บทที่ 71 ขอแถมอีกสักหมัด

การลงมือของฉู่ลู่นั้นไร้สุ้มเสียงและปราศจากลางบอกเหตุใดๆ

กว่าศีรษะของศิษย์น้องเล็กจะหลุดลอยออกจากบ่า ก็ไม่มีผู้ใดคาดคิดเลยว่าเขาจะลงมือได้อำมหิตถึงเพียงนี้

กระทั่งความหวาดกลัวสุดขีดบนใบหน้าของศิษย์น้องเล็กแปรเปลี่ยนเป็นความอาฆาตแค้น ร่างไร้ศีรษะก็ร่วงฟาดพื้น

ทว่าเสียงกรีดร้องโหยหวนกลับดังแสบแก้วหูออกมาทั้งที่ลำคอขาดหาย... ผู้คนโดยรอบถึงจะได้สติกลับมา

สีหน้าของเหล่าศิษย์ร่วมสำนักดูซับซ้อนกึ่งหวาดผวา, แม้ความจริงพวกเขาจะยืนข้างฉู่ลู่ และหวังให้ศิษย์น้องเล็กถูกสั่งสอนอย่างสาสม แต่ก็มิได้ปรารถนาให้ถึงแก่ชีวิต... ต่อให้ขัดแย้งกันเพียงใดก็นับเป็นศิษย์ร่วมสำนัก เหตุใดต้องลงมือปลิดชีพกันซึ่งหน้า? มิหนำซ้ำยังเป็นวิธีการที่ทารุณโหดร้ายถึงเพียงนี้!

หลังจากผู้อาวุโสจ้าวและผู้อาวุโสหวังคลายจากอาการตกตะลึง ก็เผยสีหน้าเดือดดาลถึงขีดสุด

“ฉู่ลู่! เจ้าทำบ้าอะไรลงไป!” ผู้อาวุโสจ้าวตะคอกถามอย่างกราดเกรี้ยว

“ถึงกับกล้าฆ่าคนต่อหน้าพวกข้า เจ้าเข้าสู่วิถีมารไปแล้วหรือ!” ผู้อาวุโสหวังคำรามลั่นเช่นกัน

“ผู้อาวุโสทั้งสองโปรดระงับโทสะ” ฉู่ลู่มีสีหน้าสงบนิ่ง เอ่ยปากอย่างใจเย็น

“โปรดฟังคำอธิบายของข้า...”

เขากำลังจะเอ่ยปากเล่าเรื่องที่ศิษย์น้องเล็กวางแผนลอบสังหารกระบี่วิญญาณของศิษย์น้องหกเพื่อยืนยันความบริสุทธิ์ ว่าตนมิได้เข่นฆ่าอย่างไร้เหตุผล ทว่าผู้อาวุโสทั้งสองหาได้มีความอดทนฟังความไม่

“หุบปาก! มีอะไรไปว่ากันที่หอคุมกฎ!” ผู้อาวุโสจ้าวตัดบทเสียงเย็น

ส่วนผู้อาวุโสหวังรีบพุ่งไปชิงศีรษะของศิษย์น้องเล็กกลับมาทันที พลางกล่าวอย่างร้อนรน

“รีบต่อหัวนางกลับเข้าไปเร็ว! อาจจะยังทันการ!”

ทว่าฉับพลันนั้น กลุ่มควันสีดำทมิฬก็พวยพุ่งออกมาจากรอยตัดที่ลำคอของศิษย์น้องเล็ก

ผู้อาวุโสหวังที่เดิมทีมีสีหน้าเวทนาสงสาร รูม่านตาพลันหดเกร็ง สะบัดศีรษะนั้นทิ้งราวกับต้องของร้อน พร้อมตะโกนลั่น

“ไอแห่งมาร!?”

ไอมารทมิฬพวยพุ่งออกจากร่างเล็กบอบบางนั้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุด กลายเป็นควันปีศาจหนาทึบที่ม้วนตัวตลบอบอวลเข้าปกคลุมทั่วทั้ง ‘ลานกระบี่กังวาน’ อย่างรวดเร็ว

กลิ่นอายชั่วร้ายที่แผ่ออกมาทำให้ผู้ที่ตกอยู่ในวงล้อมรู้สึกหนาวเหน็บราวกับร่วงหล่นลงสู่ขุมนรก

ร่างที่ศีรษะและลำตัวแยกขาดจากกันของศิษย์น้องเล็ก เริ่มขยับเขยื้อนราวกับหุ่นเชิดภายใต้การบงการของไอมาร

ร่างกายนางหยัดยืนโงนเงน ศีรษะลอยคว้างอยู่กลางอากาศ, ดวงตาแดงก่ำปูดโปนที่เต็มไปด้วยเส้นเลือด จ้องเขม็งมาที่ฉู่ลู่อย่างอาฆาตมาดร้าย, ส่วนกระบี่อวิ๋นเฟิงที่ตกอยู่ด้านข้าง… เมื่อถูกไอรมารกระตุ้น รูปลักษณ์ก็พลันแปรเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน...

จากกระบี่วิญญูชนสีขาวผู้หล่อเหลาองอาจ กลายร่างเป็นบุรุษมารรูปงามในชุดดำแดงเฉกเช่นภูตผี ร่างต้นของมันแผ่ซ่านไอมารมหาศาล ก่อนจะพุ่งกลับเข้าไปอยู่ในมือของศิษย์น้องเล็ก

เหล่าศิษย์ที่มุงดูเหตุการณ์ต่างเบิกตาโพลง ใบหน้าฉายชัดถึงความตกตะลึงและหวาดกลัว, ริมฝีปากสั่นระริก แข้งขาอ่อนแรง… ต่อให้เป็นศิษย์ที่กล้าหาญที่สุด ยามนี้ก็ยังยืนตัวแข็งทื่อ ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่น้อย

ส่วนผู้อาวุโสทั้งสองนั้นสีหน้าย่ำแย่ถึงขีดสุด พวกเขาจำแนกได้ทันทีว่านี่คือไอมารของ ‘วังอสูรโลหิต’ และดูจากความเข้มข้นระดับนี้ ที่มาที่ไปย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน

ตูม!

เสียงกึกก้องกัมปนาทดังขึ้น รอบยอดเขาพลันสว่างไสวไปด้วยแสงสีม่วงเต็มท้องฟ้า

นั่นคือนิมิตฟ้าดินวิปริตที่เกิดจากการที่ท่านเจ้าสำนักโคจรลมปราณเดินทางมาด้วยกำลังสูงสุด! ไอมารอันมหาศาลของศิษย์น้องเล็กทำให้เขาตื่นตัวทันที

สีหน้าของศิษย์น้องเล็กยิ่งทวีความเคียดแค้นชิงชัง

นางตระหนักได้ว่าแผนการล้มเหลว การจะลอบคลายผนึกเพื่อนำเอากระบี่ฌานนรกออกมาในที่ลับย่อมเป็นไปไม่ได้แล้ว และหายนะทั้งหมดนี้ล้วนเป็นสิ่งที่ฉู่ลู่ประทานให้!

“กล้าทำลายแผนการใหญ่ของข้า... ข้าจะให้เจ้าตายตกไปตามกัน!” ศิษย์น้องเล็กคำรามลั่น พุ่งเข้าใส่ฉู่ลู่

“หยุดมือ!” ผู้อาวุโสจ้าวและผู้อาวุโสหวังเห็นภาพนั้นก็ตกใจสุดขีด รีบพุ่งเข้าไปหมายจะช่วยเหลือ

ทว่าไอมารที่เข้มข้นบ้าคลั่งรอบด้านกลับสกัดกั้นพวกเขาไว้อย่างง่ายดาย ต่อให้ทุ่มเทกำลังทั้งหมดก็ไม่อาจคืบหน้าได้แม้แต่นิ้วเดียว

ทั้งสองมองดูศิษย์น้องเล็กที่รุกคืบเข้าหาฉู่ลู่ด้วยดวงตาที่แทบฉีกขาด ความเสียใจถาโถมเข้ามาในจิตใจ…

หากตอนแรกพวกเขายอมฟังคำอธิบาย และยอมเชื่อใจ ‘ศิษย์เอก’ ผู้นี้ตั้งแต่ต้น ก็คงจะรับมือได้เร็วกว่านี้ และอาจช่วยให้นางหลุดพ้นจากสถานการณ์วิกฤตได้... ทั้งหมดล้วนเป็นเพราะความลำเอียงในใจตนแท้ๆ!

บัดนี้พวกเขาทำได้เพียงภาวนาให้ท่านเจ้าสำนักลงมือยับยั้งได้ทันท่วงที แต่เมื่อเห็นสีหน้าของท่านเจ้าสำนักที่รุดมาถึง หัวใจของพวกเขาก็พลันเย็นเฉียบ!

ใบหน้าของท่านเจ้าสำนักเต็มไปด้วยความโศกเศร้า…

จนปัญญาแล้ว... เหตุการณ์เกิดขึ้นกะทันหันเกินไป ให้ตีจนตายเขาก็ไม่อยากเชื่อว่าวันหนึ่งจะมีไอมารรุนแรงถึงเพียงนี้ระเบิดออกจากภายในสำนัก

แม้เขาจะเร่งด้วยความเร็วสูงสุด งัดทุกวิถีทางออกมาใช้ แต่การเคลื่อนไหวของศิษย์น้องเล็กนั้นก็รวดเร็วเกินไป และนางอยู่ใกล้ฉู่ลู่ที่สุด

คำนวณดูแล้ว… อย่างไรเสียเขาก็ไม่มีทางไปถึงทันเวลา

เมื่อคิดว่าสายเลือดสุดท้ายของ ‘ตระกูลอี้’ จะต้องมาขาดสะบั้นลงต่อหน้าต่อตา ท่านเจ้าสำนักก็รู้สึกโทมนัสยิ่ง, หากเป็นไปได้… เขาอยากจะสละอายุขัยสักพันปีเพื่อแลกกับการไปถึงเร็วขึ้นเพียงชั่วพริบตา

แต่นั่นเป็นเพียงความคิดเพ้อฝัน ยามนี้ในใจเขาเหลือเพียงความคิดเดียว... ต้องแก้แค้นให้อี้เสี่ยวหว่าน ต้องบดขยี้ศิษย์น้องเล็กผู้ถูกมารสิงสู่ให้แหลกเหลวเป็นจุณ!

คมกระบี่ของศิษย์น้องเล็กจวนเจียนจะสัมผัสใบหน้าฉู่ลู่อยู่รอมร่อ ผู้อาวุโสทั้งสองมิกล้าทนมองจึงหลับตาลง, ส่วนท่านเจ้าสำนักนัยน์ตาแดงก่ำ ใบหน้าเปี่ยมด้วยจิตสังหาร

เหล่าศิษย์แม้จะไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง แต่ก็ดูออกว่าฉู่ลู่กำลังตกอยู่ในวิกฤต ต่างพากันตึงเครียดและเป็นห่วง

ศิษย์น้องหกขบกรามแน่นจนเลือดซึม, เขาคาดไม่ถึงว่าศิษย์พี่ใหญ่ผู้เดียวที่ยอมออกหน้าแทนเขา จะต้องมาพบจุดจบเช่นนี้ โดยที่ตนเองก็มิอาจทำอะไรได้

และในยามนั้นเอง...

ฉู่ลู่พลันชูหมัดขึ้น…

มีเพียงศิษย์น้องเล็กที่สังเกตเห็นการกระทำของเขา ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความดูแคลน

ก่อนหน้านี้ที่เจ้าทำสำเร็จก็เพราะลอบทำทีเผลอหรอกนะ! ในเมื่อตอนนี้ข้าเปิดเผยตัวตนแล้ว ไม่จำเป็นต้องกดข่มพลังไว้อีก เจ้ายังคิดจะต่อกรซึ่งหน้า... ช่างเพ้อเจ้อสิ้นดี!

ทว่าจังหวะที่ฉู่ลู่ง้างหมัด สีหน้าของนางก็พลันเปลี่ยนไป… เมื่อสัมผัสถึงความผิดปกติ

ชั่วพริบตาที่หมัดถูกส่งออกมา สัญชาตญาณสั่งให้นางหนีด้วยความหวาดหวั่นอย่างรุนแรง!

แต่มันสายไปเสียแล้ว…

คลื่นพลังที่ไร้สภาพสายหนึ่งพุ่งทะลุผ่านหมัด เข้ากระแทกใส่ศิษย์น้องเล็กเต็มรัก!

ตูม!

ไอมารที่ปกคลุมทั่วทั้งลานกระบี่ถูกแรงหมัดนั้นต่อยจนสลายหายไปในพริบตา!

ศิษย์น้องเล็กเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ร่างกายที่ไร้หัวของนางถูกอัดกระแทกจนระเบิด เหลือเพียงท่อนขาคู่หนึ่งทิ้งไว้ดูต่างหน้า…

ท่านเจ้าสำนักที่รีบร้อน, ผู้อาวุโสที่สิ้นหวัง, และเหล่าศิษย์ที่ห่วงใย...

ในชั่วขณะนั้น ทุกคนต่างพากันชะงักงัน

ดวงตาเบิกกว้าง อ้าปากค้าง สมองขาวโพลนว่างเปล่า!

“จะ... เจ้า... เจ้ามันตัวอะไรกันแน่...” ศิษย์น้องเล็กส่งเสียงออกมาด้วยความไม่อยากเชื่อ

“หนวกหูจริง” ฉู่ลู่บ่นพึมพำ พลางยื่นมือออกไป

เดิมทีเขาคิดจะคว้าศีรษะนางไว้ แต่คาดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะทำหน้าตาตื่นตระหนกสุดขีด แล้วชิง ‘ระเบิดตัวเอง’ หนีไปเสียดื้อๆ

ทุกคน: “...”

ฉู่ลู่ยกมือปัดป้องคราบเลือดสกปรก พลางครุ่นคิดในใจว่า

'บทจะไปก็ไปแบบนี้ก็ได้เหรอ?' แต่เมื่อเขาลองกวาดตามองดูอีกครั้ง ก็ต้องตกใจเป็นล้นพ้น

“เอ๊ะ? กระบี่เล่า? กระบี่อวิ๋นเฟิงของข้าหายไปไหนแล้ว?”

เสียงอุทานของเขาปลุกทุกคนให้ตื่นจากภวังค์

ท่านเจ้าสำนักเป็นคนแรกที่ได้สติ รีบตะโกนสั่งการทันที

“ศิษย์ทุกคนรีบออกจากลานกระบี่กังวานเดี๋ยวนี้! ไปยังยอดเขาหมื่นกระบี่เพื่อขจัดไอมารที่ตกค้าง! ...ผู้อาวุโสหลิ่วนำคนจัดการศพ, ผู้อาวุโสจ้าว ผู้อาวุโสหวัง พวกท่านตามข้ามา ข้ามีเรื่องต้องซักถาม!”