บทที่ 15: พิมพ์เขียวเครื่องยนต์ลูกผสมระดับสีเขียว

บทที่ 15: พิมพ์เขียวเครื่องยนต์ลูกผสมระดับสีเขียว

ของดีที่สุดที่ได้จาก กล่องสมบัติสีขาว คือ พิมพ์เขียวเครื่องปรับอากาศกินไฟต่ำ แต่กล่องสมบัติสีเขียว 2 ใบนั้นก็ให้ของดีมาไม่แพ้กัน

กล่องสีเขียวใบแรกดร็อป ม้วนคัมภีร์ขยายช่องเก็บของ มาอีกอัน ซูหยางกดใช้ทันที ทำให้ตอนนี้ช่องเก็บของของเขาขยายเป็น 20 ช่องแล้ว!

ส่วนกล่องสีเขียวอีกใบ ดร็อป น้ำยาเร่งความเร็วพาหนะระดับสีเขียว มาให้ถึง 3 ขวด

[ไอเทม: น้ำยาเร่งความเร็วพาหนะ]

[ประเภท: วัสดุสิ้นเปลือง]

[ระดับ: เขียว]

[คุณสมบัติ: เพิ่มความเร็วของพาหนะระดับสีขาว 50% และเพิ่มความเร็วพาหนะระดับสีเขียว 100% เป็นเวลา 1 ชั่วโมง!]

เห็นได้ชัดว่าเจ้านี่เกิดมาเพื่อพาหนะระดับสีเขียวโดยเฉพาะ ขืนเอาไปใช้กับรถสีขาวคงเสียของแย่

"ถ้าเปิดได้เร็วกว่านี้สักครึ่งชั่วโมง ฉันคงซิ่งไปถึง สถานีเริ่มต้น ได้แล้วแท้ๆ"

มองดูท้องฟ้าที่เริ่มมืดลง ซูหยางส่ายหน้าอย่างเสียดาย จากประสบการณ์เมื่อวาน อีกไม่เกิน 20 นาทีฟ้าคงมืดสนิท

ถึงรถสามล้อไฟฟ้าของเขาจะไฮเทคแค่ไหน แต่มันดันไม่มีไฟหน้า ถ้าฟ้ามืดตึ๊ดตื๋อเมื่อไหร่ ก็เท่ากับขับรถปิดตาดีๆ นี่เอง

ช่างเถอะ กินข้าวเย็นดีกว่า!

ซูหยางส่ายหน้าไล่ความคิดฟุ้งซ่าน แล้วเริ่มลงมือทานมื้อเย็นพร้อมกับเปิดช่องสื่อสารอ่านฆ่าเวลา

ข้อมูลแรกที่เตะตาเขาคือจำนวนประชากรในช่องพื้นที่

[ช่องพื้นที่ 9527: ประชากร 6,331 คน, โพสต์ได้คนละ 5 ครั้งต่อวัน]

หายไปอีกสองร้อยกว่าคนแล้วเหรอ?

เมื่อเห็นตัวเลขนี้ ปฏิกิริยาแรกของซูหยางคือความชินชา... หรืออาจจะเรียกว่าความด้านชาก็คงไม่ผิดนัก

"ฟ้าจะมืดแล้ว เตรียมตัวกันพร้อมรึยัง?"

"เตรียมอะไร? คืนนี้ฉันจะเดินลุยต่อ ไม่สนห่าเหวอะไรทั้งนั้น ใครจะทำไม?"

"ฮ่าๆ วันนี้ฉันได้กล่องสมบัติมา 5 ใบ ย่อยได้เศษไม้ 15 อัน แถมเปิดได้มาอีก 6 อัน คืนนี้รอดตายสบายๆ"

"พี่ชายคนไหนใจดีแบ่งเศษไม้ให้น้องสาวบ้างคะ? น้องสาวแลกด้วยบริการสุดพิเศษ กลิ่นเดิมๆ ไม่ผ่านการปรุงแต่งนะจ๊ะ!"

"ใครให้เศษไม้กับอุปกรณ์ฉัน พ่อฉันคือหลี่ต้ากัง กลับไปได้เมื่อไหร่ ฉันจะตอบแทนให้อย่างงาม"

"เชี่ยเอ้ย ป่านนี้ยังมีพวกปัญญาอ่อนเพ้อเจ้อเรื่องกลับบ้านอยู่อีกเหรอ?"

"เหอะ ถ้านายคิดแบบนั้น นายก็แพ้แล้ว ฉันจะบอกให้นะ พวกนั้นมันตกเหยื่อชัดๆ ในบรรดาคนหกพันกว่าคนนี้ อาจจะมีพวกโง่จริงๆ หลงเชื่อก็ได้!"

"ฮ่าๆๆ เก็บกล่องสมบัติที่ระยะ 180 กิโลฯ ได้ทันก่อนฟ้ามืดพอดี!"

"180 กิโลฯ? โหดจัด! ฉันเพิ่งผ่าน 100 กิโลฯ มาแบบหืดจับ"

"แค่นั้นกระจอก เพื่อนฉันไปถึง 250 แล้วเว้ย"

"250 บ้าบออะไร? เดี๋ยวก็คงมีเรื่องเล่าจาก 'เพื่อนในจินตนาการ' อีกสิท่า"

"ไม่ใช่มีคนบอกว่าอัปเกรดเป็นจักรยานไฟฟ้าได้แล้วเหรอ? วันละ 100 กิโลฯ น่าจะหมูๆ นะ"

"ฉันได้ยินว่ามีคนอัปเกรดเป็นมอเตอร์ไซค์ แถมได้น้ำมันเต็มถัง แต่ขับไปได้แค่ 200 กิโลฯ น้ำมันหมดเกลี้ยง"

"ชิบหาย มีงี้ด้วย? แล้วทีนี้ต้องเข็นมอเตอร์ไซค์เดินเหรอวะ?"

...เข็นมอเตอร์ไซค์?

ก็ไม่แน่เสมอไป

ซูหยางฉุกคิดขึ้นได้ว่าตอนที่เขาเปิดกล่องสมบัติ มีกล่องสีขาว 3-4 ใบดร็อป น้ำมันเบนซิน มาให้ แม้จะแค่ขวดละ 1 ลิตรก็ตาม

ตอนนั้นเขาไม่ได้ใส่ใจ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าหลังจากระยะ 300 กิโลเมตร กล่องสมบัติสีขาวทุกๆ 10 กิโลเมตรจะมีโอกาสดร็อปน้ำมันด้วย

"ถ้าอย่างนั้น พิมพ์เขียวเครื่องยนต์น้ำมันก็น่าจะโผล่มาเร็วๆ นี้เหมือนกัน"

คิดได้แบบนี้ ซูหยางก็เริ่มลังเล

"ฉันมีเครื่องยนต์ไฟฟ้าอยู่แล้ว ถ้าได้เครื่องยนต์น้ำมันมา จะเอายังไงดี?"

จะถอดอันเก่าออกแล้วใส่อันใหม่แทนดีไหม?

ขณะที่ซูหยางกำลังขบคิด ป็อปอัปแจ้งเตือนเพื่อนก็เด้งขึ้นมา

ตอนนี้ซูหยางมีเพื่อนแค่คนเดียว คือ เซี่ยเปียน

เซี่ยเปียน: "ลูกพี่ครับ มีคนอยากซื้อเนื้องูเพิ่มค่าสถานะของพี่ ยังพอมีเหลือไหม?"

มีคนอยากซื้อเนื้องู?

ซูหยางชะงักไปนิดหน่อย เขาไม่ได้ลงขายเนื้องูพวกนี้ในหอการค้าสักหน่อย

หลังจากรวบรวมมาได้ เขากินเองไป 2 กิโลฯ ขายให้เซี่ยเปียน 2 กิโลฯ ตอนนี้เหลืออยู่ 16 กิโลฯ ที่เขาไม่เอาลงขายเพราะกะจะเก็บไว้แลกของแรร์เวลาเจอของถูกใจ

ดูทรงแล้ว เซี่ยเปียนคงกินเอง 1 กิโลฯ แล้วเอาอีก 1 กิโลฯ ไปขายต่อ พร้อมกับโปรโมทสรรพคุณให้เสร็จสรรพ ซึ่งนี่แหละคือสิ่งที่ซูหยางต้องการ

ยังไงซะ การที่มีคนวิ่งมาหา ย่อมดีกว่าต้องวิ่งไปหาลูกค้าเองอยู่แล้ว

ซูหยาง: "อยากได้เนื้องู? ขายได้ แต่ไม่รับแลกของกระจอกๆ นะ"

เซี่ยเปียน: "ไม่ต้องห่วงครับลูกพี่ คนนี้มีของดี เดี๋ยวผมส่งนามบัตรให้คุยกันเองเลย"

ไม่นาน นามบัตรติดต่อก็ถูกส่งมา

ซูหยางกดเข้าไปดู แล้วก็ต้องแปลกใจเมื่อพบว่าคนซื้อคือ 'คนคุ้นเคย' คนที่เขาเคยทำการค้าด้วยครั้งแรกสุด สมัยที่เอาความอึดแลกน้ำ 100 มล. เพื่ออัปเกรดจักรยาน

เจียงม่านเสวี่ย?

ผู้หญิงเหรอ?

เมื่อก่อนไม่ได้สนใจ แต่ตอนนี้ซูหยางเห็นข้อมูลของเธอชัดเจน และสิ่งที่ทำให้เขาอึดอัดใจนิดหน่อยคือ เธอกดส่งข้อความหาเขามาเยอะมาก แต่เขาไม่เคยเปิดอ่านเลย

อืม... แกล้งทำเป็นไม่เห็นละกัน

ซูหยาง: "คุณอยากซื้อเนื้องูเพิ่มค่าความอึดเหรอ?"

อีกด้านหนึ่ง เจียงม่านเสวี่ย นั่งรออยู่ในรถสามล้อของเธอ หลังจากเพิ่งคุยกับเซี่ยเปียนจบ

"ชิ ในที่สุดก็ตอบสักที ตาซูหยางคนนี้หยิ่งชะมัด!"

เห็นข้อความตอบกลับของซูหยาง เจียงม่านเสวี่ยบ่นอุบอิบ แต่เธอก็รู้ดีว่าเขาคงบล็อกข้อความแปลกหน้าไว้ เพราะเธอก็ทำเหมือนกัน

ถ้าไม่ได้ซื้อน้ำจากเซี่ยเปียน เธอคงไม่รู้หรอกว่าคู่ค้าคนแรกของเธออย่างซูหยางจะมีของดีขนาดนี้

เห็นแก่เนื้องู ฉันจะยอมเป็นผู้ใหญ่ใจกว้างละกัน

บ่นพึมพำกับตัวเองเสร็จ เจียงม่านเสวี่ยก็เริ่มพิมพ์ตอบ

เจียงม่านเสวี่ย: "ใช่ ฉันขอใช้แท่งเหล็กกับแท่งทองแดงแลกซื้อเนื้องู 1 กิโลกรัม"

แท่งเหล็กกับแท่งทองแดง?

ซูหยางสะดุ้ง แม่เจ้าประคุณเจียงม่านเสวี่ยคนนี้ต้องดวงดีขนาดไหนเนี่ย?

ต่อให้เดินทางมา 200-300 กิโลเมตร ก็คงเปิดกล่องได้แค่ 20-30 ใบ ลำพังแค่เศษเหล็กกับเศษทองแดงที่เปิดได้ ไม่น่าจะพอหลอมรวมเป็นแท่งได้เยอะขนาดนี้ แสดงว่าเธอต้องเปิดได้แท่งเหล็กกับแท่งทองแดงสำเร็จรูปมาจาก กล่องสมบัติสีเขียว แน่ๆ

(ซึ่งถ้าซูหยางไม่ได้ถาม เขาคงไม่รู้ว่าเจียงม่านเสวี่ยเปิดได้แท่งเหล็กจาก กล่องสมบัติสีขาว ต่างหาก!)

ซูหยาง: "ผมไม่ต้องการของพวกนั้น ผมต้องการพิมพ์เขียวพิเศษ หรือวัสดุพิเศษ"

ว่าแล้วเชียว ไม่ได้ผลจริงๆ ด้วย

เจียงม่านเสวี่ยถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะตอบกลับ "ฉันมีพิมพ์เขียวสีเขียวระดับพิเศษอยู่อันนึง แต่เนื้องูแค่ 1 กิโลฯ มันไม่พอนะ"

ส่งข้อความเสร็จ เธอก็แนบข้อมูลพิมพ์เขียวมาด้วย

[ไอเทม: พิมพ์เขียวสังเคราะห์เครื่องยนต์ลูกผสม]

[ประเภท: พิมพ์เขียว]

[ระดับ: เขียว]

[การใช้งาน: สามารถอัปเกรดพาหนะที่มีทั้งเครื่องยนต์ไฟฟ้าและเครื่องยนต์เชื้อเพลิง ให้กลายเป็นพาหนะเครื่องยนต์ไฮบริด]

[หมายเหตุ: พิมพ์เขียวนี้เมื่อสังเคราะห์แล้ว จะไม่สามารถย้อนกลับได้]

คุณพระช่วย เธอมีของดีขนาดนี้เลยเหรอ?

เห็นคุณสมบัติของพิมพ์เขียว ซูหยางเนื้อเต้นทันที

เขาต้องเอาพิมพ์เขียวใบนี้มาให้ได้!

แต่การที่เจียงม่านเสวี่ยยอมเอาของระดับนี้มาแลก แปลว่าเธอไม่เห็นค่าของมัน หรือเธอยังมีของที่ดีกว่านี้ซ่อนอยู่อีก?