บทที่ 13 - มืออาชีพนี่นา

บทที่ 13 - มืออาชีพนี่นา

"เอ๊ะ! พวกนายรู้สึกไหมว่าหน้าเขาคุ้นๆ?"

"นายก็รู้สึกเหมือนกันเหรอ! ฉันก็รู้สึกเหมือนเคยเห็นที่ไหน แต่นึกไม่ออกชั่วคราว"

"เชี่ย! พวกนายก็รู้สึกเหรอ?"

......

ได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์รอบข้าง หวังจื่อเฉวียนก็รู้สึกแปลกใจ

มองไปบนเวที สายตาจับจ้องไปที่เฉินเหว่ย ดาราใหญ่เหรอ?

ในความทรงจำของหวังจื่อเฉวียน ไม่มีคนๆ นี้นี่นา

พวกนี้คงจำคนผิดแล้วแหละ เขาเลิกสนใจ

ตั้งหน้าตั้งตารอให้เฉินเหว่ยขายหน้า เนื้อเพลงปัญญาอ่อน เสียงร้องห่วยแตก

"พรุ่งนี้คุณจะยังหวนนึกถึง บันทึกที่เขียนไว้เมื่อวานไหม พรุ่งนี้คุณจะยังคะนึงหา คนที่ขี้แยที่สุดในอดีตหรือเปล่า..."

เดี๋ยวนะ!

หวังจื่อเฉวียนตัวแข็งทื่อไปทั้งตัว

นี่มันสถานการณ์อะไรกัน?

มันต่างจากที่เขาจินตนาการไว้โดยสิ้นเชิงเลยนี่หว่า!

เนื้อเพลงดีไม่ดี หวังจื่อเฉวียนดูไม่เป็น แต่ฟังแล้วมันเพราะจริงๆ

ส่วนเสียงของเฉินเหว่ย ก็เข้ากับเนื้อเพลงได้สมบูรณ์แบบสุดๆ ราวกับสร้างมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ

หันไปมองรอบข้าง เห็นทุกคนทำหน้าตกตะลึงเหมือนตัวเอง

หวังจื่อเฉวียนยอมรับเลยว่า ตอนนี้เขาเริ่มลนลานแล้ว

"ใครกันนะที่ได้แต่งงานกับคุณผู้แสนอ่อนไหว ใครกันที่คอยปลอบโยนคนขี้แยอย่างคุณ ใครกันที่เกล้าผมยาวสลวยให้คุณ ใครกันที่ตัดชุดวิวาห์ให้คุณใส่ ลาลาลา..."

วินาทีที่ดนตรีจบลง หัวใจของหวังจื่อเฉวียนแขวนอยู่บนเส้นด้าย ต้องยอมรับเลยว่า เขาไม่เคยรู้สึกประหม่าขนาดนี้มาก่อน

เหมือนมีมือที่มองไม่เห็น บีบหัวใจเขาไว้แน่น เหลือช่องว่างให้หายใจได้แค่นิดเดียว

เสียงปรบมือดังขึ้นหนึ่งเปราะ เหมือนเป็นการเปิดหัว

แปะๆๆ!

ทันใดนั้น เสียงปรบมือก็ดังกระหึ่มดั่งคลื่นทะเล ดั่งน้ำป่า ดั่งสายฟ้าฟาด!

ลุกขึ้นยืน หลายคนถึงกับน้ำตาคลอเบ้า

เพลงนี้ ร้องเข้าไปถึงในหัวใจพวกเขาอย่างแท้จริง

ซูอวี่เหมิงเองก็อึ้งไปเหมือนกัน

คนดูร้อยคนปรบมือ? บวกกับคนที่แห่กันมาทีหลัง จำนวนคนดูตอนนี้น้อยๆ ก็ต้องมีเป็นพัน

มองไปรอบๆ นอกจากหวังจื่อเฉวียนที่ก้มหน้าเหมือนรูปปั้นหินแล้ว แม้แต่ลูกน้องผู้ซื่อสัตย์ที่สุดของเขาอย่างหม่าซื่อ ก็ยังปรบมือไปเช็ดน้ำตาไป ตะโกนลั่นว่า "ร้องดี! ร้องดีมาก!"

"ฉันนึกออกแล้ว เขาคือนักร้องข้างถนนที่แชร์กันว่อนในโมเมนต์เมื่อวานนี้!"

"ใช่แล้ว เป็นเขาจริงๆ ด้วย!"

"นักร้องข้างถนน? ไม่ได้ดูรายการ Singer Hegemony เมื่อคืนเหรอ? พี่แกจัดเพลง 'หนานซานหนาน' คะแนนโหวตทิ้งห่างอันดับสองเท่าตัว เรียกได้ว่าเป็นม้ามืดที่แกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์"

"เชี่ย! มืออาชีพนี่นา!"

......

เมื่อตัวตนของเฉินเหว่ยค่อยๆ เปิดเผย เสียงเชียร์ในงานก็ยิ่งดังกระหึ่มขึ้นเรื่อยๆ

เสียงเรียกร้องขออีกเพลงมีไม่น้อยเลย

พิธีกรได้รับคำสั่งจากผู้จัดงาน จึงขึ้นไปบนเวทีพูดกับเฉินเหว่ยว่า "เอ่อ เห็นทุกคนชอบเพลงของคุณขนาดนี้ ขออีกสักเพลงได้ไหมครับ?"

"ก็ได้ครับ" นี่เป็นโอกาสดีที่จะขยายฐานชื่อเสียง เฉินเหว่ยไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ

เพลง 'ถงจั๋วเตอะหนี่' (เพื่อนร่วมโต๊ะคนนั้นของคุณ) สร้างความตื่นตะลึงไปทั่วงาน ตามด้วย 'หนานซานหนาน' ที่คุมเวทีได้อย่างสมบูรณ์แบบ พิชิตใจทุกคน!

ไม่ว่าใครที่อยู่ในโรงเรียน ถ้าไม่มีธุระด่วนจริงๆ ก็พากันมาหมด แม้แต่ป้าแม่ครัว ลุงยาม ก็ไม่เว้น

ชั่วพริบตาเดียว บรรยากาศก็เหมือนคอนเสิร์ตขนาดย่อมๆ เลยทีเดียว

เฉินเหว่ยร้องเพลงด้วยอินเนอร์จัดเต็มบนเวที แฟนคลับข้างล่างก็ส่งเสียงเชียร์กันอย่างสนุกสนาน

ซูอวี่เหมิงยืนอยู่หลังเวที สองมือกุมประสานไว้ที่หน้าอก ในวินาทีนั้น เฉินเหว่ยในสายตาของเธอ ช่างดูเจิดจรัสเหลือเกิน!

ความรู้สึกแบบนี้ เป็นสิ่งที่ไม่อาจสัมผัสได้ผ่านหน้าจอทีวี

"จะไม่ร้องแล้วเหรอ?"

"อย่าเพิ่งไปสิ ขออีกเพลงเถอะ!"

"ขออีกเพลง! ขออีกเพลง!"

......

เผชิญกับความเร่าร้อนของผู้ชมด้านล่าง เฉินเหว่ยส่ายหน้าปฏิเสธ

ต้องเล่นตัวให้คนอยากรู้แบบนี้แหละ

เขาโชว์ออฟไปจนหมดเปลือก เล่นเอาคนที่ต้องขึ้นเวทีต่อจากเขาลำบากใจกันเป็นแถว

จะร้องให้ดีกว่าคนอื่นเขา? เป็นไปไม่ได้หรอก รู้ตัวดี

แต่รู้ทั้งรู้ว่าสู้ไม่ได้ยังต้องขึ้นเวที เผชิญหน้ากับผู้ชมที่กำลังคลั่งไคล้ขนาดนั้น แรงกดดันจะขนาดไหน คิดดูเอาเอง

หลายคนถึงกับเลือกถอนตัว

แน่นอน ในจำนวนนั้นก็มีพวกหัวหมอ คิดจะฉวยโอกาสนี้เกาะกระแสให้ตัวเองดัง

ฝันหวานไปเถอะ ความจริงมันโหดร้าย ถ้าในมือมีไข่เน่า รับรองว่าปาใส่ไม่ยั้งแน่!

"ภารกิจเสร็จสมบูรณ์ ไม่แปะมือกับฉันหน่อยเหรอ?" เฉินเหว่ยวางกีตาร์ลง ยกมือขึ้นถามซูอวี่เหมิง

ซูอวี่เหมิงยกมือขึ้นอย่างเก้ๆ กังๆ แตะมือเฉินเหว่ยเบาๆ

ที่แท้มือผู้ชาย ก็ใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ!

ซูอวี่เหมิงเพิ่งจะค้นพบความจริงข้อนี้ในวินาทีนี้เอง

"ได้เวลากินข้าวแล้ว เพื่อเป็นการขอบคุณ ฉันจะเลี้ยงข้าวนายมื้อหนึ่ง" ซูอวี่เหมิงเสนอ

"โอเค โรงแรมห้าดาวเหรอ?" เฉินเหว่ยถูมือ สีหน้าคาดหวัง

"โรงอาหาร!" ซูอวี่เหมิงแก้คำผิด

"เธอเป็นถึงตัวแม่ของฮูยาไลฟ์ ทำไมขี้งกขนาดนี้?"

"มีเงินแล้วต้องสุรุ่ยสุร่ายเหรอ?"

เฉินเหว่ยเอามือลูบคาง ลังเลอยู่ไม่กี่วินาที แล้ววางมือลงบนหัวซูอวี่เหมิง พูดว่า "มีน้องสาวที่รู้จักใช้เงินแบบนี้ พี่ชายปลื้มใจจริงๆ!"

"ใครเป็นน้องสาวนาย? อีกอย่าง ห้ามลูบหัวฉัน!" ซูอวี่เหมิงปัดมือเฉินเหว่ยออกจากหัว แกล้งทำเป็นโกรธ

"ว้าว! นี่เธอใช้เสร็จแล้วถีบหัวส่งเหรอ?" เฉินเหว่ยเร่งฝีเท้าตามซูอวี่เหมิงไป

"ฉันแค่บอกว่าจะเรียกนายว่าพี่ชาย แต่ไม่ได้บอกสักหน่อยว่านานแค่ไหน ชั่วโมงนึง วันนึง หรือตลอดชีวิต? ไม่เคยพูดเลยนะ" ซูอวี่เหมิงทำหน้าทะเล้น

"หวังจื่อเฉวียนอาจจะไม่ใช่คน แต่เธอน่ะหมาจริงๆ!" เฉินเหว่ยบ่นอุบ

"ไอ้เด็กบ้า นายด่าใครไม่ใช่คนฮะ?"

นั่นไง พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา!

หันกลับไป หวังจื่อเฉวียนพาคนมากลุ่มใหญ่ แถมทุกคนยังใส่ชุดฝึกยุทธ์อีกด้วย

"หวังจื่อเฉวียน นายหมายความว่ายังไง!" ซูอวี่เหมิงรู้ว่าอีกฝ่ายมาไม่ดี รีบเอาตัวบังหน้าเฉินเหว่ยไว้ ระแวดระวังภัย

"ซูอวี่เหมิง เราตกลงเดิมพันกันว่า ให้เธอเป็นคนแต่งเพลงเอง แต่เธอกลับโกง ไปจ้างมืออาชีพมา" พูดถึงเรื่องนี้ หวังจื่อเฉวียนก็ยังโมโหไม่หาย

"นายมีหลักฐานอะไรมาพิสูจน์ว่าเพลงนั้นฉันไม่ได้แต่ง?" ซูอวี่เหมิงย้อนถาม

"สมองหมูอย่างเธอ จะไปแต่งเพลงดีๆ แบบนั้นออกมาได้ยังไง?" หวังจื่อเฉวียนกำลังโกรธจัด เลยปากพล่อยพูดไม่คิด

"..." ซูอวี่เหมิง

"นายพูดแบบนี้ฉันไม่ชอบฟังเลยนะ" เฉินเหว่ยก้าวออกมา

เฉินเหว่ย!

ซูอวี่เหมิงซาบซึ้งใจ

"ถึงเธอจะโง่ แต่ก็ยังฉลาดกว่าหมูนิดนึงนะ หมูใช้ตะเกียบเป็นไหมล่ะ?" มีเหตุผล น่าเชื่อถือ

"นาย! นี่นายช่วยฉันพูดเหรอ!" ซูอวี่เหมิงดึงชายเสื้อเฉินเหว่ย

เฉินเหว่ยหันกลับไป ยืนยันว่า "เขาบอกเธอสมองหมู ฉันบอกเธอฉลาดกว่าหมู นี่ไม่ใช่ช่วยเธอพูด แล้วเรียกว่าอะไร?"

"..." ซูอวี่เหมิง

รู้สึกทะแม่งๆ ชอบกล แต่ก็พูดไม่ออก

"ไอ้เด็กเวร ฉันไม่อยากจะพล่ามกับแก โกงก็คือโกง ซูอวี่เหมิง เธอแพ้พนันแล้ว ตั้งแต่นี้ไป เธอคือแฟนของฉัน หวังจื่อเฉวียน ยังไม่รีบมานี่ แล้วเรียกพี่เฉวียนอีก" หวังจื่อเฉวียนพูดด้วยน้ำเสียงสั่งการ

"แหวะ ใครจะเป็นแฟนนาย? ยังจะพี่เฉวียนอีก จะอ้วก?" ซูอวี่เหมิงรังเกียจขั้นสุด

"ซูอวี่เหมิง เธออย่าให้มันมากเกินไปนักนะ รู้ไหมว่าคนข้างหลังฉันพวกนี้เป็นใคร!"

(จบแล้ว)