บทที่ 64 เจ้าชอบความรักจริงๆ หรือ?
บทที่ 64 เจ้าชอบความรักจริงๆ หรือ?
นักพรตแห่งร้อยสมบัติ...
แค่ฟังชื่อนี้ก็รู้แล้วว่าเขาย่อมมีทรัพย์สินมากมาย และคงจะภาคภูมิใจในเรื่องนี้มาก จึงจินตนาการได้ไม่ยากเลยว่า ยามที่เขาถูกบีบให้สูญเสียทรัพย์สมบัติไปครึ่งหนึ่ง อารมณ์จะเจ็บปวดรวดร้าวเพียงใด
ยามนั้นเขาร่ำไห้ราวกับเด็กน้อยแรกเกิด น้ำตานองดั่งธาราไหลทวน โศกศัลย์จนมิอาจเอื้อนเอ่ยถ้อยคำได้
ภายหลังเขาต้องใช้เวลาถึงสิบกว่าปี จึงจะหลุดพ้นจากโศกนาฏกรรมครั้งนั้น, จากนั้นเขาก็เจ็บแล้วจำ หันไปเข้าร่วมกับสำนักเซียนไร้รัก
เดิมทีเขาคิดว่านี่จะเป็นการตัดใยยุ่งเหยิงให้สิ้นซาก เพื่อปกป้องทรัพย์สมบัติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของตน, แต่คาดไม่ถึงว่าสำนักเซียนไร้รักแห่งนี้ ปากก็บอกว่าเย็นชาไร้หัวใจ, แต่พอพูดถึงเรื่องความรัก… กลับรุกหนักยิ่งกว่าผู้ใด
เพียงแค่เขาเดินเล่นอยู่ในสำนัก ก็พบเจอผู้บำเพ็ญเพียรชายถึงเก้าคน, ที่ตาแดงฉาน เท้าสะเอว พูดเสียงทุ้มต่ำว่า
‘ขอมอบชีวิตให้เจ้า’ กับหญิงสาว
ทีแรกเขายังนึกว่านี่คือการจงใจเข้าสู่ด่านเคราะห์… แต่ภายหลังจึงได้ตระหนักถึงความจริง
ภายใต้บรรยากาศของสำนักเช่นนี้… นักพรตแห่งร้อยสมบัติจึงได้แต่งงานคราที่สองอย่างไม่น่าแปลกใจ
และหลังจากนั้นก็หย่าร้างอีก! ทรัพย์สมบัติก็หายไปครึ่งหนึ่งอีก!
เล่นเอานักพรตแห่งร้อยสมบัติตกใจจนต้องรีบเผ่นหนี ทั้งยังตั้งสัตย์สาบานว่าหลังจากนี้จะไม่ขอพบเจอสตรีอีกเลย…
ภายหลังเขาก็ไม่ได้แต่งงานจริงๆ, เพียงแต่พอเวลาผ่านไป… อดีตภรรยาทั้งสองกลับพาลูกมาหา เพื่อทวงค่าเลี้ยงดู
พอเห็นทรัพย์สมบัติที่ต้องหดหายไปอีกมหาศาล, นักพรตแห่งร้อยสมบัติถึงกับกระอักโลหิต หลังจากนั้นเขาก็ตัดสินใจซ่อนนาม หลบหนีไปยังสถานที่ที่ไม่มีใครค้นพบ, และใช้ชีวิตที่เหลืออยู่จนจบสิ้น
ในยามที่ใกล้จะสิ้นใจ… เขาได้จัดเตรียมสุสานของตนเอง, ออกแบบการทดสอบไว้มากมาย ซึ่งการทดสอบเหล่านี้ล้วนเกี่ยวข้องกับความรัก โดยมีจุดประสงค์เพียงหนึ่งเดียว…
เขายอมรับได้หากทรัพย์สมบัติของตนถูกคนอื่นนำไป… แต่เขายอมรับไม่ได้หากมันถูกนำไปโดยพวกคลั่งรัก!
เขาเจ็บช้ำจากความรักมามากพอแล้ว พอได้เห็นพวกสมองคลั่งรักที่เหมือนกับตนเอง ก็รู้สึกขยะแขยงขึ้นมา
….
เมื่อฉู่ลู่ได้ยินคำถามนี้ เขาก็ตอบกลับโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
“ย่อมต้องสนับสนุนอยู่แล้ว! สนับสนุนเต็มร้อย! ชีวิตที่ปราศจากความรักย่อมไม่ใช่ชีวิตที่สมบูรณ์!”
เพราะท้ายที่สุด… เขามาที่นี่ก็เพื่อช่วยอี้เสี่ยวหว่านตามหาวาสนาคู่ครอง หากมัวแต่พูดว่าความรักมันช่างน่าเบื่อ และสิ้นเปลืองเวลาชีวิต, นั่นก็มีแต่จะทำลายความไว้เนื้อเชื่อใจที่อี้เสี่ยวหว่านมีต่อเขาลงเปล่าๆ
เมื่อนึกถึงว่าอี้เสี่ยวหว่านที่สามารถชิงร่างกลับคืนไปได้ทุกเมื่อ การรักษาความไว้เนื้อเชื่อใจไว้จึงเป็นเรื่องที่สำคัญอย่างยิ่ง
ลี่หมิงเสียได้ยินถ้อยคำนี้ แม้ภายนอกจะยังคงไม่ไหวติง แต่ในใจกลับหัวเราะเยาะ
—สมองคลั่งรักสินะ? ดีมาก! ดีมาก! ว่าไปแล้วนิกายกระบี่จื่อเสียดูเหมือนจะอุดมไปด้วยพวกสมองคลั่งรักจริงๆ ครานี้ย่อมไม่มีปัญหาแล้ว!
“ดี! เช่นนั้นก็เริ่มการทดสอบเถิด” ลี่หมิงเสียกล่าวพลางหันหลังเดินไป
“ตามข้ามา”
ฉู่ลู่เดินตามเขาเข้าสู่สุสาน ผ่านระเบียงทางเดินอันยาวเหยียด, จากนั้นภาพตรงหน้าก็พลันเปลี่ยนไป
“นี่คือด่านทดสอบที่หนึ่ง” ลี่หมิงเสียชี้ไปยังสวนบุปผาเบื้องหน้า…
เป็นสวนบุปผาอันงดงาม ทั่วทุกหนแห่งเต็มไปด้วยดอกไม้สีแดงที่กำลังเบ่งบานอวดโฉม ดอกไม้เหล่านี้ยังส่งกลิ่นหอมอบอวล บรรยากาศทั้งหมดช่างไม่เข้ากับสุสานแห่งนี้เลยแม้แต่น้อย
“เจ้าเพียงแค่ห้ามใช้พลังวัตรใดๆ, ห้ามทำลายล้างสิ่งใด และเดินผ่านสวนบุปผาแห่งนี้ไปให้ได้ ก็จะถือว่าผ่านด่านที่หนึ่งแล้ว” ลี่หมิงเสียกล่าว
“ง่ายเพียงนี้เชียวหรือ? ยังมีอะไรที่ยังไม่บอกอีกหรือไม่?”
“และนี่คือบุปผาอันใด?” ฉู่ลู่เอ่ยถาม
“ที่ข้าจำเป็นต้องบอกก็มีเพียงเท่านี้” ลี่หมิงเสียลอบยิ้มชั่วร้ายในใจ แต่ภายนอกกลับแสร้งทำเป็นจริงจังกล่าวว่า
“จะไปหรือไม่ไปนั่นเป็นเรื่องของเจ้า หากเจ้าคิดจะยอมแพ้ที่ตรงนี้เลย… ก็ได้เช่นกัน”
“ก็ได้” ฉู่ลู่ก็ไม่คิดอะไรมาก ก้าวเท้าเดินไปข้างหน้าโดยตรง
ลี่หมิงเสียเห็นภาพนี้ ในใจก็พลันหัวเราะเยาะ รอคอยให้ฉู่ลู่ต้องขายหน้า
บุปผาในสวนนั่น หาใช่บุปผาธรรมดา… แต่เป็นบุปผาแห่งรักอันล้ำค่าอย่างยิ่ง ทั้งยังมีวามสามารถอันเป็นเอกลักษณ์
กลิ่นหอมของพวกมันที่ปล่อยออกมา จะปลุกเร้าความทรงจำด้านอารมณ์ความรู้สึกที่อยู่ในส่วนลึกของผู้บำเพ็ญให้ตื่นขึ้น, เมื่อใดที่ตกอยู่ในห้วงแห่งความทรงจำ ก็จะถูกเถาวัลย์ของบุปผาแห่งรักพันธนาการจนรัดกุม
มีเพียงผู้ที่รักษาความตื่นรู้ ไม่ถูกอารมณ์ความรู้สึกรบกวนเท่านั้น ถึงจะสามารถเดินออกจากสวนบุปผานี้ได้
และจุดจบของพวกสมองคลั่งรัก… ก็มีเพียงการถูกมัดจนกลายเป็นบ๊ะจ่างเท่านั้น!
ฉู่ลู่ก้าวเท้าเข้าไปในสวนบุปผา
ในชั่วพริบตา! บุปผาแห่งรักทั่วทั้งสวนก็พลันสั่นสะท้านขึ้นมาเล็กน้อย
ลี่หมิงเสียเห็นภาพนี้ก็คิดในใจ
‘โห้! เป็นถึงยอดฝีมือแห่งการคลั่งรักเสียด้วย… เพิ่งจะเข้าไป, ก็ปลุกเร้าบุปผาแห่งรักได้ทั้งหมดแล้ว’
ฉู่ลู่ยังคงเดินหน้าต่อไป บุปผาแห่งรักในสวนก็ยิ่งสั่นสะท้านรุนแรงขึ้น, ประหนึ่งฝูงอสูรปีศาจกำลังเริงระบำอย่างบ้าคลั่ง
“หืม?” ลี่หมิงเสียขมวดคิ้วมุ่น รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
บุปผาแห่งรักถูกกระตุ้นถึงขั้นนี้แล้ว เหตุใดฉู่ลู่ถึงยังเดินต่อไปได้? เหตุใดบุปผาแห่งรักถึงยังไม่ปล่อยเถาวัลย์ออกมาอีกเล่า?
ภายในสวนบุปผาเดิมทีก็ไม่ได้มีทางเดินเว้นไว้ให้ พอเดินหน้าไปได้ครู่หนึ่ง… ฉู่ลู่ก็ไม่มีที่ให้ก้าวเท้าต่อไปแล้ว เพราะเบื้องหน้าถูกขวางกั้นไว้จนแน่นหนา
และเนื่องจากกฎที่ว่าห้ามทำลายบุปผาแห่งรักเหล่านี้ ฉู่ลู่จึงทำได้เพียงยื่นมือออกไป หวังจะแหวกหมู่ดอกไม้ที่กำลังแผ่ขยายไปทั่วทุกทิศที่อยู่เบื้องหน้า
ครั้นเมื่อมือของฉู่ลู่ค่อยๆ เคลื่อนเข้าไปใกล้ บุปผาแห่งรักนั่นกลับยิ่งสั่นสะท้านรุนแรงขึ้น ถึงขั้นที่กลีบดอกจะร่วงหล่นจนหมดสิ้น
จากนั้นพลันได้ยินเสียง ‘ปุ๊!’ คราหนึ่ง
บุปผาแห่งรักก็ถอนรากถอนโคนตัวเองออกมา!
“เอ๊ะ?” ฉู่ลู่ชะงักงันไป
“เอ๊ะ!?” ลี่หมิงเสียพลันเบิกตากว้าง
—เวรเอ๊ย? ข้าเห็นอะไร? นี่ข้าเห็นอะไรกัน?! บุปผาแห่งรักคิดจะหนีรึ?
ในตำนานเล่าขานกันว่าเมื่อบุปผาแห่งรักต้องเผชิญกับวิกฤตอันใหญ่หลวง มันจะละทิ้งผืนดินและหลบหนีไปชั่วคราว
แต่สถานการณ์เช่นนี้โดยทั่วไปจะเกิดขึ้นเฉพาะยามบังเกิดภัยพิบัติทางธรรมชาติเท่านั้น, ย่อไม่เคยหลบเพียงเพราะแค่มีคนเข้าใกล้… เรื่องเช่นนี้ไม่เคยได้ยินมาก่อน!
และท้ายที่สุด, กลิ่นหอมของบุปผาแห่งรัก ต่อให้มิอาจทำให้อีกฝ่ายตกอยู่ในห้วงภวังค์ได้ แต่อย่างน้อยก็ยังสามารถสลายจิตสังหาร ย่อมมิอาจนับได้ว่าเผชิญกับวิกฤต…
สามารถทำให้บุปผาแห่งรักหวาดกลัวได้ถึงเพียงนี้ นี่มันต้องเป็นคนที่อำมหิตไร้หัวใจเพียงใดกัน?
ทว่ายังไม่ทันที่ลี่หมิงเสียจะถอนหายใจเสร็จสิ้น พลันได้ยินเสียงบางอย่างดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง…
บุปผาแห่งรักในสวนใหญ่ทั้งสวน ต่างก็ถอนรากถอนโคนตัวเองออกมา ก่อนพากันแตกฮือหนีไปทางด้านข้าง จนเปิดเป็นเส้นทางสายหนึ่งขึ้นมาจนสำเร็จ
ลี่หมิงเสียตกตะลึงจนถึงขั้นพูดไม่ออก
—บุปผาแห่งรักถึงกับยอมเปิดทางให้... มันต้องเป็นคนไร้หัวใจเพียงใดกัน ถึงจะคู่ควรกับการปรนนิบัติเช่นนี้?
ฉู่ลู่เห็นภาพนี้, ในใจก็รู้สึกสงสัยอยู่บ้าง… แต่ก็ไม่คิดอะไรมาก, เขาก้าวเท้าเดินหน้าต่อไป เพียงไม่นานก็เดินผ่านสวนบุปผาไปได้ จากนั้นจึงหันหลังกลับไปกวักมือเรียกลี่หมิงเสีย…
ลี่หมิงเสียตามไปพร้อมกับอารมณ์ที่ซับซ้อนยิ่ง, เขามองฉู่ลู่อย่างพิจารณาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า พลางคิดในใจว่าเจ้านี่สนับสนุนความรักจริงๆ หรือเปล่า? คิดว่าชีวิตที่ปราศจากความรักคือชีวิตที่ไม่สมบูรณ์จริงๆ หรือ?
ลี่หมิงเสียยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามันไม่ถูกต้อง เพราะอย่างไรเสียอีกฝ่ายก็ไม่มีความจำเป็นต้องโกหกในเรื่องเช่นนี้
ยิ่งไปกว่านั้น… ปฏิกิริยาของบุปผาแห่งรักก็ประหลาดล้ำจนผิดปกติ
หรือว่าการทดสอบเหล่านี้มันถูกทิ้งไว้นานเกินไป จนมีส่วนใดขัดข้องไปแล้ว?
อืม, สมควรจะเป็นเช่นนั้น ไม่งั้นมันก็ประหลาดเกินไป…
ต่อมาลี่หมิงเสียก็ครุ่นคิดอีกว่า อย่างไรเสียก็เป็นถึงสุสานที่ยอดคนเช่นนักพรตแห่งร้อยสมบัติทิ้งไว้
คงเป็นไปไม่ได้ที่ทุกด่านจะพร้อมใจกันขัดข้อง, ฉู่ลู่ย่อมต้องล้มเหลวไม่เร็วก็ช้า ไม่จำเป็นต้องกังวลมากนัก
ดังนั้นเขาจึงสงบสติอารมณ์ลงแล้วกล่าวว่า
“ด่านที่หนึ่งนี้ถือว่าเจ้าผ่านแล้ว พวกเราไปกันเถอะ… ต่อไปคือด่านที่สอง”
ฉู่ลู่พยักหน้าแล้วเดินตามไป เขาไม่ล่วงรู้เรื่องราวของบุปผาแห่งรัก ดังนั้นจึงไม่รู้ว่าปฏิกิริยาของตนเองเมื่อครู่นั้นมันประหลาดเพียงใด
เขาเข้าใจว่าทุกอย่างเป็นปกติ ดังนั้นเมื่อสภาพจิตใจจึงสงบนิ่งแล้ว จึงพร้อมเข้าสู่ด่านต่อไป