บทที่ 63 เจ้า... ชอบความรักหรือไม่?
บทที่ 63 เจ้า... ชอบความรักหรือไม่?
เมื่อบรรลุเงื่อนไขแล้ว ก็ไม่มีเหตุผลให้อยู่นานอีกต่อไป ฉู่ลู่คว้าไม้ฟืนคู่กายของอี้เสี่ยวหว่าน กล่าวลาเหล่าศิษย์น้องชายหญิงแล้วจึงลงเขาไป
สุสานนักพรตแห่งร้อยสมบัตินั้น… อยู่ห่างไกลจากนิกายกระบี่จื่อเสียพอสมควร
ฉู่ลู่บุกป่าฝ่าดง, ย่างเข้าสู่หุบเขาเมฆเขียว ว่ายน้ำข้ามแม่น้ำดำ และเดินทะลุดินแดนทรายอัคคีม่วง, กระทั่งในที่สุด… ก็มาถึงเขาเก้าอเวจี
เขาเก้าอเวจีสูงตระหง่านเสียดเมฆา เป็นเทือกเขาที่สูงชันยิ่งนัก ท่ามกลางหุบเขาอบอวลไปด้วยไอทมิฬ บนยอดเขามีหิมะปกคลุมตลอดทั้งปี ภายในมักมีเรื่องราวของภูตผีปีศาจอยู่เนืองนิจ
ด้วยความรอบคอบ… ฉู่ลู่จึงลองสอบถามเรื่องราวเกี่ยวกับเขาเก้าอเวจีจากชาวบ้านที่อาศัยอยู่แถบนั้น
แล้วจึงได้ล่วงรู้เรื่องราวบางอย่างจากปากของเหล่าปุถุชน…
ว่ากันว่าเมื่อพันปีก่อน เขาเก้าอเวจีมิได้มีทัศนียภาพเช่นนี้
ในยามนั้น... เขาเก้าอเวจีเคยเขียวขจีไปด้วยพฤกษา เปี่ยมล้นไปด้วยชีวิตชีวา และอุดมสมบูรณ์ไปด้วยพืชพรรณ, ถึงขั้นที่ว่านายพรานผู้ช่ำชองคนหนึ่ง สามารถล่าหมูป่าได้ถึงสองตัวภายในวันเดียว
จนกระทั่งวันหนึ่ง… หายนะก็พลันร่วงหล่นมาจากฟ้า, มีผู้บำเพ็ญวิถีมารสองคนปรากฏตัวขึ้น และเปิดฉากต่อสู่กันอย่างดุเดือด, เปลี่ยนแปลงทัศนียภาพของภูเขานี้ไปโดยสิ้นเชิง
หลังจากนั้นก็ไม่มีผู้ใดได้เห็น ว่าผู้บำเพ็ญวิถีมารทั้งสองนั้นไปที่ใด, ทั้งยังไม่พบศพของพวกเขาในภูเขาอีก ราวกับว่าพวกเขาระเหยหายไปจากโลกหล้านี้อย่างไร้ร่องรอย
ฉู่ลู่ได้ยินตำนานเรื่องเล่านี้ ก็พลันได้กลิ่นอายอันตรายลอยมาจางๆ
แต่จะให้ถูกตำนานเรื่องเล่าเพียงเรื่องเดียวข่มขวัญจนถอยหนีก็คงมิใช่ ดังนั้นเขาจึงยังคงย่างเท้าเข้าสู่เขาเก้าอเวจีต่อ
ฉู่ลู่มาถึงบริเวณเชิงเขา แล้วจึงเริ่มค้นหาไปรอบๆ
ตามที่ระบุไว้ในแผนที่… แถบนี้ควรจะมีศิลาดาวห้าแฉกซ่อนอยู่, ขอเพียงค้นหาศิลาชิ้นนั้นพบ ก็จะสามารถเปิดทางเข้าสู่สุสานได้
แต่ฉู่ลู่ค้นหาอยู่พักใหญ่ ถึงขั้นใช้จิตเทวะสแกนหาดูแล้ว… ก็ยังไม่พบศิลาดาวห้าแฉกที่ว่านั่นในแถบนั้นเลย
ขณะที่ฉู่ลู่กำลังขมวดคิ้วครุ่นคิด, เขาก็พลันเงยหน้าขึ้น พบว่าที่ห่างไกลออกไปมีศิลาขนาดใหญ่รูปร่างประหลาดก้อนหนึ่ง ยื่นออกมาจากหน้าผาอย่างโดดเด่น
ฉู่ลู่เดินเข้าไปดู… ก็พบว่าศิลาก้อนนั้นแข็งแกร่งอย่างผิดปกติยิ่ง แม้แต่เขาก็มิอาจทำให้เกิดรอยขีดข่วนได้เลยแม้แต่น้อย
ฉู่ลู่ทำท่าครุ่นคิด จากนั้นเขาก็ถอยระยะห่างออกมา ขยับไปทางซ้ายและขวาเพื่อปรับมุมมอง
เมื่อเขามายืนอยู่ในตำแหน่งหนึ่ง ศิลาที่อยู่ตรงหน้าก็พลันปรากฏเป็นรูปร่างดาวห้าแฉกอย่างชัดเจน
“เป็นเช่นนี้จริงๆ ด้วย, นี่มันช่าง...” ฉู่ลู่คิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจไม่บ่นออกมา
เขามองไปรอบๆ พลางพึมพำ
“เช่นนั้นเราก็หาศิลาพบแล้ว ตอนนี้ต้องทำอย่างไรต่อ? ดูเหมือนจะยังไม่มีอะไรเปลี่ยน...”
ยังไม่ทันขาดคำ พลันมีแสงสีขาวสว่างวาบขึ้นที่ใต้เท้าของฉู่ลู่, ความรู้สึกไร้น้ำหนักอันรุนแรงสายหนึ่งพลันจู่โจมเข้าใส่ทั่วทั้งร่าง
สรรพสิ่งพลันมืดมิดลงตรงหน้า เขารู้สึกราวกับตนเองกำลังร่วงหล่นลงสู่ห้วงเหวลึกสุดหยั่ง...
…
ภายในมิติลับ
ลี่หมิงเสียรู้สึกอ้างว้างอย่างยิ่ง บนภูเขาไม่เคยรับรู้ถึงตะวันจันทรา...
นับตั้งแต่ที่ปะทะกับเย่หลัวซาในครานั้น, และได้รับชัยชนะอันขมขื่นมา จนพลาดท่าไปสัมผัสโดนกลไกมาถึงมิติเร้นลับแห่งนี้...
จวบจนบัดนั้น… ก็ไม่รู้แล้วว่าเวลาได้ผ่านไปกี่ปีแล้ว
เนื่องจากภายในมิติเร้นลับแห่งนี้ ยากที่จะได้รับพลังวิญญาณที่เพียงพอต่อการรักษาอาการบาดเจ็บ ยาโอสถที่พกติดตัวมาก็ถูกใช้ไปจนหมดสิ้น บาดแผลบนร่างกายจึงมิอาจฟื้นฟูได้ต่อ, และร่างกายของลี่หมิงเสียจึงเน่าเปื่อยไปนานแล้ว
ที่เขายังมีชีวิตอยู่ได้ ก็เพราะในยามที่ใกล้จะสิ้นใจ เขาได้ตัดสินใจทุ่มสุดตัวบุกฝ่ามิติเร้นลับแห่งนี้!
ผลลัพธ์ทำให้พบว่าที่แห่งนี้คือ ‘มิติเร้นลับแห่งการทดสอบ’
ทั้งยังมีจิตแห่งมิติคอยควบคุมดูแล
ในยามที่ลี่หมิงเสียก็ใกล้จะสิ้นลมหายใจเพราะการทดสอบของมิติ เพราะมันช่างยากเย็นแสนเข็ญอย่างยิ่ง…
เขาจึงไม่เลือกที่จะฝ่าด่าน แต่กลับเลือกใช้วิธีการอื่นแทน!
เคล็ดวิชาหลักที่ลี่หมิงเสียฝึกฝนมีนามว่า 《เคล็ดอสูรกลืนวิญญาณ》 นั่นเป็นเคล็ดวิชาที่ชั่วร้ายแขนงหนึ่ง ซึ่งสามารถเพิ่มพูนพลังของตนเองได้ด้วยการกลืนกินดวงวิญญาณของผู้อื่น
เมื่อฝึกฝนจนถึงขั้นมหาบรรลุแล้ว ก็จะสามารถยึดร่างผู้อื่นได้!
ดังนั้นเขาจึงฉวยโอกาสที่อีกฝ่ายไม่ทันระวัง... ยึดร่างจิตแห่งมิติเสีย
หลังจากกลายเป็นจิตแห่งมิติ เขาก็ได้รับความรู้มากมายมหาศาลในทันที, ได้ล่วงรู้ถึงที่มาของมิติ และในขณะเดียวกันก็ได้ครอบครองอำนาจควบคุมมิติเร้นลับทั้งหมดด้วย
แต่ก็มิใช่ว่าจะมีเพียงแต่เรื่องดี เพราะการได้ครอบครองอำนาจของจิตแห่งมิตินั้น ก็ย่อมต้องได้รับพันธนาการของมันเช่นกัน
เขาไม่สามารถออกจากมิติเร้นลับแห่งนี้ได้, ทั้งยังมิอาจกระทำการใดๆ ที่ขัดต่อกฎเกณฑ์ได้อีก
ผลลัพธ์ก็คือ... แม้เขาจะมีชีวิตรอดมาได้ แต่ก็ต้องถูกกักขังอยู่ที่นี่
แต่ทว่า…
หนทางในการหลบหนีก็พอมีอยู่บ้าง
ขอเพียงมีคนดวงซวยที่บังเอิญหลงเข้ามาอีกสักคน... ก็เพียงพอแล้ว!
แม้ว่ากฎของมิติเร้นลับจะระบุไว้ว่ามิอาจทำร้ายผู้ที่มาเยือนได้โดยตรง แต่นั่นก็จำกัดเฉพาะผู้ที่ยังไม่เคยเข้าร่วมการทดสอบเท่านั้น
ผู้ที่พยายามฝ่าด่านจนล้มเหลว… ย่อมไม่ได้รับการคุ้มครองใดๆ ทั้งสิ้น!
เมื่อถึงเวลานั้นเขาก็สามารถใช้เคล็ดวิชาลับอีกครั้ง ชิงร่างกายของอีกฝ่าย เพื่อให้ได้มาซึ่งอิสรภาพ!
เพียงแต่ปัญหาคือเขารอคอยมานานถึงเพียงนี้ แต่ก็ยังไม่ได้พบคนดวงซวยผู้นั้นเสียที
ในห้วงเวลาอันยาวนาน... ลี่หมิงเสียก็ค่อยๆ สิ้นหวัง
เขาคิดว่าตนเองคงไม่มีวันได้จากไปชั่วนิรันดร์แล้ว
อย่างไรเสียเขาเก้าอเวจีก็เป็นสถานที่ห่างไกลไร้ผู้คนอยู่แล้ว มิติเร้นลับแห่งนี้ก็ยังซ่อนตัวมาตลอด, เว้นเสียแต่ว่าจะมีแผนที่อยู่ในมือ มิเช่นนั้นก็ยากที่จะจินตนาการได้ว่าจะมีคนบังเอิญมาสัมผัสโดนกลไกเข้าพอดี
“อืม...” ลี่หมิงเสียถอนหายใจคราหนึ่ง
ครุ่นคิดว่าสู้กลับไปหลับใหลชั่วนิรันดร์เสียยังดีกว่า การต้องตื่นขึ้นมารอคอยเช่นนี้ต่อไป… ก็เป็นเพียงการทรนมานตนเอง และ...
วูบ!
แสงสีขาวสายหนึ่งสว่างวาบขึ้นจากเพดานที่มืดมิด ปรากฏร่างของคนผู้หนึ่งที่ร่วงหล่นลงมาอย่างแรง!
จากนั้นก็ลงมายืนหยัดอย่างมั่นคงอยู่บนพื้น
ลี่หมิงเสียที่กำลังคิดจะกลับไปหลับใหลพลันอุทาน
“เอ๊ะ?”
จากนั้นเขาก็พลันลิงโลดอย่างบ้าคลั่ง
—มีคนมา! มีคนมา! ในที่สุดก็มีคนมาแล้ว!
ส่วนร่างของคนผู้นั้น, หรือก็คือฉู่ลู่ กำลังกวาดตามองไปรอบๆ เพื่อทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อม
ทันใดนั้นก็มีบางสิ่งที่คล้ายกับลูกไฟวิญญาณพุ่งเข้ามาปะทะใบหน้า ทำเอาเขาตกใจจนต้องรีบยกไม้ฟืนขึ้นมาป้องกันในทันที
“สิ่งใดกัน?!” เขาตะโกน
“ผู้มาเยือน… อย่าได้ตื่นตระหนก” ลี่หมิงเสียก็ถูกเสียงตะโกนนี้เรียกสติให้กลับมาสงบลงได้เช่นกัน
เขาเข้าใจว่าตนเองต้องสวมบทบาทเป็นจิตแห่งมิติให้ดีเสียก่อน เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเกิดความสงสัย จึงจะสามารถดำเนินเรื่องในภายหลังต่อไปได้
ดังนั้นเขาจึงหยุดลง ทำท่าทางที่เปี่ยมไปด้วยบารมีแล้วกล่าวว่า
“ข้าคือจิตมิติของสถานที่แห่งนี้ เจ้าคือผู้ใด? เหตุใดจึงมาถึงสถานที่แห่งนี้ได้?”
“จิตแห่งมิติ?” ฉู่ลู่กระพริบตา
จากนั้นก็เล่าเรื่องราวที่ตนเองบังเอิญได้รับแผนที่ขุมทรัพย์ และออกเดินทางตามหามาตลอดทางจนถึงที่นี่ให้ฟังจนจบ สุดท้ายจึงเอ่ยถาม
“ที่นี่คือสุสานนักพรตแห่งร้อยสมบัติใช่หรือไม่?”
ลี่หมิงเสียได้ยินดังนั้น ในใจก็ทั้งตื่นเต้นและยินดี
ที่ตื่นเต้นคือคาดไม่ถึงว่าจะมีแผนที่อยู่จริงๆ! และที่ยินดีคืออีกฝ่ายกลับมาจากนิกายกระบี่จื่อเสีย, นั่นเป็นถึงสำนักใหญ่ที่มีชื่อเสียง... ร่างกายนี้หากนำมาใช้เป็นร่างเปลี่ยนถ่าย ก็ถือว่าดียิ่งนัก!
ดังนั้นเขาจึงกล่าวต่อ
“ถูกต้อง ที่นี่คือสุสานนักพรตแห่งร้อยสมบัติ, เจ้า... ช่างเถอะ… ไม่ต้องวางมาดพูดจากันแล้ว, หากเจ้าต้องการสมบัติล้ำค่าภายในสุสาน ก็จำเป็นต้องผ่านการทดสอบมากมายที่นักพรตแห่งร้อยสมบัติวางไว้เสียก่อน”
“เจ้า... ยินดีหรือไม่?”
“แน่นอน” ฉู่ลู่พยักหน้า
นี่ก็นับเป็นบทละครที่พบเห็นได้บ่อย เขาก็ไม่มีอะไรต้องคัดค้านอยู่แล้ว
“ดีมาก!” ลี่หมิงเสียกำลังคิดจะเริ่มการทดสอบ, แต่ยังไม่ทันได้ลงมือ ในใจก็พลันสะดุ้ง!
เขาตระหนักได้ว่าตนเองลืมคำถามที่สำคัญอย่างยิ่งไปข้อหนึ่ง
เขามองไปที่ฉู่ลู่แล้วกล่าวว่า
“ก่อนที่จะเริ่มการทดสอบ ข้าขอถามเจ้าสักประโยคหนึ่งก่อน... เจ้ามีความคิดเห็นเช่นไรต่อเรื่องความรัก?”
ที่ลี่หมิงเสียถามเช่นนี้… ย่อมมีเหตุผล
นักพรตแห่งร้อยสมบัติในอดีตเป็นถึงนักรักพเนจร ชื่นชอบบรรยากาศใต้บุปผาจันทราอย่างยิ่ง
ปรารถนาที่จะได้คู่มาเคียงจนแก่เฒ่า ช่างเปี่ยมไปด้วยความโรแมนติกยิ่งนัก
จนกระทั่งวันหนึ่ง… เขาถูกคนผู้หนึ่งหลอกให้แต่งสายฟ้าแลบหย่าสายฟ้าแลบ
และแบ่งทรัพย์สมบัติให้ไปถึงครึ่งหนึ่ง!