บทที่ 9: เปิดกล่องสมบัติจนมือหงิก

บทที่ 9: เปิดกล่องสมบัติจนมือหงิก

[งูทะเลทราย (ระดับยอดเยี่ยม)]

[เลเวล: 5]

[HP: 60/60]

[มานา: 15/15]

[สกิล: พิษร้ายแรง, พ่นพิษ]

...มอนสเตอร์ระดับยอดเยี่ยม เลเวล 5!

ซูหยางไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาขว้างดาบใหญ่ในมือออกไปสุดแรง

ฉึก!

เจ้างูทะเลทรายหลบคมดาบได้อย่างฉิวเฉียด ดาบเล่มนั้นพลาดเป้าไปปักเข้ากลางลำตัวของแมงป่องทะเลทรายตัวหนึ่งจนจมลงไปในผืนทราย แต่ในชั่วพริบตาที่ดาบหลุดจากมือ ปืนพกกระบอกงามก็ปรากฏขึ้นแทนที่

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนห้านัดดังกึกก้องกัมปนาทท่ามกลางความเงียบสงัดของราตรีกาล

[สังหาร งูทะเลทราย ระดับยอดเยี่ยม เลเวล 5 จำนวน 1 ตัว!]

[ได้รับ: กล่องสมบัติสีเขียว * 1, เหรียญทองแดง + 10, ค่าประสบการณ์ + 10!]

...อันที่จริง นัดที่สามก็เจาะเข้าจุดตายของมันแล้ว แต่ต้องยอมรับว่าส่วนหนึ่งเป็นเพราะโชคช่วย สองนัดแรกพลาดเป้าไปอย่างน่าเสียดาย ส่วนสองนัดหลังก็โดนแค่ถากๆ ซูหยางเองยังแอบทึ่งกับผลงานตัวเอง

แต่เขาไม่มีเวลามาชื่นชมผลงาน เพราะทันทีที่งูทะเลทรายสิ้นใจ ฝูงงูหางกระดิ่งและแมงป่องตัวอื่นๆ ก็เริ่มมีท่าทีจะล่าถอย

ซูหยางจะยอมให้พวกมันหนีไปได้ยังไง?

นั่นมันกล่องสมบัติเดินได้ทั้งนั้น!

ไวเท่าความคิด ซูหยางคว้าลังกระดาษใส่น้ำแร่มาทำเป็นคบเพลิงชั่วคราว แล้วพุ่งตัวไล่ล่าสังหารพวกมันอย่างบ้าคลั่ง

ผ่านไปสิบกว่านาที ซูหยางถึงยอมรามือ

มีหลายตัวที่หนีรอดไปได้ แต่พวกมันหนีเข้าไปลึกจากถนนมากเกินไป ซูหยางไม่กล้าเสี่ยงตามเข้าไป เพราะไม่มีใครรู้ว่าในทะเลทรายลึกๆ นั้นมีอันตรายอะไรซ่อนอยู่อีก แถมอากาศก็หนาวเหน็บจนเข้ากระดูก

ซูหยางตัวสั่นด้วยความหนาว รีบกลับมาที่แคมป์ไฟแล้วโยนฟืนเพิ่มเข้าไปทันที ความอบอุ่นที่แผ่ออกมาช่วยให้เขารู้สึกดีขึ้นมาก

เมื่อร่างกายเริ่มอุ่น ซูหยางก็เปิดหน้าต่างระบบเพื่อเช็กผลประกอบการในรอบนี้

[ผู้ใช้: ซูหยาง]

[เลเวล: ระดับทั่วไป 7 (191/80)]

[HP: 68/80]

[มานา: 10/10]

[พละกำลัง: 3]

[ความอึด: 8]

[ความว่องไว: 2]

[จิตวิญญาณ: 1]

[สกิล: สกิลรวบรวม (LV3)]

[แต้มสกิล: 4]

[แต้มสถานะอิสระ: 0]

[ช่องเก็บของ (8/10): กล่องสมบัติสีน้ำเงิน * 1, กล่องสมบัติสีเขียว * 2, กล่องสมบัติสีขาว * 99, กล่องสมบัติสีขาว * 33...]

กล่องสมบัติสีเขียว 1 ใบ!

กล่องสมบัติสีขาว 67 ใบ!

นั่นหมายความว่าเขาฆ่ามอนสเตอร์ไปถึง 68 ตัว!

ซูหยางแอบเสียดายเล็กน้อย จริงๆ มีพวกมันหนีไปได้อีกเพียบ ถ้าเก็บพวกนั้นได้หมด เขาคงเลเวลอัปไปถึงระดับ 10 สบายๆ แต่ด้วยค่าประสบการณ์ตอนนี้ คงไปได้แค่เลเวล 9

ด้วยความคิดเพียงแวบเดียว ค่าประสบการณ์ 170 แต้มถูกใช้ไป ซูหยางเลเวลอัปสองขั้นรวด สู่ ระดับทั่วไป เลเวล 9!

เขาได้รับแต้มสถานะอิสระ 2 แต้ม และแต้มสกิลอีก 2 แต้ม!

คราวนี้ซูหยางไม่ลังเล เทแต้มสถานะอิสระทั้ง 2 แต้มลงค่า ความว่องไว ทันที เขาตระหนักแล้วว่าความเร็วคือสิ่งสำคัญ หลังจากอัปเกรด เขารู้สึกตัวเบาหวิว ปฏิกิริยาตอบสนองเฉียบคมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ซูหยางลองขยับตัวดู พบว่าความเร็วเพิ่มขึ้นมากโข ถ้าเขามีความเร็วระดับนี้ตั้งแต่เมื่อกี้ เขาคงไล่ฆ่าพวกแมงป่องและงูหางกระดิ่งได้ทัน และคงเลเวล 10 ไปแล้ว

"เอ้อ แล้วคนอื่นล่ะ เจอแบบเดียวกันไหม?"

ซูหยางฉุกคิดขึ้นได้ เขารีบเปิดช่องสื่อสารดู และพบว่าไม่ได้มีแค่เขาคนเดียวที่เจอสถานการณ์นี้ แต่ดูเหมือนทุกคนจะโดนรับน้องเหมือนกันหมด

"แม่เจ้าโว้ยยย! ทำไมแมงป่องกับงูหางกระดิ่งมันเยอะขนาดนี้วะเนี่ย!"

"เชี่ยเอ้ย ที่น่ากลัวที่สุดคืนนี้ไม่ใช่ความหนาวแล้ว แต่เป็นไอ้พวกแมงป่องกับงูพิษพวกนี้ต่างหาก!"

"จุดไฟเร็ว! แสงไฟช่วยไล่พวกมันได้ มันน่าจะมีกลไกแพ้แสงไฟอยู่"

"บ้าเอ๊ย ยิ่งเหมือนเกมเข้าไปทุกที งูหางกระดิ่งกลัวไฟเนี่ยนะ?"

"ฮือๆ นี่ไม้ฟืนอันสุดท้ายของฉันแล้ว จะทำไงต่อดี ใครก็ได้ช่วยด้วย ฉันโดนล้อมแล้ว"

"ทุกคนก็เอาตัวรอดกันแทบตาย จะให้ไปช่วยยังไงไหว แล้วแกอยู่ไหนยังไม่รู้เลยเนี่ย"

"แงงง อยากกลับบ้าน!"

"หนีสิเว้ย! ฉันลองปั่นจักรยานหนีดูแล้ว พวกมันตามไม่ทัน!"

"ทำงั้นได้ด้วยเหรอ? ไม่กลัวตกถนนรึไง?"

"เฮ้ย! อย่าปั่นมั่วซั่วถ้าไม่มีไฟนะ ไม่งั้น..."

"ไม่งั้นอะไร? พี่ชายหายไปไหนแล้ว?"

"น่าจะไปสวรรค์แล้วมั้ง สงสัยเบรกแตกตกถนนลงไปนอนกอดแมงป่องแล้วแหละ"

...ชัดเจน ไม่ใช่แค่ฉันคนเดียวที่เจอศึกหนัก

ซูหยางถอนหายใจเบาๆ ยิ่งเห็นจำนวนคนในช่องพื้นที่ลดฮวบลงเรื่อยๆ เขายิ่งตระหนักว่าคนตายเพิ่มขึ้นทุกวินาที

ถ้าฟืนไม่พอ คืนนี้คงมีคนตายเกลื่อนทะเลทรายแน่

เดินทางตอนกลางคืน?

มันก็เป็นทางรอดทางหนึ่ง แต่ถ้าไม่มีแสงไฟนำทาง ก็เหมือนปั่นจักรยานลงนรกดีๆ นี่เอง

ถนนดูเหมือนจะตรง แต่ในความมืดมิดและอันตรายรอบด้าน ใครจะมั่นใจได้ว่าจะประคองรถให้อยู่บนถนนได้ตลอดรอดฝั่ง?

ขนาดซูหยางยังไม่มั่นใจเลย แล้วคนอื่นล่ะ? ต่อให้เก่งแค่ไหน ในสถานการณ์แบบนี้คงรอดยาก

"โชคดีที่ฉันมองเห็นหลอดเลือด ไม่งั้นต่อให้เก่งแค่ไหน คืนนี้ก็คงนอนไม่หลับเหมือนกัน!"

ซูหยางแอบดีใจเงียบๆ เขาปิดช่องสื่อสาร แล้วเติมฟืนเพิ่มอีกสองกองรอบๆ เก้าอี้ผ้าใบ

ภายใต้แสงสว่างจากกองไฟทั้งสามกอง ซูหยางนั่งอยู่ตรงกลางอย่างอบอุ่นและปลอดภัย ราวกับราชาในป้อมปราการแห่งเปลวเพลิง

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือความปลอดภัย!

และในเมื่อปลอดภัยแล้ว สิ่งที่น่าทำที่สุดในเวลานี้ก็คือ... เปิดกล่องสมบัติ!

ไม่นาน เบื้องหน้าซูหยางก็เต็มไปด้วยกล่องสมบัติละลานตา!

รวมกล่องสีเขียว 1 ใบ ทั้งหมดก็ 68 ใบ!

ซูหยางเริ่มเปิดกล่องอย่างบ้าคลั่ง ต้องยอมรับเลยว่าการเปิดกล่องรัวๆ แบบนี้ทำเอามือไม้สั่นไปหมด

นี่มันนิยามของคำว่า "เปิดจนมือหงิก" ชัดๆ!

ผ่านไปหลายนาทีของการกดเปิดรัวๆ กองภูเขาวัสดุอุปกรณ์ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า ของล้นช่องเก็บของจนทะลักออกมากองกับพื้น

เศษเหล็ก เศษไม้ ชิ้นส่วนอะไหล่ กองพะเนินเทินทึก อาหารและน้ำดื่มอีกเพียบ กินทิ้งกินขว้างได้เป็นเดือน

แต่สำหรับซูหยาง สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ พิมพ์เขียว!

"นั่นไง! ที่ผ่านมาเปิดได้น้อย เพราะเปิดกล่องไม่เยอะพอจริงๆ ด้วย!"

เมื่อเห็นพิมพ์เขียว 8 ใบวางเรียงรายอยู่ตรงหน้า ซูหยางยิ่งมั่นใจ ไม่ใช่ว่าเขาดวงซวย แต่ปริมาณมันต้องถึงคุณภาพถึงจะเกิด!

และดูสิ ในบรรดาพิมพ์เขียว 8 ใบ มีพิมพ์เขียวล้อช่วยพยุงถึง 3 ใบ และหนึ่งในนั้นเป็น ระดับสีเขียว ซึ่งทำเอาซูหยางเซอร์ไพรส์สุดๆ

[ไอเทม: พิมพ์เขียวล้อช่วยพยุงพาหนะ]

[ประเภท: พิมพ์เขียว]

[ระดับ: เขียว]

[การใช้งาน: ใช้สร้างล้อช่วยพยุงระดับสีเขียว ชิ้นส่วนสำคัญในการอัปเกรดจักรยานเป็นรถสามล้อ]

[วัสดุที่ต้องการ: เศษเหล็ก * 30, แผ่นทองแดง * 30, ยาง * 30]

วัสดุที่ต้องใช้เพิ่มขึ้นสิบเท่า แต่คุณภาพก็ขยับเป็นสีเขียว

สำหรับซูหยาง แน่นอนว่าต้องจัดของดีที่สุด เขาไม่รอช้า กดสร้างล้อช่วยพยุงสีเขียวทันที แล้วถอดอันสีขาวเก่าทิ้งไป

จากนั้น ซูหยางก็ต้องประหลาดใจ เมื่อพบว่าคุณภาพจักรยานของเขาเพิ่มขึ้นด้วย

[พาหนะ: จักรยานใหม่เอี่ยม]

[ระดับ: ขาว 6 ดาว]

[ความเร็ว: 25 กม./ชม.]

[ชิ้นส่วน: ล้อช่วยพยุงสีเขียว]