บทที่ 39 - เก็บซากนกวิเศษแล้วโกยเถอะโยม!
บทที่ 39 - เก็บซากนกวิเศษแล้วโกยเถอะโยม!
บทที่ 39 - เก็บซากนกวิเศษแล้วโกยเถอะโยม!
จ้าวฮังมองเห็นเงาร่างของเย่ฟ่านแวบๆ ท่ามกลางฝูงชน
ตอนนี้ระดับพลังของเย่ฟ่านอยู่ที่ขอบเขตน้ำพุแห่งชีวิตแล้ว ดูท่าช่วงที่แยกกันไป หมอนั่นก็คงไปเจอวาสนาของตัวเองมาเหมือนกัน
แต่จ้าวฮังไม่ได้เข้าไปทักทาย
หมอนั่นตั้งใจจะบุกเข้าไปถึงส่วนลึกที่สุดของดินแดนต้องห้าม
ต่อให้ตอนนี้จ้าวฮังจะมีน้ำตาของเสี่ยวหนานที่พอจะช่วยยื้อชีวิตยามคับขันได้ แต่เขาก็ไม่คิดจะเอาชีวิตไปเสี่ยง
รอไปได้ประมาณหนึ่งก้านธูป ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เหยากวงกับตระกูลเจียงก็แจกจ่ายยาระงับคำสาปจนเสร็จ
พวกสำนักใหญ่ๆ ย่อมได้รับส่วนแบ่งแน่นอน รับยาจากสองขั้วอำนาจมาแล้วก็ต้องฟังคำสั่งเป็นธรรมดา แต่ถึงจะถูกใช้เป็นเบี้ยล่อเป้า ก็คงไม่ใช่ชุดแรก อย่างน้อยก็ต้องรอให้พวกผู้ฝึกตนอิสระตายกันหมดก่อน ถึงจะถึงคิวศิษย์สำนักใหญ่
จ้าวฮังไม่ได้รับยาระงับคำสาป เขาขมวดคิ้วแล้วถอยไปอยู่รั้งท้ายขบวน
คำสาปของดินแดนต้องห้ามจะเริ่มส่งผลจริงๆ ก็ต่อเมื่อขึ้นไปบนเขาศักดิ์สิทธิ์เก้ายอดเท่านั้น
จ้าวฮังกะจะเดินเล่นแค่รอบนอก ไม่มีความจำเป็นต้องไปเสี่ยงให้สองขั้วอำนาจโขกสับแลกกับยาแค่นั้น
"ออกเดินทาง!" สิ้นเสียงตวาดของผู้ยิ่งใหญ่ สองขั้วอำนาจก็เก็บกลิ่นอายพลัง มุ่งหน้าเข้าสู่ภูเขาลึกของดินแดนต้องห้าม
พร้อมกันนั้น พวกเขาก็จัดขบวน แบ่งคนออกเป็นเจ็ดกลุ่ม แยกย้ายกันเข้าดินแดนต้องห้ามจากคนละเส้นทาง
จ้าวฮังมองดูผู้คนด้วยสายตาเย็นชา
คนที่รับยาไปแล้ว ต่อให้ไม่อยากแยกกลุ่มก็ทำอะไรไม่ได้
ไม้ซีกงัดไม้ซุงไม่ไหวหรอก!
"ศิษย์พี่จ้าว พวกข้าไปก่อนนะ!"
"ลาก่อนศิษย์พี่จ้าว!"
ในกลุ่มศิษย์ไท่เสวียนที่ตามจ้าวฮังมา ก็ยังมีพวกไม่กลัวตายอยู่บ้าง
มักจะสำคัญตัวผิดคิดว่าตัวเองเป็นลูกรักสวรรค์
พอสองขั้วอำนาจเคลื่อนขบวน สิบกว่าคนนั้นก็รีบตามก้นไปทันที
ส่วนพวกที่เชื่อฟังคำเตือนของจ้าวฮัง ยังคงรอท่า ไม่ขยับเขยื้อน รอไปพร้อมกับจ้าวฮัง
จ้าวฮังแอบหยิบขวดหยกใส่น้ำตาเสี่ยวหนานออกมาจากกงล้อทะเล กำไว้แน่นในมือขวา
เข้าดินแดนต้องห้ามรอบนี้ ถ้าเกิดเจ็บหนักขึ้นมา ก็ต้องพึ่งน้ำตาหยดนี้ช่วยชีวิตนี่แหละ!
ผ่านไปอีกครึ่งชั่วยาม พอรู้ข่าวว่าผู้ฝึกตนกลุ่มใหญ่ไปถึงแนวเขาที่ห่างจากดินแดนต้องห้ามสี่ร้อยลี้แล้ว จ้าวฮังถึงค่อยพาคนออกจากเมือง
สำหรับผู้ฝึกตนส่วนใหญ่ การเดินทางราบรื่นมาก
ต่อให้เจอสัตว์อสูร ก็โดนคนข้างหน้าเก็บเรียบไปหมดแล้ว
จนกระทั่งผ่านไปอีกครึ่งชั่วยาม จู่ๆ ก็มีเสียงคำรามกึกก้องกัมปนาทดังมาจากส่วนลึกของแนวเขา
พวกจ้าวฮังอยู่ห่างออกมาตั้งสองร้อยกว่าลี้ ยังรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากคลื่นเสียงนั้น!
ผู้ฝึกตนด้านหน้าพากันหน้าถอดสี ทำท่าจะเผ่นหนี
จ้าวฮังสูดหายใจลึก หันไปตะโกนบอกศิษย์ไท่เสวียนที่ตามมา "ถอยกลับ! งานเข้าแล้ว!"
พูดจบ จ้าวฮังก็ใส่เกียร์หมาวิ่งย้อนกลับไปทางเมืองหน้าเขตหวงห้ามทันที
ถึงจะไม่เห็นกับตา แต่จ้าวฮังรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้นตามพล็อตเรื่อง
เริ่มจากหนึ่งในทีมของสองขั้วอำนาจ โดนกวาดเรียบยกก๊วน
เสียงคำรามเมื่อกี้มาจากสัตว์อสูรกลายพันธุ์ มันจับอัศวินของสองขั้วอำนาจกินไปเกินครึ่ง แถมยังตบรถศึกสัมฤทธิ์จนกลายเป็นผุยผง!
สัตว์อสูรระดับตำนานโผล่มา สองขั้วอำนาจไม่ได้เปรียบเลยสักนิด!
ทันใดนั้น เสียงนกร้องก็ดังระงมมาจากไม่ไกล แล้วก้องกังวานไปทั่วรัศมีหลายร้อยลี้!
ผู้อาวุโสเหยากวง บนรถศึกเก้าหงส์เหินเวหา!
ในที่สุดตัวเป้งของเหยากวงก็ลงมือ!
ทุกคนเริ่มอุ่นใจขึ้นมาหน่อย แต่จ้าวฮังกลับจ้องเขม็งไปที่รถศึกคันนั้น
ขนนกของหงส์ทั้งเก้าตัวส่องประกายเจิดจ้า แต่ชัดเจนว่ารถศึกเก้าหงส์กำลังหนี ไม่ได้กำลังสู้!
ด้านหลังรถศึกเก้าหงส์ มีนกยักษ์ตัวมหึมาบินไล่ตามมาติดๆ
ณ อุดรทมิฬมีมัจฉา นามว่าคุน คุนใหญ่โตไม่รู้กี่พันลี้ กลายร่างเป็นปักษา นามว่าเผิง หลังของเผิงใหญ่โตไม่รู้กี่พันลี้ ยามโกรธาโผบิน ปีกดั่งเมฆคล้อยปกคลุมนภา
เจ้านกยักษ์ตัวนี้ แม้จะไม่ใหญ่เท่าคุนเผิงในตำนาน แต่แค่กางปีกก็กว้างเกือบพันเมตรแล้ว!
ผู้อาวุโสเหยากวง กำลังหนีตาย!
หนี!
ในหัวของผู้ฝึกตนนับไม่ถ้วนตอนนี้มีแค่คำเดียว คือรีบหนีไปจากนรกตรงนี้ซะ!
ของวิเศษมันก็ดีอยู่หรอก แต่ต้องมีชีวิตรอดไปใช้มันด้วยนะเฮ้ย!
ผู้ยิ่งใหญ่แห่งเหยากวงโดนนกยักษ์ตบจนกระอักเลือด โดนสกัดทางหนีไว้หลายรอบ
เห็นได้ชัดว่าพลังเทพของผู้อาวุโสท่านนี้ใกล้จะหมดหลอดแล้ว ความเร็วเริ่มตกลงเรื่อยๆ
"โอกาสทองของข้ามาแล้ว!" ตราจ้าวฮังเป็นประกายวาววับ จากนั้นก็สับตีนแตกวิ่งไปทางรถศึกเก้าหงส์
จังหวะนั้นเอง!
นกยักษ์กางกรงเล็บมหึมา ตะปบเข้าใส่สัตว์วิเศษรูปร่างคล้ายหงส์สองตัวที่ลากรถศึก
แคว่ก!
กรงเล็บขย้ำปีกของนกวิเศษทั้งสอง แล้วฉีกกระชากร่างพวกมันจนขาดเป็นสองท่อน
เลือดนกวิเศษสาดกระเซ็นร่วงลงมาจากฟ้า ก้อนเนื้อตกลงมาเป็นชิ้นๆ
เลือดเนื้อพวกนี้แผ่กลิ่นอายโลหิตพุ่งเสียดฟ้า แถมยังมีประกายเทพไหลเวียนอยู่จางๆ
สมกับเป็นนกวิเศษลากรถศึกเก้าหงส์ พลังของพวกมันน่าจะอยู่ที่ขอบเขตสี่สุดขั้วกระมัง?
นกยักษ์กำลังเปิดศึกตัดสินชี้ชะตากับผู้อาวุโสเหยากวง จ้าวฮังก็มาถึงจุดที่ซากนกตกพอดี
จ้าวฮังสูดหายใจลึก มือซ้ายกำขวดใส่น้ำตาเสี่ยวหนานไว้แน่น มือขวาคว้าก้อนเนื้อนกที่ใหญ่ที่สุดแบกขึ้นบ่า แล้วหันหลังวิ่งแน่บไม่คิดชีวิต!
เนื้อสัตว์อสูรระดับสี่สุดขั้ว!
กำไรเละ! รวยเละ!
ขืนอยู่ต่อมีหวังเจอดีแน่ เลิกโลภแล้วชิ่งด่วน!
ขณะที่จ้าวฮังกำลังเผ่นหนี ผู้อาวุโสเหยากวงก็กำลังสู้ยิบตาเป็นครั้งสุดท้าย!
สุดท้าย นกยักษ์ก็เผาผู้อาวุโสเหยากวงจนกลายเป็นเถ้าถ่านปลิวว่อน!
นอกจากนี้ ผู้ยิ่งใหญ่ตระกูลเจียงก็เจอดีเข้ากับสัตว์อสูรโหดเหมือนกัน ต้องขับรถศึกหนีหัวซุกหัวซุน!
สองขั้วอำนาจ แยกกันเข้าเจ็ดทาง แต่สุดท้ายตายเกลี้ยง!
แม้แต่พวกที่หวังจะชุบมือเปิบ บางคนหนีไม่ทัน ก็ต้องมาทิ้งชีวิตไว้ที่นี่!
ทางด้านจ้าวฮัง วิ่งหน้าตั้งไม่หยุด ไม่มีความคิดจะหยุดพักเลยแม้แต่น้อย
พอหนีพ้นแนวเขารอบนอกดินแดนต้องห้าม เขาก็ไม่กลับเข้าเมือง แต่เลือกวิ่งอ้อมเป็นวงกลมใหญ่ ไปโผล่ที่หุบเขาเหวลึกนอกเมืองหลวงแคว้นเยี่ยน เจาะโพรงทำถ้ำง่ายๆ แล้วมุดเข้าไปซ่อนตัวทันที
ศิษย์สำนักไท่เสวียน บาดเจ็บล้มตายระนาว สุดท้ายรอดมาได้แค่สามคน เพราะไอ้สามคนนี้เพิ่งเปิดทะเลทุกข์ รู้ตัวว่ากากเลยไม่ซ่าเข้าไปดู ก็เลยรอดตายมาได้!
[จบแล้ว]