EP.9 : เนื้อส่วนที่นุ่มที่สุด

เย่จงหมิงที่กำลังคึกคะนองด้วยพลังใหม่พุ่งทะยานออกจากห้องใต้ดินเข้าปะทะกับตัวเรือดที่หลงเหลือ แม้พวกมันจะเป็นสัตว์ประหลาดกลายพันธุ์ที่น่าสยดสยอง แต่สำหรับเขาในตอนนี้ พวกมันก็เป็นแค่เป้านิ่ง คมดาบในมือวาดผ่านอากาศอย่างเฉียบขาดและรวดเร็ว เพียงแค่สองนาที... วิลล่าทั้งหลังก็เงียบสงัด เหลือทิ้งไว้เพียงซากศพของแมลงร้าย

เมื่อมู่ซินเฟยค่อยๆ ก้าวเท้าออกมาจากห้องใต้ดิน ภาพที่เห็นคือพรมเปอร์เซียราคาแพงระยับถูกย้อมไปด้วยเลือดแมลงสีเขียวคล้ำและกลิ่นฉุนกึกที่ชวนอาเจียน เธอพยายามกลั้นของเก่าในท้องไว้สุดชีวิต ก่อนจะเงยหน้ามองเย่จงหมิง

สภาพของเขาดูไม่ได้เลย ร่างกายเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบสกปรก เลือดสีเขียวข้นคลั่กกระเซ็นเต็มเสื้อผ้า เศษเนื้อและขาแมลงยังติดอยู่ตามตัว

แต่... น่าแปลกที่ภาพอันน่าสะอิดสะเอียนนี้กลับไม่ได้ทำให้เธอรังเกียจ ตรงกันข้าม ในสายตาของเธอตอนนี้ ร่างกายของเขากลับดูเหมือนกำลังเปล่งประกายเจิดจ้า

ในยุคศิวิไลซ์ เขาอาจดูสกปรกและป่าเถื่อน แต่ในยุคเถื่อนนี่คือออร่าของผู้ที่ยืนหยัดเหนือห่วงโซ่อาหาร คราบเลือดไม่ใช่ความสกปรก แต่มันคือเหรียญตราแห่งชัยชนะของผู้ที่แข็งแกร่ง!

หัวใจของมู่ซินเฟยเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง ร่างกายรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างประหลาด... ทำไมเธอถึงรู้สึกปลอดภัยเมื่ออยู่ใกล้สัตว์ร้ายตัวนี้มากกว่าผู้ชายสำอางในเมืองหลวงเสียอีก?

เย่จงหมิงพ่นลมหายใจระบายความร้อน แม้จะเพิ่งวิวัฒนาการมา แต่การจัดการแมลงเปลือกแข็งนับสิบตัวรวดเดียวก็ผลาญพลังงานไปไม่น้อย เขาเดินไปที่หน้าต่าง กวาดสายตามองฝ่าความมืด

นอกจากเงาตะคุ่มที่เคลื่อนไหวไปมา เสียงร้องไห้และเสียงกรีดร้องโหยหวนยังคงดังระงมมาจากตึกอพาร์ตเมนต์ 7 ชั้น แรงระเบิดเมื่อครู่เปิดเผยตำแหน่งของผู้คน และตอนนี้งานเลี้ยงโต๊ะจีนของเหล่าซอมบี้ได้เริ่มขึ้นแล้ว

แต่สิ่งที่เขาโล่งใจคือ เขาไม่สัมผัสถึง "พืชวิวัฒนาการ" หรือสัตว์กลายพันธุ์ระดับสูงอื่นๆ ในบริเวณนี้ ซึ่งถือเป็นโชคดีในโชคร้าย เพราะในอนาคตพืชพวกนี้จะเป็นฝันร้ายที่แม้แต่ยอดฝีมือ 9 ดาวยังต้องเดินอ้อม

เมื่อเห็นเย่จงหมิงขยับตัวทำท่าจะออกไปข้างนอก มู่ซินเฟยก็เริ่มลนลาน เธอรีบวิ่งไปคว้าคอเสื้อเขาไว้ "คุณจะไปไหน?"

"ออกไปดูลาดเลา เธรออยู่ที่นี่" เย่จงหมิงตอบโดยไม่หันมามอง

"ฉันจะไปด้วย!"

เย่จงหมิงขมวดคิ้ว หันมามองว่าที่ยอดฝีมือ 9 ดาวที่ตอนนี้ทำตัวเหมือนลูกแมวหลงทาง "ตอนนี้มืดแล้ว ข้างนอกอันตรายมาก ถ้าเธอตามไปมีโอกาสสูงที่จะเกิดอุบัติเหตุ... อยู่ที่นี่แล้วช่วยฉันทำอะไรบางอย่างดีกว่า"

มู่ซินเฟยกระพริบตาปริบๆ "ทำอะไร?"

"ดูให้ดีนะ"

เย่จงหมิงคุกเข่าลงกับพื้น ใช้มีดกรีดผ่าเปลือกแข็งของซากตัวเรือดออกเผยให้เห็นเนื้อในที่ชุ่มน้ำ ตรงบริเวณรอยต่อระหว่างหัวกับลำตัว มีก้อนเนื้อสีขาวนวลขนาดเท่ากำปั้นซ่อนอยู่

"แล่เนื้อส่วนนี้ออกมาจากพวกมันทุกตัว โรยเกลือ แล้วเอาไปอบซะ"

"หา!?"

ใบหน้าสวยของเธอเหยเกด้วยความช็อก ให้เธอชำแหละไอ้แมลงยักษ์น่าขยะแขยงพวกนี้เนี่ยนะ? แถมยัง... อบเกลือ?

"นี่... ฟังดูเหมือนจะเอาไปกินเลยไม่ใช่เหรอ? จะบ้าเหรอ! น่าสะอิดสะเอียนจะตาย!"

เมื่อเจอกับสายตาตั้งคำถามของมู่ซินเฟย เย่จงหมิงก็พยักหน้าอย่างจริงจัง "แน่นอนว่าเอาไปเป็นอาหาร นี่มันของดีเลยนะ รสสัมผัสเหมือนเนื้อปูผสมไก่บ้าน ถ้าได้กินตอนร้อนๆ นี่คือสุดยอดเมนูเหลาเลยล่ะ"

พูดจบ เขาก็ไม่รอให้เธอปฏิเสธ ลากซากแมลงทั้งหมดไปกองรวมกัน แล้วขนลงไปในห้องใต้ดินพร้อมกับเตาอบ ก่อนจะดันหลังเธอเข้าไปข้างใน

ตัวเรือดพวกนี้เพิ่งกลายพันธุ์จึงยังไม่มีคริสตัลอสูร แต่เนื้อส่วนนี้คือแก่นแท้ของพลังงาน การกินมันจะช่วยเพิ่มสมรรถภาพทางร่างกาย ในยุคที่อาหารขาดแคลน นี่คือแหล่งโปรตีนชั้นเลิศที่หาไม่ได้ง่ายๆ

"ในเมื่อยังมีไฟฟ้าใช้ ก็จัดการพวกมันซะ ถ้าทำเสร็จก่อนฉันกลับมา ฉันจะให้น้ำยาวิวัฒนาการ 1 ดาวกับเธอ แต่ถ้าฉันกลับมาแล้วยังเห็นซากพวกนี้กองอยู่... หึหึ"

เขาปรายตามองเรือนร่างที่เว้าโค้งของเธอด้วยสายตาของอันธพาลหื่นกาม "ฉันอาจจะต้องหา 'กิจกรรมอื่น' ทำกับเธอเพื่อระบายความเครียดแทนนะ"

มู่ซินเฟยหน้าซีดเผือดแล้วรีบพยักหน้ารับปากทันที วินาทีต่อมา เธอเห็นเขาลากโต๊ะตัวใหญ่มาอุดรูกระจกที่ถูกกรดกัดจนเป็นโพรง

"อย่าไปแตะถุงสีเขียวข้างๆ ตัวมันล่ะ นั่นคือถุงเก็บกรด พลาดโดนเข้าผิวสวยๆ ของเธอได้ละลายหายไปแน่"

เสียงกำชับของเย่จงหมิงดังเข้ามาในห้อง ทำให้มู่ซินเฟยที่กำลังหวาดระแวงรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาเล็กน้อย... อย่างน้อยเขาก็ยังห่วงสวัสดิภาพเธอล่ะนะ

ภายนอกวิลล่า ติงเฉิงอพาร์ตเมนต์ที่มีประชากรนับพันคน บัดนี้กลายเป็นโรงฆ่าสัตว์ขนาดใหญ่ คาดว่าน่าจะมีซอมบี้เกิดขึ้นใหม่อย่างน้อย 300-400 ตัว

พวกมันทั้งหมดคือซอมบี้เลเวล 1 และเป็นแหล่งกำเนิดคริสตัลอสูรเลเวล 1 คนอื่นอาจมองว่าพวกมันคือมัจจุราช แต่สำหรับเย่จงหมิง นี่คือ "ตู้กดเงินสดเคลื่อนที่"

ตอนนี้เขาเป็นผู้วิวัฒนาการ 1 ดาว ร่างกายแข็งแกร่งกว่าคนปกติ 6 เท่า เมื่อรวมกับประสบการณ์และทักษะการต่อสู้ การฆ่าซอมบี้ธรรมดาจึงง่ายเหมือนบี้มด

เย่จงหมิงเคลื่อนไหวราวกับแมวป่าในพุ่มไม้ ลอบเร้นเข้าหาตึก 7 ชั้นดุจเงา อาศัยความมืดเป็นผ้าคลุมกาย จนกระทั่งเข้าสู่เขตตึกอพาร์ตเมนต์ เขาถึงได้เผชิญหน้ากับเหยื่อรายแรก

มันคือชายวัยกลางคนในชุดนอนลายตารางสีฟ้าขาวที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือด หน้าท้องด้านซ้ายเป็นรูโบ๋ เผยให้เห็นลำไส้ที่ห้อยรุ่งริ่งออกมาข้างเอว เวลาเดินแกว่งไปมาดูน่าสยดสยองพิลึก

เย่จงหมิงเห็นภาพแบบนี้มาจนชินชา เขาไม่กระพริบตาด้วยซ้ำขณะย่างสามขุมเข้าไป ซอมบี้ตัวนั้นเชื่องช้าเกินไปในสายตาของเขา ก่อนที่มันจะทันได้หันมาส่งเสียงขู่ เขาก็แทงมีดเข้าที่ท้ายทอย ทะลุกะโหลก ตัดขั้วประสาท ดับชีพมันในพริบตาเดียว

เขาดึงคริสตัลอสูรออกมาจากกลางหน้าผากอย่างชำนาญ เตรียมจะมุ่งหน้าต่อเพื่อเก็บเกี่ยวผลผลิต

แต่ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงกรีดร้องแหลมสูงดังมาจากด้านหลังไม่ไกลนัก!