WS บทที่ 107 พ่อมดลีโอ PART 1

การที่จะเข้าร่วมกับดินแดนมนต์ดำอย่างเป็นทางการนั้น เหล่านักเวทย์จะต้องมีพลังอยู่ในระดับหนึ่ง หากทำไม่ได้ภายใน 3ปี นักเวทย์เหล่าก็จะถูกริบแหวนและถูกขับไล่จากดินแดนมนต์ดำไป

แม้แต่เลอแรนก้าเองก็กำลังเผชิญกับปัญหานี้เช่น ตัวเธอที่อยู่ที่นี่เกือบจะครบ 3ปี หากเธอไม่สามารถเลื่อนระดับได้ เธอจะถูกขับไล่ออกจากที่นี่ไปเช่นกัน

“พลังจิตของคุณ มันน่าจะสูงพอที่จะสร้างคาถาระดับแรกไม่ใช่เหรอ ทำไมคุณถึงสร้างมันไม่ได้ล่ะ”

เมอร์ลินถามอย่างสงสัย จากที่เขาสังเกตตัวเธอ เขาพบว่าเธอมีพลังจิตที่เติบโตขึ้นเรื่อย ๆ แม้มันจะดูอ่อนแอกว่าของเขาแต่มันก็เพียงพอในการสร้างคาถาระดับหนึ่งได้

เลอแรนก้าได้หันมามองเลมอร์ลินอย่างประหลาดใจ เธอได้พูดอย่างแผ่วเบาว่า

“แน่นอนว่า พลังจิตของฉันเพียงพอที่จะสร้างคาถาได้อย่างที่คุณว่าแต่คุณรู้มั้ย ส่วนยากที่สุดมันก็คือการสร้างโครงสร้างเวทมนต์ยังไงล่ะ”

‘การสร้างโครงสร้างเวทมนต์ไม่น่าจะเป็นเรื่องยากนะ ที่นี่เป็นถึงองค์กรเวทมนต์ มันต้องมีองค์ความรู้มากมายและพวกคาถาที่เสถียรมากมายดังนั้นมันน่าจะหาง่ายไม่ใช่เหรอ’ เมอร์ลินครุ่มคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะพูดออกมาว่า

“ไม่ใช่ว่าการอยู่ที่นี่ตำรามากมาย มันจะทำให้เราสร้างโครงสร้างเวทมนต์ได้ง่าย ๆ หรอกหรือ”

เลอแรนก้ามองเมอร์ลินด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง ดูเหมือนเธอจะเข้าใจสิ่งที่เมอร์ลินคิด เธอได้ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้และพูดว่า “ดูเหมือนสิ่งที่คุณคิดมันจะไม่ตรงกับความเป็นจริงสักเท่าไหร่ แม้ว่าพวกเราจะมีโครงสร้างเวทมนต์มากมายแต่ด้วยพวกนักเวทย์แต่ละคนมีพลังจิตที่แตกต่างกันดังนั้นพวกเราจำเป็นต้องสร้างโครงสร้างเวทมนต์ที่เหมาะสมกับตัวเอง หากโครงสร้างเวทมนต์พวกนั้นไม่เข้ากับตัวของนักเวทย์ มันจะส่งผลให้โครงสร้างพังทลายและแตกสลายในที่สุด”

เลอแรนก้าชะงักเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองเมอร์ลินและพูดว่า “อย่าบอกจะว่าคุณไม่เคยสร้างโครงสร้างเวทมนต์ขึ้นมาใหม่เลยและจำลองพวกมันทันทีที่ได้รับพวกมันมา”

เรื่องนี้ทำให้เมอร์ลินตกใจเล็กน้อย เรื่องพวกนี้มันไม่มีในตำราของชายชราอีธาน เขาจำลองพวกมันลงในจิตใต้สำนึกได้คำนึงแค่ความเสถียรเท่านั้น

เมอร์ลินที่ศึกษาเรื่องราวเกี่ยวกับพ่อมดจากชายชราอีธาน ทำให้เขาไม่รู้ถึงวิธีการของพ่อมดคนอื่น ๆ เลย

เมื่อได้รู้เช่นนี้เขาจึงพูดกับเดอะเมทริกซ์ทันที

‘เดอะเมทริกซ์ ตรวจสอบสถานะของโครงสร้างเวทมนต์ในร่างกายของฉันหน่อยว่ามันทำงานอย่างปกติมั้ย’

ปี๊บ เริ่มต้นการตรวจสอบ... การตรวจสอบเสร็จสิ้น รูปแบบคาถาในร่างกายของคุณสามารถทำงานได้อย่างปกติ

‘แล้วโครงสร้างเวทมนต์อันที่เหลือล่ะ’

กำลังตรวจสอบข้อมูล...

หลังจากก็มีข้อมูลจำนวนมากปรากฏขึ้นมาในหัวของเมอร์ลิน พวกมันเป็นข้อมูลจากการสร้างคาถาลูกไฟ, แช่แข็งและโล่ปฐพี

เขารีบตรวจสอบข้อมูลพวกนั้นทันที ในไม่ช้าเขาก็ได้พบข้อมูลบางอย่างที่อยู่ท่ามกลางข้อมูลมากมาย เขาได้พบว่าโครงสร้างเวทมนต์ที่เขาได้ใช้อยู่ตอนนี้ มันได้มีความคล้ายคลึงกับที่นักเวทย์ขั้นสูงใช้อยู่ด้วย

“ฟู่~”

เมอร์ลินถอนหายใจอย่างโล่งอก แม้เขาจะไม่อยู่ว่าข้อมูลพวกนี้เข้าไปอยู่ในเดอะเมทริกซ์ตอนไหนแต่นี่มันแสดงให้เห็นว่าการมีเครื่องคิดเลขสุดอัจฉริยะมันสุดยอดมากเพียงใด

เมื่อเขารู้ว่าไม่มีอะไรผิดปกติกับโครงสร้างเวทมนต์ทั้งสาม เขาก็รู้สึกโล่งใจ

เลอแรนก้าที่มองดูสีหน้าของเมอร์ลินที่อยู่ ๆ ก็เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาทำให้เธอคิดว่าเมอร์ลินไม่สบายใจเกี่ยวกับเรื่องโครงสร้างเวทมนต์ เธอได้ส่ายหัวเล็กน้อยและพูดว่า

“เริ่องนี้คุณไม่ต้องกังวลมากจนเกินไป ถึงเธอจะสร้างโครงสร้างเวทมนต์ทั้งสามไปแล้วและอาจทำให้มีความเสี่ยงที่ร้ายแรงตามมาแต่ยังไงก็ตามมันก็มีทางแก้ด้วยการใช้น้ำยา”

“น้ำยาเหรอ?”

หัวใจของเมอร์ลินได้เต้นรัว เขานึกถึงพ่อมดฮิลล์ที่ทุกข์ทรมานกับโครงสร้างที่ไม่เสถียรและต้องการยาเป็นอย่างมาก

แต่อย่างไรก็ตามเลอแรนก้าไม่พูดอะไรเพิ่มเติมเกี่ยวกับน้ำยาที่ว่า เธอกล่าวต่อไปว่า

“นี่คือความรู้ทั่วไปที่คุณสามารถค้นหาได้ในดินแดนมนต์ดำ คุณต้องค่อย ๆ เรียนรู้มันไป คุณอาจจะเจอมันเข้าสักวัน เอาล่ะเรารีบไปหาพ่อมดลีโอกันเถอะ”

เมอร์ลินพยักหน้าอย่างเข้าใจ ตัวเขายังมีเวลาอีก 3ปี ดังนั้นเขาไม่จำเป็นต้องรีบร้อนใด ๆ เขาก้าวเดินไปข้างหน้าและตามเลอแรนก้าไป

ในระหว่างทางเขาได้พบกับหอคอยต่าง ๆ มากมาย บางแห่งก็สูงจนไม่เห็นยอด บางแห่งก็เตี้ยมาก

“พวกหอคอยเหล่านี้มันมีวงแหวนเวทย์ด้วยใช่มั้ย?”

เมอร์ลินสังเกตเป้นตัวอักษรรูปที่สลักอยู่บนหอคอย

เลอแรนก้าได้ชายตามองเมอร์ลินอย่างแปลก ๆ อยู่แวบหนึ่ง จากนั้นเธอได้พยักหน้าและพูดว่า

“คุณนี่ช่างสังเกตดีจริง ๆ เทียบกับตอนที่ฉันมาครั้งแรกฉันยังไมรู้เรื่องนี้เลย ใช่ คุณพูดถูก บนหอคอยพวกนี้มีวงแหวนเวทย์สลักอยู่ หากไม่มีมันหอคอยพวกนี้ไม่มีทางสูงได้ขนาดนี้หรอก

โดยตัวของวงแหวนเวทย์จะมีหน้าที่ช่วยป้องกันและไม่ทำให้หอคอยถล่มลงมาและยังสามารถเพิ่มความสูงของมันได้อีกด้วย นอกจากนี้ในเขตของดินแดนมนต์ดำจะมีหอคอยของพวกนักเวทย์ระดับกลาง พวกเขาจะได้รับการอนุญาตให้สร้างหอคอยของตัวเองได้ ยิ่งพลังของนักเวทย์แข็งแกร่งมากเพียงตัวหอคอยก็จะสูงสูงมากเท่านั้น”

เมอร์ลินกวาดสายตามองไปรอบ เขามองเป็นหอคอยที่สูงเสียดฟ้าอยู่ราว ๆ 50แห่ง นั่นหมายความว่ามีนักเวทย์ที่อยู่ในขั้นกลางอยู่ราว ๆ 50คน

ด้วยจำนวนนักเวทย์ขั้นกลางที่มากขนาดนี้ทำให้เขาไม่สามารถจินตนาการได้ว่าขุมพลังของดินแดนมนต์ดำนั้นมากเพียงใด

สำหรับเขาที่เป็นพ่อมดพเนจร พวกนักเวทย์ระดับหนึ่งนั้นหายากมากแล้ว พวกนักเวทย์ระดับสี่หรือสูงกว่าก็ยิ่งหายากไม่แพ้กัน

ในระหว่างที่เมอร์ลินกำลังจมอยู่ในห้วงความคิด ทันใดนั้นเลอแรนก้าก็หยุดเดินและหันมาหาเมอร์ลินด้วยรอยยิ้มและพูดว่า

“เรามาถึงแล้ว นี่คือหอคอยของพ่อมดลีโอ ที่นี่จะเป็นที่พักของคุณในอีก 3ปี ข้างหน้า”

เมอร์ลินเงยหน้ามองขึ้นไป เขามองเห็นหอคอยสีขาวอมเทาที่อยู่เบื้องหน้าเขา