บทที่ 40 - สุกี้เนื้อนกวิเศษ ทั้งอร่อยทั้งเพิ่มพลัง!

บทที่ 40 - สุกี้เนื้อนกวิเศษ ทั้งอร่อยทั้งเพิ่มพลัง!

สาเหตุที่ไม่ได้รีบกลับไปที่เมืองหน้าเขตหวงห้าม หลักๆ ก็เพราะบนหลังของจ้าวฮังตอนนี้ แบกเนื้อก้อนโตของนกวิเศษที่ลากรถศึกเก้าหงส์เหินเวหาของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เหยากวงมาด้วยน่ะสิ

จนกระทั่งเข้ามานั่งในถ้ำที่ขุดไว้ จ้าวฮังรีบร่ายคาถาปิดผนึกปากถ้ำหลายชั้น ถึงค่อยทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นได้

"ที่รอดมาได้คราวนี้ สงสัยจะเป็นเพราะเสี่ยวหนานแน่ๆ" จ้าวฮังเก็บขวดหยกที่ใส่น้ำตาของเสี่ยวหนานลงไปในกงล้อทะเล พึมพำกับตัวเองด้วยความหวาดเสียว

พวกผู้ฝึกตนที่ตามเข้าไปเกือบตายเกลี้ยง!

ที่จ้าวฮังหนีรอดมาได้ น่าจะเป็นเพราะน้ำตาหยดนี้ ทำให้พวกสัตว์อสูรสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของจักรพรรดินีผู้โหดเหี้ยม ก็เลยไม่กล้าลงมือกับจ้าวฮัง

แน่นอนว่าทั้งหมดนี้ จ้าวฮังก็แค่เดาเอาเอง

ปรับลมหายใจอยู่พักใหญ่ จนกระทั่งจิตใจสงบลง เขาถึงค่อยหันมามองก้อนเนื้อที่ตัวเองแบกออกมา

เนื้อนกวิเศษระดับสี่สุดขั้ว ภายในอัดแน่นไปด้วยพลังเทพมหาศาล

ถึงก้อนเนื้อจะมีขนาดแค่สองฝ่ามือ แต่พลังงานที่อยู่ข้างในน่าจะเกินหนึ่งพันชั่ง!

"จะว่าไป ข้าก็ไม่ได้กินอาหารมาตั้งนานแล้ว วันนี้ฤกษ์งามยามดี ลองทำสุกี้กินซะเลย!"

จ้าวฮังคิดไปคิดมา ก็พึมพำกับตัวเอง

เขาเคยลองถามระบบดูแล้ว ไม่สามารถเปลี่ยนเลือดเนื้อเป็นแต้มพลังงานได้โดยตรง ดังนั้นทางเดียวคือต้องกินมันเข้าไป!

"เสียดาย ถ้าอาวุธของข้าเป็นหม้อสามขา ก็คงง่ายกว่านี้ เอาหม้อมาต้มสุกี้กินได้เลย"

จ้าวฮังหยิบหม้อใบเล็กที่เคยใช้ปรุงยาน้ำบุปผาร้อยชนิดตอนอยู่ถ้ำสวรรค์หลิงซูออกมาจากกงล้อทะเล วางไว้ตรงหน้า

เติมน้ำลงไปในหม้อ

ใช้พลังเทพจุดไฟ เริ่มต้มน้ำให้เดือด!

จ้าวฮังจัดการล้างทำความสะอาดเนื้อนกวิเศษอย่างง่ายๆ พร้อมกับรองเลือดที่ติดมาเก็บไว้ด้วย

จากนั้นก็ใช้กระบี่ชื่อเซียวแล่เนื้อนกเป็นแผ่นบางๆ แล้วใส่ลงไปในหม้อพร้อมกับสมุนไพรวิเศษนานาชนิด

ต้มไปได้ประมาณหนึ่งชั่วยาม กลิ่นหอมของเนื้อก็เริ่มโชยออกมาจากหม้อ จ้าวฮังทนไม่ไหวอีกต่อไป หยิบตะเกียบขึ้นมาโซ้ยแหลก

คำแรก หวานฉ่ำ เด้งสู้ฟัน! รู้สึกเหมือนได้รับพลังชีวิตที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน

พอกลืนเนื้อนกวิเศษลงท้อง จ้าวฮังก็รู้สึกอบอุ่นไปทั่วทั้งร่างทันที

ต่อด้วยคำที่สอง คำที่สาม!

ไม่นาน เนื้อขนาดสองฝ่ามือก็ถูกจ้าวฮังยัดลงท้องจนเกลี้ยง

แม้แต่สมุนไพรที่ใส่ลงไป จ้าวฮังก็ไม่ปล่อยให้เหลือ ยกหม้อซดน้ำซุปจนหยดสุดท้าย!

สะใจเว้ย!

จ้าวฮังเรอออกมาเสียงดัง ทันใดนั้นดวงตาของเขาก็เริ่มเปล่งแสงสีทอง

พลังเทพรั่วไหล!

งานนี้โด๊ปหนักเกินไปแล้ว!

ไม่ใช่แค่ดวงตา ผ่านไปแค่แป๊บเดียว ทวารทั้งเจ็ดของจ้าวฮังก็เริ่มมีพลังเทพพุ่งออกมา

หลอมรวม!

จ้าวฮังรีบนั่งขัดสมาธิ เดินลมปราณคัมภีร์เต๋าบทกงล้อทะเล เริ่มหลอมรวมพลังงานมหาศาลในท้องให้กลายเป็นพลังของตัวเอง

หนึ่งชั่วยามผ่านไป จ้าวฮังลืมตาโพลง

สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความยินดีอย่างปิดไม่มิด!

ไม่เพียงแต่ระดับพลังจะเพิ่มขึ้นเล็กน้อย แต่ค่าพื้นฐานร่างกายของเขาดันพุ่งพรวดขึ้นมา 3 แต้ม กลายเป็น 63 แต้ม!

เปิดหน้าต่างสถานะ!

[โฮสต์: จ้าวฮัง]

[อายุ: 33 ปี]

[ระดับพลัง: ขอบเขตกงล้อทะเล ขอบเขตฝั่งตรงข้าม]

[วิชา: คัมภีร์เต๋าบทกงล้อทะเล (ขั้นฝั่งตรงข้าม วันละสามชั่วยาม สิบปีสำเร็จ): (100/1000)]

[วิชาโจมตี: ตราประทับบัวเขียว (สำเร็จขั้นสูง: 260/400) เพลงกระบี่บัวเขียว (สำเร็จขั้นสูง: 340/400) กายาบัวเขียว (สำเร็จขั้นสูง: 320/400) ตราประทับห้าธาตุ (เบื้องต้น: 20/1000)]

[อาวุธ: ตราประทับหมื่นมังกร (อาวุธกงล้อทะเล: 860/1000)]

[พรสวรรค์: 65]

[ความเข้าใจ: 60]

[พื้นฐานร่างกาย: 63]

[แต้มพลังงาน: 6]

[คำแนะนำสีน้ำเงิน: ฝึกฝนวิชาโจมตี ทุกวิชาที่ฝึกถึงขั้น เบื้องต้น เชี่ยวชาญ สำเร็จขั้นสูง สมบูรณ์ จะได้รับแต้มพลังงาน 1 แต้ม]

"ก่อนออกจากสำนักไท่เสวียน ความคืบหน้าของข้ายังเป็น 0 ตอนนี้พุ่งไปถึง 100 แล้ว หมายความว่ากินเนื้อนกชิ้นนี้เข้าไป ช่วยประหยัดเวลาฝึกไปได้ตั้งหนึ่งปี!"

ดวงตาของจ้าวฮังฉายแววลิงโลด แถมพื้นฐานร่างกายยังเพิ่มมาอีก 3 แต้ม พละกำลังของเขาก็เพิ่มขึ้นด้วย!

"ด้วยพรสวรรค์ของข้าตอนนี้ ถือว่าเป็นยอดฝีมือระดับบนๆ ในขั้นเดียวกัน ค่าสถานะทั้งสามอย่างของข้าไม่ด้อยไปกว่าพวกศิษย์ดินแดนศักดิ์สิทธิ์แล้ว" จ้าวฮังค่อยๆ ลุกขึ้น กระดูกทั่วร่างส่งเสียงลั่นกร๊อบแกร๊บเหมือนคั่วถั่ว เขาจัดการลบร่องรอยรอบๆ จนเกลี้ยง แล้วพุ่งทะลุเพดานถ้ำ บินตรงกลับไปยังเมืองหน้าเขตหวงห้าม

การฝึกครั้งนี้ใช้เวลาไปกว่าหกชั่วยาม ถ้าหายหัวไปนาน เดี๋ยวเสี่ยวหนานจะนึกว่าเขาม่องเท่งไปแล้ว

นั่นคงไม่ดีแน่!

ทางด้านเย่ฟ่าน หลังจากใช้เวลาประมาณหนึ่งก้านธูป ก็กลับมาถึงโรงเตี๊ยมที่พัก พอมาถึงก็ต้องประหลาดใจที่เห็นเสี่ยวหนานนั่งกินถังหูลู่อยู่คนเดียว

ดวงตายังมีคราบน้ำตาหลงเหลืออยู่

เย่ฟ่านจึงเข้าไปนั่งข้างๆ มองเสี่ยวหนานด้วยความเวทนา

อาจจะเป็นเพราะสายเลือดจากชาติปางก่อน ทันทีที่เย่ฟ่านเห็นเสี่ยวหนาน เขาก็รู้สึกสงสารจับใจ อยากจะปกป้องดูแลนาง

พอรู้ว่านางกำลังรอคนอยู่ เย่ฟ่านก็เลยถือโอกาสพูดปลอบใจ

"พี่จ้าวฮัง!" เสี่ยวหนานมองไปที่ไกลๆ ด้วยความดีใจ โบกมือหยอยๆ ตะโกนเรียกเสียงดัง

จ้าวฮังเหลือบมองเย่ฟ่านแวบหนึ่ง ทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ

เขาเข้าไปนั่งข้างเสี่ยวหนาน ยื่นมือไปลูบหัวนาง แล้วหันไปพูดกับเย่ฟ่าน "เด็กคนนี้ข้าเจอที่เมืองหลวงแคว้นเยี่ยนน่ะ ชีวิตน่าสงสารมาก เคยอยู่กับพี่ชายแค่สองคน แต่พี่ชายดันโดนจับตัวไปซะนี่"

ได้ยินประวัติของเสี่ยวหนาน เย่ฟ่านก็รู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาในใจ

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้เอง น่าสงสารจริงๆ" เย่ฟ่านถอนหายใจ

"ดูท่าทางเย่ฟ่านคงไม่ได้เข้าไปลึกมากล่ะสิ? พูดตามตรง ครั้งนี้ข้าโชคดีมากที่เก็บชีวิตรอดกลับมาได้" จ้าวฮังยิ้มจางๆ แกล้งบ่นด้วยความจนใจ

"ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เหยากวงกับตระกูลเจียงเสียผู้ยิ่งใหญ่ไปฝ่ายละคน เดี๋ยวคงมีพวกยอดฝีมือแห่กันมาที่นี่อีกแน่" เย่ฟ่านรับลูกต่อทันที

จ้าวฮังรูทไลน์เวลาดี อีกสองเดือน สองขั้วอำนาจนี้จะจับมือกันบุกอีกรอบ

แถมยังมีตระกูลจีเพิ่มมาอีกหนึ่ง!

สามขั้วอำนาจจับมือกันสำรวจดินแดนต้องห้าม และรอบนั้นแหละ คือโอกาสทองที่เย่ฟ่านจะได้กอบโกยผลประโยชน์

"ข้าคงไม่อยู่ที่นี่แล้วล่ะ ผู้ยิ่งใหญ่ตายไปตั้งสองคน ข้าเพิ่งจะขอบเขตฝั่งตรงข้าม ตัวเล็กกระจิริดแค่นี้ ไม่พอให้นกยักษ์นั่นเคี้ยวด้วยซ้ำ"

จ้าวฮังถอนหายใจ พูดจบก็มองเย่ฟ่านด้วยสายตาเหมือนมีอะไรอยากจะพูดแต่ไม่พูด

แน่นอนว่าจ้าวฮังแกล้งทำ

จำได้ว่าเจอกันคราวที่แล้ว จ้าวฮังให้คัมภีร์เต๋าบทกงล้อทะเลกับเย่ฟ่านไป แต่หมอนั่นให้แค่เศษโลหะเทพมาชิ้นเดียว

ถึงเวลาทวงดอกเบี้ยแล้ว!

[จบแล้ว]