูดพลางชี้ไปที่ประตูที่อยู่ด้านหน้าพวกเขา

เมอร์ลินพยักหน้า เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ และผลักประตูเข้าไปอย่างช้า ๆ

“ยินดีที่ได้รู้จักขอรับ ท่านพ่อมดลีโอ ผมเมอร์ลิน วิลสัน ผมเพิ่งเข้ามาดินแดนมนต์ด...”

ก่อนที่เขาจะพูดจบประโยค เขาได้ผงะกับสิ่งที่เห็นตรงเบื้องหน้า เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อระงับความตื่นกลัวเนื่องจากสิ่งที่เขามันน่ากลัวมากทำให้เขาสั่นสะท้านไปทั่วตัว

ตรงเบื้องหน้าเขามีชายร่างสูงผิวสีแดงก่ำ หลังของเขาค่อมเล็กน้อยและดูค่อนข้างมีอายุ เขาน่าจะเป็นพ่อมดลีโอ

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้เขาหวาดกลัวก็คือ เบ้าตาของพ่อมดลีโอนั้นว่างเปล่าไร้ลูกตา ตรงกลางหน้าผากของเขามีเนื้อนูนเล็ก ๆ มันมีดวงตาสีแดงเลือดที่คล้ายดวงตาอสรพิษซึ่งดวงตานั้นกำลังจ้องมองเมอร์ลินอย่างดุร้าย เขารู้สึกสั่นกลัวไปทั่วร่างโดยที่เขาไม่สามารถควบคุมความกลัวนี้ได้