บทที่ 86 ภารกิจฉุกเฉิน

กลุ่มแชทที่มักจะคึกคักเป็นกิจวัตร พลันเกิดความเคลื่อนไหวโดยไร้ลางบอกเหตุ… แสงสีแดงฉานสาดกะพริบถี่รัวราวกับสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤต

หัวใจของฉู่ลู่บีบตัวแน่นขึ้นมาทันที

เพียงชั่วพริบตา… หน้าต่างข้อความก็เด้งขึ้นมาซ้อนทับกันระรัว

【ตรวจพบตัวละครที่ไม่ระบุตัวตน บุกรุกโลกหมายเลขศูนย์】

【พิกัดคาดการณ์: บริเวณเมืองลู่เจียง อำเภอซู】

【กรุณารีบจับกุมผู้บุกรุกและนำส่งกลุ่มแชทโดยเร็วที่สุด】

【รางวัลภารกิจ: อัปเกรดกลุ่มแชท, ปลดล็อกสิทธิ์การเข้าถึงหลายรายการ】

【บทลงโทษภารกิจ: ！@#￥&*】

เมื่อกวาดตามองเนื้อหา คิ้วของฉู่ลู่ก็ขมวดมุ่น ความสงสัยนานัปการผุดพรายขึ้นในใจ

โลกหมายเลขศูนย์? หมายถึงโลกใบปัจจุบันนี้หรือ? รหัสเรียกขานดูไม่ปกติเอาเสียเลย มิหนำซ้ำยังไม่ระบุด้วยว่าเป็นนิยายสายชายหรือสายหญิง

มีตัวละครสายหญิงบุกรุก? เหมือนกับตอนที่ข้าใช้ยันต์ทลายมิติข้ามไปหาพวกเพื่อนในกลุ่มงั้นรึ? จุดประสงค์ของนางคืออะไรกันแน่?

แล้วไอ้รางวัลภารกิจนั่นอีก...

คิดมาถึงตรงนี้ ฉู่ลู่ก็สะบัดศีรษะไล่ความคิดที่เริ่มจะเตลิดเปิดเปิง

ข้อสงสัยพรรค์นี้ไม่ใช่สิ่งที่นั่งเดาสุ่มแล้วจะเข้าใจได้, สู้รีบลงมือไปลากคอตัวละครคนนั้นมา… ถึงตอนนั้นทุกอย่างคงกระจ่างชัดเอง

อีกประการหนึ่ง, บทลงโทษภารกิจบรรทัดสุดท้ายดูท่าทางไม่น่าอภิรมย์เอาเสียเลย เขาไม่อยากรู้หรอกว่าไอ้กองตัวอักษรภาษาวิบัติพวกนั้นสื่อถึงความเลวร้ายรูปแบบใด

ฉู่ลู่ผุดลุกขึ้น ก้าวเท้าออกจากเรือนพัก พลางครุ่นคิดหาวิธีการไปด้วย…

กลุ่มแชทระบุตำแหน่งคร่าวๆ ของเป้าหมายมาแล้ว แม้จะไม่รู้แน่ชัดว่าเมืองลู่เจียง อำเภอซูตั้งอยู่พิกัดใด, แต่มีอย่างหนึ่งที่ชัดเจน… คือมันไม่ได้อยู่ในเขตสำนักกระบี่หลิงเซียวแน่นอน

สำนักกระบี่หลิงเซียวเข้มงวดเรื่องการดูแลศิษย์เป็นที่สุด หากไม่มีธุระจำเป็น… ก็ห้ามผู้ใดลงจากเขาโดยพลการ

ดังนั้นฉู่ลู่จำเป็นต้องหาข้ออ้าง!

เขามุ่งตรงไปยังหอภารกิจ…

สำนักกระบี่หลิงเซียวนั้นกว้างใหญ่ไพศาล เรื่องจิปาถะภายในสำนักจึงมีมากมายเหลือคณา, อีกทั้งด้วยชื่อเสียงอันโด่งดัง จึงมักจะมีคนนอกมาขอความช่วยเหลืออยู่เนืองนิตย์

ทางสำนักเองลำพังก็จัดการทั้งหมดไม่ไหว, จึงตัดปัญหาด้วยการตั้งหอภารกิจ แจกจ่ายงานออกไปให้เหล่าศิษย์เลือกทำกันเอง

เลือกภารกิจที่ต้องลงจากเขาสักอย่าง แล้วอาศัยจังหวะนั้นแวะไปลากคอตัวละครผู้บุกรุก... นี่คือแผนของฉู่ลู่

เมื่อมาถึงหอภารกิจ, สิ่งแรกที่ฉู่ลู่ทำคือหาแผนที่มาตรวจสอบ… เนื่องจากมักจะมีเด็กใหม่เข้ามาบ่อยครั้ง ของพวกนี้จึงมีเตรียมไว้ไม่เคยขาด

แผนที่ระบุรายละเอียดครบถ้วน ทั้งข้อควรระวังในการลงเขาและจุดแลกเปลี่ยนทรัพยากร ล้วนมีพร้อมสรรพ

เมื่อหาตำแหน่งของเมืองลู่เจียง อำเภอซูเจอแล้ว ฉู่ลู่ก็ตรงไปที่กระดานประกาศ เพื่อเฟ้นหาภารกิจที่เหมาะสม

บนกระดานมีการแบ่งประเภทภารกิจตามความยาก, เนื้อหา, และสถานที่ไว้อย่างชัดเจน ฉู่ลู่จึงหาภารกิจระดับต่ำสุดเจอได้อย่างง่ายดาย

—กำจัดหมูป่าที่แพร่พันธุ์จนล้นภูเขาแมว

ภูเขาแมวอยู่ใกล้กับเมืองลู่เจียง อำเภอซู, ห่างกันไม่ถึงสิบลี้ เหมาะสมเป็นอย่างยิ่ง

ฉู่ลู่ดึงใบประกาศ เดินไปหาผู้ดูแลเพื่อลงทะเบียน

ผู้ดูแลไม่แม้แต่จะเงยหน้ามอง รับใบประกาศไปแล้วจรดพู่กันลงบันทึก ปากก็เอ่ยถามไปพลางตวัดพู่กันไปพลาง

"ชื่อ?"

"ฉู่ลู่"

"มาครั้งแรก?"

"ใช่"

"ระดับพลัง?"

"สร้างรากฐานขั้นกลาง"

"สังกัดยอดเขาใด?"

"ยอดเขาตีกระบี่"

"เจ้าเป็นช่างตีกระบี่?"

"ไม่… ข้าเป็นผู้จารึกอักขระวิญญาณ"

ปลายพู่กันของผู้ดูแลชะงักกึก ก่อนจะพับปิดสมุดบันทึกดังปัง

"ไม่อนุมัติ"

ฉู่ลู่ขมวดคิ้ว

"เหตุใดจึงไม่ได้?"

"ยังจะถามหาเหตุผลอันใดอีก? เรื่องแค่นี้เจ้าไม่รู้รึ?" ผู้ดูแลเงยหน้าทำสีหน้าบึ้งตึงใส่

"ทางสำนักมีกฎออกมาตั้งนานแล้ว ห้ามผู้จารึกอักขระวิญญาณรับภารกิจเสี่ยงภัย ให้ตั้งใจฝึกฝนสลักอักขระอยู่แต่ในเขาเท่านั้น"

"แต่ข้าเห็นบนกระดานมีภารกิจตั้งมาก… ที่ระบุว่าต้องการผู้จารึกอักขระวิญญาณ"

"นั่นมันกรณีพิเศษ เป็นเหตุสุดวิสัย" ผู้ดูแลกล่าวเสียงแข็ง

"แต่ของเจ้านี่มันภารกิจจับฉ่าย ให้ใครไปทำก็ได้ ไม่จำเป็นต้องถึงมือเจ้า"

"เช่นนั้นรบกวนท่านช่วยหาอันที่ข้ารับได้ให้หน่อยเถิด"

"ไม่มี"

"ไม่มี?"

"ไม่มี!" ผู้ดูแลย้ำเสียงหนัก

"ภารกิจที่ผู้จารึกอักขระทำได้เดิมทีก็น้อยอยู่แล้ว และที่ระดับสร้างรากฐานขั้นกลางรับได้ยิ่งน้อยเข้าไปใหญ่"

"จริงรึ?"

"ข้าจะหลอกเจ้าไปไย?"

ฉู่ลู่ล้วงหยิบขวดยาบำเพ็ญเพียรที่ตนได้รับเป็นสวัสดิการเดือนละห้าขวดออกมาหนึ่งขวด วางลงบนโต๊ะตรงหน้าแล้วกล่าวซ้ำคำเดิม

"จริงรึ?"

ทันทีที่ผู้ดูแลเห็นขวดยา ดวงตาก็เบิกกว้างเป็นประกาย

คนที่ต้องมาทำงานใช้ความอดทน แต่ใช้สมองน้อยเช่นนี้… สถานะย่อมไม่สูงส่งนัก ยาที่ผู้จารึกอักขระวิญญาณได้รับ สำหรับเขาแล้วถือเป็นของล้ำค่าชั้นเลิศหาได้ยากยิ่ง

ผู้ดูแลกระแอมไอเบาๆ ปรับท่าที

"...เจ้ารอสักครู่"

เขาหันกลับไปรื้อค้นในกองม้วนเอกสาร ท้ายที่สุดก็หันกลับมากล่าว

"แท้จริงแล้ว... ที่นี่มีอยู่ภารกิจหนึ่งที่เหมาะสม แต่ทว่า..."

"แต่ทว่า?"

ผู้ดูแลมีสีหน้ากระอักกระอ่วนเล็กน้อยขณะอธิบายความนัยให้ฉู่ลู่ฟัง

ภารกิจนี้เนื้อหาเรียบง่ายมาก… คือมีกลุ่มผู้บำเพ็ญเพียรอิสระบังเอิญไปพบถ้ำเซียนแห่งหนึ่งเข้า เลยอยากจะเข้าไปสำรวจ

แต่หน้าถ้ำมีผนึกปิดกั้นอยู่ชั้นหนึ่ง ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับอักขระวิญญาณ, พวกเขาจึงอยากจ้างวานผู้จารึกอักขระไปช่วยทำลายผนึก

สาเหตุที่ภารกิจนี้ไม่ได้ขึ้นบนกระดาน เป็นเพราะก่อนหน้านี้มีคนรับไปแล้วแต่ล้มเหลว

เมื่อพิจารณาว่าภารกิจมีกำหนดเวลาให้รางวัล… พวกผู้บำเพ็ญเพียรอิสระกลุ่มนั้นก็ไม่ได้มีทีท่าว่าจะขยายเวลาต่อ…

และต่อให้มีคนรับงานนี้อีกจริง ก็ไม่แน่ว่าจะเดินทางไปถึงทัน… ภารกิจจึงถูกดองไว้ไม่ได้เอาขึ้น

"ถึงคนก่อนจะล้มเหลว แต่ดูจากคำบอกเล่า… ผนึกอักขระวิญญาณนั่นระดับสร้างรากฐานขั้นกลางสามารถแก้ได้จริงๆ ดังนั้นถ้าเจ้าอยากจะรับก็ย่อมได้ เพียงแต่..."

ผู้ดูแลอธิบายต่อ

"เพื่อป้องกันไม่ให้ศิษย์ชอบทำอะไรเกินตัว ทางสำนักจึงมีบทลงโทษที่ค่อนข้างรุนแรงหากภารกิจล้มเหลว… ประกอบกับเจ้าเป็นผู้จารึกอักขระวิญญาณ ช่วงเวลาพิเศษเช่นนี้ ทางสำนักย่อมไม่อยากให้เจ้าออกไปเพ่นพ่าน, ถ้าครั้งนี้เจ้าพลาด ผลที่ตามมาคงจะ... เลวร้ายยิ่งกว่าเดิม"

"ไม่เป็นไร" ฉู่ลู่ตอบรับอย่างไม่ลังเล

"ข้าเอาภารกิจนี้"

เมื่อเทียบกับบทลงโทษของสำนักแล้ว เขาห่วงบทลงโทษของกลุ่มแชทมากกว่าหลายเท่า

"เอางั้นก็ได้ อย่ามาโทษว่าข้าไม่เตือนก็แล้วกัน" ผู้ดูแลรีบคว้ายาขวดนั้นไปเก็บเข้าอกเสื้อทันที ก่อนจะลงบันทึกแล้วกล่าวตัดบท

"เจ้าไปทำภารกิจได้"

ฉู่ลู่พยักหน้า หันหลังเดินออกจากหอภารกิจโดยไม่รีรอ

เขาทักทายศิษย์พี่ศิษย์น้องสองสามคนระหว่างทาง แล้วรีบมุ่งหน้าออกจากประตูสำนักด้วยความเร็วสูงสุดโดยไม่สนใจสายตาใคร… เป้าหมายคือเมืองลู่เจียง อำเภอซู

….

สามวันให้หลัง 

ในที่สุดเขาก็มาถึงจุดหมาย…

เบื้องหน้าคือกำแพงเมืองเก่าคร่ำคร่า ทหารเฝ้าประตูดูไร้ชีวิตชีวา

ฉู่ลู่สูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะก้าวเท้าผ่านประตูเมืองเข้าไป

ถนนสายหนึ่งที่ไม่กว้างขวางนักปรากฏแก่สายตา พื้นถนนปูด้วยแผ่นหินขรุขระไม่เรียบเสมอกัน, สองข้างทางเรียงรายด้วยร้านรวงต่างๆ มีทั้งร้านขายของเบ็ดเตล็ด, โรงเตี๊ยม, และร้านแพรพรรณต่างๆ

ป้ายร้านส่วนใหญ่สีซีดจาง บางป้ายก็แหว่งเว้าไปตามกาลเวลา….

ผู้คนบนท้องถนนบางตา มีเพียงพ่อค้าหาบเร่ และคนเดินเท้าที่เร่งรีบ หรือหญิงชาวบ้านที่จูงลูกเดินอย่างเชื่องช้า

บนแผงลอยริมถนนวางสินค้าพื้นๆ เจ้าของแผงตะโกนเรียกลูกค้าเป็นครั้งคราว หวังจะดึงดูดความสนใจจากผู้ผ่านทางบ้าง

ฉู่ลู่กวาดตามองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม…