บทที่ 14 - ปรมาจารย์กังฟู

บทที่ 14 - ปรมาจารย์กังฟู

"รองประธานชมรมศิลปะการต่อสู้ เฟิงเทียน ไง พูดเหมือนใครไม่รู้จัก เฟิงเทียน นายอย่าเข้ามายุ่งเรื่องนี้ดีกว่า ไม่งั้นพี่เจียวเจียวไม่ปล่อยนายไว้แน่!"

ซูอวี่เหมิงกับประธานชมรมศิลปะการต่อสู้ เมิ่งเจียวเจียว เป็นเพื่อนซี้กัน เธอรู้ดีว่าคนที่เฟิงเทียนกลัวที่สุดก็คือเมิ่งเจียวเจียว

"คิดจะฟ้องประธานเมิ่งเหรอ? เอาสิ ตอนนี้เธอคงถึงเมืองหยางแล้วมั้ง กว่าจะกลับมาก็คงอีกเป็นสิบวันครึ่งเดือนโน่นแหละ" เฟิงเทียนพูดอย่างได้ใจ

ได้ยินแบบนั้น หวังจื่อเฉวียนก็วางใจ เมื่อกี้เขายังกลัวอยู่เลยว่าเฟิงเทียนจะถอดใจหนีไป

สิบวันครึ่งเดือน!

ตอนนั้นเฉินเหว่ยคงออกจากโรงพยาบาลแล้วมั้ง

ทำยังไงดี! จะทำยังไงดี?

สมองน้อยๆ ของซูอวี่เหมิงหมุนเร็วปรื๋อ แต่คิดมาครึ่งค่อนวัน ก็คิดหาหนทางดีๆ ไม่ออก

"ไม่ต้องคิดแล้ว ซีพียูความจุแค่นั้นของเธอ ขืนคิดต่อไป เดี๋ยวเครื่องก็ค้างหรอก" เฉินเหว่ยมองความคิดของซูอวี่เหมิงออก จึงเอ่ยปากขึ้น

ซูอวี่เหมิงไม่เข้าใจเลยว่า เผชิญหน้ากับคนตั้งเยอะ แถมยังเป็นนักสู้กันทั้งนั้น ทำไมเฉินเหว่ยถึงยังใจเย็นอยู่ได้?

"เฉินเหว่ย งั้นพวกเราหนีไปด้วยกันเถอะ? พวกเขามีคนเยอะ ต่อให้นายกล้ามโตแค่ไหน ก็สู้พวกเขาไม่ได้หรอก"

ซูอวี่เหมิงจูงมือเฉินเหว่ย แต่หมอนี่กลับยืนนิ่งเหมือนถูกตอกตะปูตรึงไว้กับพื้น ไม่ว่าเธอจะออกแรงดึงยังไง ก็ไม่ขยับเขยื้อน

"มาเจอฉัน พวกมันต่างหากที่ควรรีบหนีไป"

"ถึงเวลาไหนแล้ว? ยังจะมาอวดเก่งอีก" ซูอวี่เหมิงปวดหัวตึบ

"หมอนี่สมองมีปัญหาหรือเปล่า?"

"กล้าพูดว่าคนที่ควรรีบหนีคือพวกเรา?"

"เอ่อ เขาคงไม่รู้สินะ ว่าพวกเรามีฝีมือระดับเหรียญทองแดงระดับเมืองกันทุกคน?"

......

สิ้นเสียงเฉินเหว่ย เสียงหัวเราะเยาะก็ดังขึ้นไม่ขาดสาย

เหล่าคนมุงดูเพราะเพลงสองเพลงนั้น ก็เลยมีความรู้สึกดีๆ กับเฉินเหว่ยอยู่บ้าง ไม่ถึงกับเย้ยหยัน แต่ก็คิดเหมือนกันว่า การเผชิญหน้ากับชมรมศิลปะการต่อสู้ เขาไม่มีโอกาสชนะเลยแม้แต่ 0.01%

นี่คือการต่อสู้ที่ไม่มีลุ้น

"วางใจเถอะ พี่ชายเธอ..." เฉินเหว่ยปล่อยมือซูอวี่เหมิง พูดไปครึ่งเดียวก็รีบเปลี่ยนคำ "แฟนของเธอคนนี้แข็งแกร่งมากนะ"

หล่อจัง!

ซูอวี่เหมิงอึ้งไปชั่วขณะ

ไม่ได้การ! ซูอวี่เหมิง เธอจะหลงใหลไปกับภาพลักษณ์ภายนอกไม่ได้นะ!

"รีบโทรเรียก 120 (เบอร์รถพยาบาลจีน) เถอะ" ซูอวี่เหมิงหยิบมือถือออกมา

"ฉันรีบ พวกนายเข้ามาพร้อมกันเลย" พอดีเลย เฉินเหว่ยเองก็อยากจะลองดูเหมือนกันว่า ตัวเองที่กลายเป็นปรมาจารย์กังฟูแล้ว จะเก่งกาจขนาดไหน

ถ้าแค่ลูกกระจ๊อกไม่กี่ตัวยังจัดการไม่ได้ จะเรียกว่าปรมาจารย์กังฟูได้ยังไง?

"ไอ้หนู ซ่ามากนะ กินหมัด!" เฟิงเทียนพุ่งเข้ามาเป็นคนแรก ทนเห็นใครซ่ากว่าตัวเองไม่ได้

"หมัดเร็วมาก!" นี่คือภาพลักษณ์ของเฟิงเทียนในสายตาคนอื่น

ทำไมช้าขนาดนี้ หมอนี่กำลังแสดงภาพสโลว์โมชั่นอยู่เหรอ?

เฉินเหว่ยบ่นในใจ

เขาดูไม่ออกเลยว่าเฟิงเทียนจะเป็นคนที่มีอารมณ์ขันขนาดนี้

"หมอนั่นบ้าไปแล้วเหรอ? ทำไมไม่หลบ จะโดนอยู่แล้ว!"

"สงสัยจะตกใจจนทำอะไรไม่ถูกมั้ง"

"เฮ้อ คนธรรมดาคิดจะสู้กับชมรมศิลปะการต่อสู้บนเวทีเดียวกัน มันก็แค่ฝันเฟื่อง"

......

ได้ยินคำพูดพวกนี้ เฉินเหว่ยถึงได้รู้ตัว ที่แท้ มีแค่ในสายตาเขาเท่านั้น ที่เฟิงเทียนเคลื่อนไหวแบบสโลว์โมชั่น!

แต่ตัวเฉินเหว่ยเอง กลับไม่ได้รับผลกระทบ เขาขยับตัวหลบไปด้านข้าง

เร็วมาก!

เฟิงเทียนทำหน้าตกใจ กำลังจะหันกลับไปไล่ตาม หมัดขนาดเท่ากระสอบทรายก็ขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วตรงหน้า

ผัวะ!

หมัดเดียวซัดกระเด็นไปไกลสามสี่เมตร เลือดสาดกระจาย

"เขา... เขาชนะเฟิงเทียนได้!"

"หมอนี่เก่งเกินไปแล้ว!"

"หมัดเดียวจอดเฟิงเทียน ต่อให้เป็นประธานชมรมศิลปะการต่อสู้ ก็ทำไม่ได้นะเนี่ย!"

กระแสพลิกกลับ ตาชั่งแห่งชัยชนะเอียงกระเท่เร่

"ยังยืนบื้อกันอยู่ทำไม? เข้าไปรุมมันสิ!" เฟิงเทียนเช็ดเลือดกำเดา ออกคำสั่ง

หมัดเมื่อกี้ของเฉินเหว่ย ไม่เพียงแต่เลาะฟันเขาหลุดไปหลายซี่ ดั้งจมูกก็หักด้วย

เฟิงเทียนสาบาน จะไม่ปล่อยเฉินเหว่ยไปแน่!

ปัง!

ตูม!

หลายคนพุ่งเข้าไป ผลลัพธ์ก็มีแต่ไปแจกแต้ม

ในโหมดสโลว์โมชั่น เฉินเหว่ยคือไร้เทียมทาน!

เห็นสมาชิกชมรมศิลปะการต่อสู้นอนร้องโอดโอยเกลื่อนพื้น ซูอวี่เหมิงถือโทรศัพท์ค้าง ยืนบื้อเป็นไก่ตาแตก

"ฮัลโหล ขอทราบสถานที่เกิดเหตุด้วยค่ะ?"

"ฮัลโหล?" ปลายสาย พนักงานรับแจ้งเหตุยังคงพยายามยืนยันข้อมูล

ซูอวี่เหมิงรีบตั้งสติ พูดว่า "มหาลัยหนาน พวกคุณส่งรถมาหลายๆ คันหน่อยนะ คนเจ็บ... ค่อนข้างเยอะ"

ไอ้หมอนี่ทำไมมันเก่งอย่างนี้!

หวังจื่อเฉวียนเผชิญหน้ากับเฉินเหว่ย ขาอ่อนจนยืนแทบไม่อยู่ เหงื่อเย็นไหลพรากไม่หยุด

"เอ่อ..."

เพียะ!

ยังไม่ทันได้อ้าปากพูด เฉินเหว่ยก็ตบหน้าหวังจื่อเฉวียนฉาดใหญ่ ด้วยความเร็วระดับปานสายฟ้าแลบ

"แกกล้าตบฉัน!" หวังจื่อเฉวียนโกรธจัด เหมือนหมาบ้าคลั่ง จะพุ่งเข้าใส่เฉินเหว่ย

เพียะ!

ตามมาติดๆ แก้มซ้ายก็โดนตบอีกฉาด ความเจ็บปวดสมดุลกันเป๊ะ

เขาไม่กล้าหือแล้ว

ตูม!

"วันหน้าถ้ากล้ามายุ่งกับอวี่เหมิงอีก ระวังฉันจะหักขาแก!" เฉินเหว่ยยกแขนขึ้น ต่อยเปรี้ยงเข้าที่ลำต้นไม้

ใบไม้ร่วงกราว พอเขาชักมือกลับ ความตกตะลึงก็ระเบิดขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน

หวังจื่อเฉวียนค่อยๆ หันคอไปมองอย่างฝืดเคือง เหมือนหุ่นยนต์ไม่ได้หยอดน้ำมัน พอเห็นสิ่งที่เฉินเหว่ยทิ้งไว้บนต้นไม้ชัดๆ รูม่านตาก็ขยายกว้างทันที

รอยหมัดลึกตั้งหนึ่งเซนติเมตร!

นี่... ยังเป็นคนอยู่ไหม?

แรงกดดันพุ่งทะลุปรอท

ในที่สุดขาทั้งสองข้างของหวังจื่อเฉวียนก็รับน้ำหนักไม่ไหว ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น

"ไปกันเถอะ" เฉินเหว่ยเดินไปข้างซูอวี่เหมิง ยกแขนขึ้น

"อื้ม!" ซูอวี่เหมิงควงแขนเขา เดินจากไปท่ามกลางสายตาอิจฉาของทุกคน

ระหว่างทาง

"เฉินเหว่ย..."

"เธอคงไม่ได้จะบอกว่า เธอตกหลุมรักฉันเข้าแล้วนะ? อย่าเชียว ฉันเป็นพี่ชายเธอนะ" เฉินเหว่ยขัดขึ้น

"อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย ไอ้เด็กบ้า!" ซูอวี่เหมิงดึงมือออก วิ่งไปห่างจากเฉินเหว่ยสิบก้าว หันกลับมาแลบลิ้นปลิ้นตาใส่

"เฮ้ย! สงสัยไม่ได้ตีสามวัน ชักจะกำเริบเสิบสานนะเรา!" เฉินเหว่ยวิ่งไล่ตาม

"ว้าย! น้องชายตัวแสบจะตีพี่สาวแล้ว!" ซูอวี่เหมิงรีบหนี แต่บนใบหน้ากลับไม่เห็นความหวาดกลัวเลยสักนิด

กลับหัวเราะอย่างมีความสุข แข่งกับแสงตะวันยามเย็น

แต่ในสายตาคนอื่น คิดว่าเป็นคนบ้าสองคน

หลังจากส่งซูอวี่เหมิงถึงบ้าน เฉินเหว่ยก็เรียกแท็กซี่ไปที่กวงฮุยเอ็นเตอร์เทนเมนต์

ขณะที่เฉินเหว่ยกำลังจะเข้าประตู

เห็นรปภ. ยื่นมือมาขวางอีกแล้ว เฉินเหว่ยเริ่มหงุดหงิด "คราวนี้ขวางผมทำไมอีก?"

"ยะ... อย่าเข้าใจผิดครับคุณเฉิน ผม... ผมแค่อยากจะขอลายเซ็น ลูกสาวผมชอบเพลงของคุณมากครับ" รปภ. รีบอธิบาย

"งั้นเหรอครับ" เฉินเหว่ยรับกระดาษกับปากกาในมือรปภ. มา เขาไม่ใช่คนเจ้าคิดเจ้าแค้น ตวัดปากกาเซ็นชื่อลงไปอย่างสวยงาม

รับกระดาษลายเซ็นคืนไป รปภ. โค้งคำนับต่ำ "ขอบคุณมากครับคุณเฉิน ขอให้วันนี้คุณได้ที่หนึ่งอีกนะครับ!"

"ขอบคุณครับ ฝากความคิดถึงให้ลูกสาวด้วยนะครับ" เฉินเหว่ยตอบรับอย่างสุภาพ

จะว่าไป ความรู้สึกของการมีแฟนคลับนี่ มันก็ไม่เลวเหมือนกันนะ

ความรู้สึกประสบความสำเร็จมาเต็ม!

"ถ้าไม่ใช่เพราะระบบ ป่านนี้ฉันคงไม่มีโอกาสได้เข้ามาในที่แบบนี้ คงใช้ชีวิตอย่างซังกระตายไปวันๆ สินะ?" มองดูห้องโถงอันหรูหรา เฉินเหว่ยรู้สึกว่าตัวเองโชคดีมาก

เกี่ยวกับคำว่าโชคดี เขาคิดออกแล้วว่าคืนนี้จะร้องเพลงอะไร

(จบแล้ว)