บทที่ 6 - บททดสอบถ้ำสวรรค์หลิงซู มุ่งสู่ซากโบราณกาล!

บทที่ 6 - บททดสอบถ้ำสวรรค์หลิงซู มุ่งสู่ซากโบราณกาล!

พ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมา แสงสว่างจางๆ ที่ห่อหุ้มร่างกายค่อยๆ จางหายไป จ้าวฮังค่อยๆ ลืมตาขึ้น

สี่เดือนมานี้ จ้าวฮังฝึกหนักรากเลือด ทุกครั้งที่ได้แต้มพลังงานมา เขาก็ยัดใส่ค่าพรสวรรค์ทันที

วันนี้ ครบเดือนที่สี่พอดี เขาได้แต้มมาอีก 1 แต้ม

แค่คิดในใจ แต้มพลังงานที่อุตส่าห์เก็บหอมรอมริบก็ถูกเติมเข้าไปที่ค่าพรสวรรค์

พอพรสวรรค์แตะหลัก 20 ทะเลทุกข์สีใสๆ ของจ้าวฮังก็เริ่มมีประกายสีน้ำเงินเจือปน

ไม่ใช่แค่นั้น ภายในทะเลทุกข์ เหมือนเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ กงล้อชีวิตของจ้าวฮังดูใสกระจ่างดุจแก้วผลึก

ครืด... ครืด...

กงล้อชีวิตหมุนติ้ว ปลดปล่อยละอองชีวิตออกมามหาศาล หล่อเลี้ยงไปตามแขนขาและกระดูกทั่วร่าง

พละกำลังทั่วร่างยกระดับขึ้นอีกขั้น

จ้าวฮังไม่รอช้า รีบโคจร "คัมภีร์เต๋าบทเริ่มต้น" เปลี่ยนละอองชีวิตพวกนั้นให้กลายเป็นพลังเทพ

ผ่านไปสองชั่วโมงเต็ม จ้าวฮังลืมตาโพลง ประกายตาวาวโรจน์

เหนือทะเลทุกข์ของเขา มี "ลวดลายเทพ" สายใหม่ก่อตัวขึ้นแล้ว!

"ไป!"

จ้าวฮังสั่งการด้วยความคิด ลวดลายเทพพุ่งออกจากร่างเหมือนโซ่ตรวนยาวเฟื้อย พุ่งเข้าใส่หินยักษ์ก้อนเดิม

เปรี้ยง!

แค่ทีเดียว โซ่ลวดลายเทพก็ฟาดหินหนักพันชั่งขาดเป็นสองท่อนสบายๆ!

พลังของลวดลายเทพหม่นลงนิดหน่อย จ้าวฮังสังเกตดูแล้วก็เรียกมันกลับลงไปในทะเลทุกข์

"ดูจากสภาพเมื่อกี้ โซ่ลวดลายเทพของฉันน่าจะปล่อยออกไปโจมตีได้ประมาณห้ารอบ" จ้าวฮังลูบคางพึมพำกับตัวเอง

ตอนฝึกเขาเดาไว้แล้วว่า ถ้าพรสวรรค์ขยับขึ้นอีกขั้น พลังฝีมือก็น่าจะก้าวกระโดดตาม ซึ่งก็เป็นจริงตามคาด!

พรสวรรค์ 20 แต้ม ตอนนี้เขาถือว่าไม่ด้อยไปกว่าพวกศิษย์หัวกะทิทั่วไปของสำนักแล้ว!

แคว้นเยี่ยนเป็นแค่ติ่งเล็กๆ ในดินแดนตงฮวง ถ้าพรสวรรค์แตะสี่สิบห้าสิบ คงเรียกได้ว่าเป็นอัจฉริยะแถวหน้าของที่นี่ แต่ถ้าจะให้เรียกว่า "ต้นกล้าเซียน" ต้องมีพรสวรรค์หกสิบขึ้นไป

ต้นกล้าเซียนคืออะไร? ก็คือเมล็ดพันธุ์ที่มีโอกาสบรรลุเป็นเซียนไงล่ะ!

"โลกทัศน์แคบ รู้เรื่องน้อย คิดแบบนี้ก็ไม่แปลก" จ้าวฮังหัวเราะเบาๆ ในหัวนึกถึงพวก 'ยอดฝีมือ' ที่มั่นหน้ามั่นโหนกในนิยาย

หนานกงเจิ้ง ยอดคนระดับแท่นเซียน ผู้หวังจะชิงความเป็นเซียนในชาตินี้! เฟิงหวงแห่งตระกูลเฟิง ชาตินี้จะแต่งกับจักรพรรดิเท่านั้น!

ขณะที่จ้าวฮังกำลังบิดขี้เกียจ กะว่าจะออกไปเดินเล่นผ่อนคลายสักหน่อย จู่ๆ เสียงระฆังก็ดังแว่วมา

"เหง่ง!"

ระฆังหลิงซูดัง เป็นสัญญาณเรียกรวมพลศิษย์ระดับทะเลทุกข์

รอสักพักไม่มีเสียงที่สอง จ้าวฮังก็รีบออกจากถ้ำ มุ่งหน้าไปหอศิษย์

ช่วยไม่ได้ ต้องระดับน้ำพุแห่งชีวิตขึ้นไปถึงจะเหาะได้ ตอนนี้จ้าวฮังทำได้แค่วิ่งเร็วกว่านักวิ่งโอลิมปิกนิดหน่อยเท่านั้น

ใช้เวลาประมาณครึ่งก้านธูป จ้าวฮังก็มาถึงหอศิษย์ ตอนนี้มีคนมารออยู่แล้วประมาณสามสิบกว่าคน

หลังจากเป็นศิษย์สายในและไปฟังธรรมบ่อยๆ จ้าวฮังก็พอจะคุ้นหน้าคุ้นตาเพื่อนร่วมรุ่นอยู่บ้าง เขาทักทายพอเป็นพิธี แล้วหลบไปยืนเงียบๆ มุมห้อง

ตอนนี้ฝีมือเขาอยู่ระดับกลางๆ ทำตัวโลว์โปรไฟล์ไว้ดีที่สุด

รออีกประมาณจิบชาหมดถ้วย คนก็มากันเป็นร้อย ทุกคนล้วนเป็นศิษย์ที่เปิดทะเลทุกข์ได้แล้วทั้งสิ้น จ้าวฮังยืนปะปนในฝูงชน กลมกลืนสุดๆ

"นั่นผู้อาวุโสอู๋ชิงเฟิง! กับผู้อาวุโสหวังหงหมิง!" ตาดีบางคนร้องทักเมื่อเห็นแสงรุ้งสองสายพุ่งลงมาจากฟ้า

ผู้อาวุโสทั้งสองร่อนลงพื้น อู๋ชิงเฟิงกับหวังหงหมิงสบตากัน ก่อนที่อู๋ชิงเฟิงจะเป็นคนเปิดปาก "ช่วงนี้สัตว์อสูรในซากโบราณกาลเข้าสู่ช่วงจำศีล เจ้าถิ่นตัวโหดๆ ส่วนใหญ่หนีเข้าป่าลึกหรือไม่ก็กบดานเงียบ นี่เป็นโอกาสทองที่พวกเจ้าจะไปฝึกฝนหาประสบการณ์"

"เจ้าสำนักเลยสั่งให้เราสองคนนำทีมพาพวกเจ้าไปลุยซากโบราณกาล พวกเจ้าทุกคนเปิดทะเลทุกข์แล้ว พอจะมีฝีมือป้องกันตัว แต่การไปครั้งนี้ไม่ได้บังคับ ใครจะไปหรือไม่ไปก็ตัดสินใจเอาเอง" หวังหงหมิงรับช่วงต่อ

ชื่อสำนักถ้ำสวรรค์หลิงซู (ซากวิญญาณ) ไม่ได้ตั้งมาเท่ๆ แต่เพราะสำนักตั้งอยู่บนมุมหนึ่งของซากปรักหักพังขนาดมหึมา พื้นที่รกร้างแห่งนี้เรียกว่า "ซากโบราณกาล" กว้างใหญ่ไพศาล เต็มไปด้วยสัตว์ประหลาดและสมุนไพรหายาก

ตำนานว่ากันว่า ซากโบราณกาลนี้มีมาตั้งแต่ยุคอดีตกาลนู่นแน่ะ! เพื่อให้ศิษย์ได้เติบโต สำนักเลยจัดทริปทัศนศึกษาพาไปลุยของจริงเป็นระยะๆ

จ้าวฮังมองผู้อาวุโสทั้งสองแล้วก้มหน้าลง

หวังหงหมิงเขาเคยคุยด้วยแล้ว นิสัยก็กลางๆ เสียอย่างเดียวมีหลานนิสัยเสีย ส่วนอู๋ชิงเฟิง จ้าวฮังเคยเจอตอนไปฟังธรรม ตามเนื้อเรื่องเดิม ตาแก่คนนี้ถือเป็นคนดีใช้ได้เลย

พอได้ยินว่าจะไปซากโบราณกาล จ้าวฮังชะงักไปนิดนึง แล้วตัดสินใจทันที ไปชัวร์! อยู่ในสำนัก โอกาสจะไปแย่งชิงวาสนาของคนอื่นมันน้อย ไอ้บันไดหินโบราณหน้าสำนักที่ว่ากันว่าเป็นทางออกอีกทางของหลุมศพจักรพรรดิปีศาจ เขาก็รู้เรื่องอยู่หรอก แต่เวลามันยังไม่ใช่ แถมเขาไม่มีคัมภีร์ลึกลับอะไรไปกระตุ้นมัน จะไปเอาของดีจากตรงนั้นก็หมดสิทธิ์

แต่ซากโบราณกาลมันคนละเรื่อง! ส่วนลึกสุดมีหลุมศพจักรพรรดิปีศาจฝั่งหยางอยู่จริงๆ ถึงของข้างในจะงั้นๆ แต่สำหรับเขาตอนนี้ แค่นั้นก็หรูแล้ว ได้ไปสำรวจลู่ทางก่อนพระเอกตั้งสี่ห้าปี ถึงเวลาจริงอาจจะกอบโกยได้เพียบ!

"ใครจะไปซากโบราณกาล มายืนทางขวามือข้า ใครไม่ไปก็กลับหลุมได้" อู๋ชิงเฟิงลูบเคราขาว สั่งเสียงดังฟังชัด

จากร้อยกว่าคน มีสิบกว่าคนที่เพิ่งเปิดทะเลทุกข์หมาดๆ ยังสร้างลวดลายเทพไม่สำเร็จ ไม่มีท่าไม้ตาย ก็จำใจต้องถอนตัว

จ้าวฮังไม่ลังเล เดินไปยืนฝั่งขวามือของอู๋ชิงเฟิง

"ดีมาก กลับไปเตรียมสัมภาระให้พร้อม อีกสามวันเจอกัน เป้าหมายคือซากโบราณกาล!" หวังหงหมิงมองคนที่เดินคอตกกลับไป แล้วหันมากำชับคนที่เหลือ

[จบแล้ว]