บทที่ 10 - การแข่งขันน่ะ... แน่นอนว่าต้องงัดทุกวิถีทางออกมาใช้ถึงจะสนุก

บทที่ 10 - การแข่งขันน่ะ... แน่นอนว่าต้องงัดทุกวิถีทางออกมาใช้ถึงจะสนุก

หลังแยกย้าย ทุกคนเดินตามการนำของทีมงานมาที่ตึกฝึกซ้อม

คลาส A มีแค่แปดคน ได้ใช้ห้องซ้อมส่วนตัว กว้างขวางมาก

แนะนำตัวกันง่ายๆ คุยกันไม่กี่ประโยค ต่างคนก็ต่างใส่หูฟัง แกะท่าเต้นจากวิดีโอกันเอง

ฝึกยาวจนถึงเช้ามืด นอกจากเวลาพักกินข้าวเย็น หนิงลั่วแทบไม่ได้พักเลย

ความคืบหน้าของไช่สวี่คุน, จูเจิ้งถิง และคนอื่นๆ สร้างความกดดันให้เขาอย่างมหาศาล

เวลาค่อนวัน นอกจากเขาและเฉินลี่หนง คนอื่นๆ ปรับตัวเข้ากับจังหวะเร็วๆ แบบนี้ได้ดีมาก พื้นฐานการเต้นก็ยอดเยี่ยม แทบจะเต้นตามเพลงได้จนจบเพลงแล้ว

ตีหนึ่ง กลุ่มเด็กฝึกเย่ว์หัวและบานาน่าเอนเตอร์เทนเมนท์พากันกลับหอ

เฉินลี่หนงเหลือบมองหนิงลั่วที่ยังก้มหน้าก้มตาฝึกอยู่ เบะปาก แล้วก็เดินตามออกไป

ในห้องซ้อมเหลือสามคน

ตีสอง ไช่สวี่คุนที่เต้นได้คล่องแล้วเดินไปดื่มน้ำที่ริมกำแพง พลางสังเกตความคืบหน้าของหนิงลั่วเงียบๆ

เต้นได้ต่อเนื่องแล้ว แต่ท่ายังดูแข็งๆ ขาดความสวยงามและความพริ้วไหวที่เป็นธรรมชาติ ไม่ต้องพูดถึงสไตล์ส่วนตัวเลย

ด้วยความเร็วระดับนี้ ต่อให้เวลาหนิงลั่วอีกสามวัน ก็คงทำไม่ได้เท่าที่เขาทำได้ในครึ่งวันนี้

ไช่สวี่คุนลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก

ถึงจะไม่อยากยอมรับ แต่หน้าตา ทักษะการร้อง และความสามารถในการแต่งเพลงของหนิงลั่ว สร้างแรงกดดันให้เขาอย่างมากจริงๆ

ภาพที่เห็นเพียงแวบเดียวเมื่อคืนก่อน ถึงขั้นทำให้เขานอนไม่หลับ พลิกตัวไปมาอยู่ชั่วโมงกว่าถึงจะหลับลง

ตอนนี้ดูเหมือนว่า เขาจะกังวลมากไปเอง

หนิงลั่วเก่ง แต่ก็มีจุดอ่อนที่ชัดเจนมาก ทักษะการเต้นไม่โดดเด่นพอ

ส่วนการร้อง นอกจากหนิงลั่วจะเทพถึงขั้นใช้แค่ท่อนร้องไม่กี่ประโยคที่ได้รับมอบหมาย บดขยี้พวกเขาทุกคนที่ผ่านการจูนเสียง (Auto-tune) มาแล้วได้ ไม่อย่างนั้น ก็คงงั้นๆ

และรายการนี้ก็คงไม่ให้โอกาสพวกเขาแสดงความสามารถในการแต่งเพลงมากนัก

หมายความว่า สิ่งเดียวที่หนิงลั่วพึ่งพาได้ คือหน้าตา

เขาไม่เชื่อหรอกว่า หนิงลั่วจะใช้แค่หน้าตา เอาชนะเขาที่มีฐานแฟนคลับในเวยป๋อ 2 ล้านคนได้

นอกจากไอ้หมอนี่จะมีโปรโกง!

ในฐานะผู้ยึดมั่นในวัตถุนิยม เขาไม่เชื่อ!

ดังนั้น ความได้เปรียบอยู่ที่ฉัน!

ฉีดเลือดไก่ให้ตัวเองเต็มหลอด ไช่สวี่คุนก็เดินกลับไปพร้อมกับหวังจื่ออี้ที่เตรียมตัวจะกลับเหมือนกัน

ในห้องซ้อมเหลือเพียงคนเดียว

ตีสี่ หนิงลั่วมือยันเข่าหอบหายใจอย่างหนัก เหงื่อเม็ดโป้งไหลผ่านแก้ม หยดลงพื้นตามปลายผม

จิตใจยังคึกคัก แต่ร่างกายกำลังบอกให้เขาพอได้แล้ว

หนิงลั่วหยุดการออกกำลังกายแบบเครื่องจักรอย่างมีเหตุผล แล้วสลับโหมดเข้าสู่การ "เล่นใหญ่" อย่างชำนาญ

นี่ก็เป็นสิ่งที่จางรั่วหนานสอนเขาด้วยการกระทำเช่นกัน

สมองแล่นเร็วรี่ ขาหนิงลั่วอ่อนยวบ ทรุดนั่งลงกับพื้น หันไปมองสภาพตัวเองที่ดูทุลักทุเลในกระจก ยิ้มอย่างขมขื่นด้วยความจนใจ พร้อมกับจงใจหันใบหน้าด้านข้างที่ดูดีที่สุดเข้าหากล้องอย่างแนบเนียน สุดท้ายก็นอนแผ่หราอยู่กลางห้องซ้อม

สร้างภาพลักษณ์ของการพยายามจนหมดแรง ยืนไม่ไหว ต้องจำใจยอมแพ้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ

นอนอยู่ไม่กี่นาที หนิงลั่วดันพื้น พยุงร่างยืนขึ้นอย่างยากลำบาก เดินไปที่ริมกำแพง หยิบน้ำวิตามินมากระดกไปกว่าครึ่งขวด พรูลมหายใจยาว แล้วยกขวดขึ้นมาพิจารณาอยู่นานสองนาน

ไม่รู้ว่าสปอนเซอร์จะเห็นไหม

บิดขี้เกียจทีหนึ่ง หนิงลั่วทำเหมือนเพิ่งเห็นเปียโนไฟฟ้าที่มุมห้อง เดินเข้าไปด้วยความสนใจ เคาะแป้นคีย์มั่วๆ สองสามที เสียงใสไพเราะ

เสียดายที่เขาเล่นไม่เป็น พลาดโอกาสที่จะได้ซีนไปอย่างน่าเสียดาย

เครื่องดนตรีเดียวที่เขาเล่นเป็นคือกีตาร์ เพราะมันถูก

จบการแสดงที่มีหัวมีท้ายอย่างลื่นไหล หนิงลั่วปิดไฟ ออกจากห้องซ้อม

ถึงไม่รู้ว่าการแสดงชุดนี้จะถูกตัดเข้าไปในรายการหลักไหม แต่ขอแค่เขาแสดงให้มากพอ สักวันต้องมีโอกาส

ลมหนาวคืนนี้ยังคงบาดผิวเหมือนเมื่อวาน แต่หนิงลั่วไม่หนาวเลยสักนิด

เพราะเขาใส่เสื้อขนเป็ด

……

เช้าวันรุ่งขึ้น แปดโมง หนิงลั่วล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ กินขนมปังรองท้องง่ายๆ แล้วรีบไปห้องซ้อม

ไช่สวี่คุนที่กลับมาถึงก่อนหนิงลั่วสองชั่วโมงเมื่อคืน ยังคงกินมื้อเช้าอย่างใจเย็น ไม่รีบร้อนสักนิด

เขามีตารางเวลาของตัวเอง จะให้หนิงลั่วมาทำให้จังหวะการฝึกรวนไม่ได้

รูมเมทอีกสองคนไม่ได้นิ่งเหมือนเขา มองแผ่นหลังของหนิงลั่วที่รีบร้อนออกไป ในใจเกิดความรู้สึกเร่งรีบขึ้นมา

รีบยัดข้าวเข้าปาก แต่งหน้าลวกๆ แล้วทั้งสองก็นั่งเหม่ออยู่บนเตียง ไม่คุยกันสักคำ

จนกระทั่งแปดโมงครึ่ง ไฟแดงที่กล้องมุมห้องสว่างขึ้น หอพักก็เหมือนตื่นจากภวังค์ เริ่มคึกคักขึ้นมา

ห้องข้างๆ เริ่มแหกปากร้องเพลงเต้นรำกันอีกแล้ว

โจวรุ่ยสวมหน้ากากอย่างชำนาญ พูดคุยหยอกล้อกับไช่สวี่คุนอย่างกระตือรือร้น รูมเมทอีกคนเฉียนเจิ้งฮ่าวก็แทรกขึ้นมาบ้างเป็นครั้งคราว สนิทสนมกันประหนึ่งเพื่อนสาว

ต่างคนต่างมีแผนในใจ

อีกด้านหนึ่ง ในห้องซ้อมคลาส A ที่ว่างเปล่า หนิงลั่ววอร์มร่างกายเสร็จ ใส่หูฟังเริ่มซ้อมต่อ

ถ้าไม่ใช่เพราะเวลากระชั้นชิดเกินไป และความทะเยอทะยานมากเกินไป ทางเลือกที่ดีที่สุดของหนิงลั่ว ควรจะเป็นเหมือนพวกนั้น แสดงละครพี่น้องรักกันในหอพักแย่งซีน

มาซ้อมโง่ๆ อยู่คนเดียวแบบนี้ ไม่มีเอฟเฟกต์รายการเลย แทบเป็นไปไม่ได้ที่จะถูกตัดเข้าช่วงหลัก

เก้าโมงกว่า เด็กฝึกคลาส A คนอื่นทยอยเดินเข้าห้องซ้อม

หนิงลั่วพยักหน้าทักทาย ท่าเต้นไม่หยุดชะงักแม้แต่น้อย

ทุกคนก็พยักหน้าตอบตามมารยาท ยกเว้นเด็กฝึกที่ชื่อติงเจ๋อเหริน ที่เพียงแค่ปรายตามองเขา เบะปากอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วหันไปคุยกับจูเจิ้งถิงต่อ

หนิงลั่วก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร

ถึงจะไม่รู้ว่าไปทำให้หมอนั่นหมั่นไส้ตอนไหน แต่นึกดูแล้วก็คงเพราะโชว์รอบคัดเกรดของเขาดีเกินไปนั่นแหละ

เขาอิจฉาความสามารถของฉัน

กวาดตามองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง หนิงลั่วเพิ่มข้อสันนิษฐานในใจเงียบๆ อีกข้อ

เขาต้องอิจฉาความหล่อของฉันด้วยแน่ๆ

วันนี้ซ้อมถึงตีสี่เหมือนเดิม หนิงลั่วลากร่างอันเหนื่อยล้ากลับหอพัก ขี้เกียจแม้แต่จะเปลี่ยนชุดนอน หัวถึงหมอนก็วูบหลับไป

วันรุ่งขึ้น หนิงลั่วก็ยังคงจังหวะเดิม

เขารู้สึกได้ชัดเจนว่า ความจำกล้ามเนื้อของร่างกายกำลังค่อยๆ ก่อตัวขึ้น

ถึงจะยังไม่ถึงขั้นไช่สวี่คุนที่คล่องแคล่วจนใส่สไตล์ตัวเองเข้าไปได้ แต่จากการสังเกต ก็พอๆ กับเด็กฝึกระดับกลางค่อนบนอย่างติงเจ๋อเหรินแล้ว

หนิงลั่วพอใจในระดับหนึ่ง

เดิมทีเขาก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะยกระดับการเต้นของตัวเองให้เทพได้ในเวลาสั้นๆ แค่นี้อยู่แล้ว

เว้นแต่จะมีใครมาปะทะกับเขาด้วยความรัก และต้องบังเอิญเป็นคนที่มีคุณสมบัติด้านการเต้นซะด้วย..

ใบหน้าสวยประณีตลอยขึ้นมาในหัว

หนิงลั่วสะบัดหัวอย่างแรง

คิดอะไรอยู่เนี่ย ต่อให้เป็นรักแรกพบก็ไม่เร็วขนาดนี้

คิดดูสิ ตอนนั้นจางรั่วหนานยังใช้เวลาตั้งเดือนกว่าจะเคลมเขาได้

ในเรื่องนี้ หนิงลั่วยังถือตัวอยู่นะ

อีกอย่าง ขนาดจางรั่วหนานยังเป็น "Diva" ผีเท่านั้นที่รู้ว่าคนนี้จะมีคุณสมบัติอะไร

สิ่งที่หนิงลั่วต้องทำต่อไป คือขยายข้อดีเรื่องการร้องเพลงให้มากที่สุด เพื่อกลบจุดอ่อนเรื่องการเต้น

ทางที่ดีหาวิธีกดดันคนอื่นหน่อย รบกวนจังหวะการซ้อมของพวกเขาบ้าง

การแข่งขันน่ะ... แน่นอนว่าต้องงัดทุกวิถีทางออกมาใช้ถึงจะสนุก

(จบแล้ว)