บทที่ 4: หมั่นโถวสตรอว์เบอร์รีแอลเพนพร้อมจำหน่ายแล้วจ้า!

บทที่ 4: หมั่นโถวสตรอว์เบอร์รีแอลเพนพร้อมจำหน่ายแล้วจ้า!

"ป๊ะป๋า หนูยังอยากได้ของเล่นน้องกระต่ายอีกเยอะๆ เลย แล้วก็ตุ๊กตาหมีด้วย..." ถังจื่อซานพูดด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสาตามประสาเด็ก

ถังเหรินกอดลูกสาวแล้วตอบด้วยรอยยิ้ม "ได้เลยครับลูกสาวของป๊ะป๋ากับหม่าม้าหลินจื่อเหยียน"

"เดี๋ยวพอป๊ะป๋าหาเงินได้เยอะๆ ป๊ะป๋าจะซื้อบ้านหลังใหญ่ๆ ให้หนูอยู่ แล้วก็ซื้อของเล่นให้เยอะๆ เลย!"

พูดไป ถังเหรินก็กัดหมั่นโถวคำโตเข้าปากไปอีกคำ

"อื้อ! ป๊ะป๋าต้องรวยแน่ๆ" ถังจื่อซานทำท่าเลียนแบบถังเหริน หยิบหมั่นโถวกระต่ายขึ้นมากัดคำโตบ้าง

ให้ตายสิ พลาดโอกาสรวยไปซะแล้วเรา

ถ้าลูกสาวเขาพูดประโยคเมื่อกี้ออกมาเอง ป่านนี้เขาอาจจะนอนตีพุงอยู่ในคฤหาสน์หรูไปแล้วก็ได้

สมแล้วที่เขาว่ากันว่า ช้าๆ ได้พร้าเล่มงาม รีบร้อนไปก็เสียการเปล่า

แต่ยังไงซะก็โดนระงับรางวัลแค่แค่วันเดียว ชีวิตยังอีกยาวไกล มีทั้งระบบและลูกสาวอยู่เคียงข้าง ยังไงก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีวันรวย

เวลาที่เหลือ ถังเหรินใช้ไปกับการเล่นสนุกหยอกล้อกับลูกสาวบนสนามหญ้า

นานนับเดือนแล้วที่เขาไม่ได้รู้สึกผ่อนคลายและสบายใจขนาดนี้

ไม่ต้องมานั่งทะเลาะเบาะแว้งเรื่องจุกจิกกวนใจกับอดีตภรรยาอย่างหลิวหรงอีก และไม่ต้องเครียดเรื่องปัญหาการเงินของบริษัทอีกต่อไป

พอใจสบายกายสบายใจ เขาก็อดคิดไม่ได้ว่า ถ้ามีระบบอยู่ด้วยไปตลอดชีวิต อนาคตข้างหน้าก็คงไม่ต้องกังวลอะไรอีกแล้ว

ความลำบากในตอนนี้มันก็แค่ชั่วคราว อนาคตที่สดใสกำลังรออยู่ข้างหน้าต่างหาก

หลังจากเล่นจนเหนื่อย ถังจื่อซานก็ผล็อยหลับไปในอ้อมอกของเขา

ไม่มีที่ให้อาบน้ำ ถังเหรินลังเลว่าควรจะพาลูกสาวไปเปิดโรงแรมนอนดีไหม

คิดไปคิดมา เขาก็ตัดใจ

เงินติดตัวเหลือไม่ถึงร้อยหยวน ยังต้องเก็บไว้เป็นค่าใช้จ่ายสำหรับวันพรุ่งนี้อีก

ต่อให้พรุ่งนี้เวลานี้ระบบจะปลดล็อกแล้ว ก็ใช่ว่าลูกสาวจะพูดความปรารถนาที่เขาต้องการออกมาได้เป๊ะๆ ซะหน่อย

คิดได้ดังนั้น ถังเหรินก็วางลูกสาวลงนอนในเต็นท์

ในเวลานี้ เครื่องทำซาลาเปาทะลุมิติก็ผลิตหมั่นโถวเสร็จเรียบร้อยพอดี

ถังเหรินหยิบขึ้นมาลูกหนึ่งอย่างตื่นเต้น กัดเข้าไปคำหนึ่ง ทันใดนั้น รสหวานของสตรอว์เบอร์รี ไข่ไก่ นมสด และน้ำผึ้งก็ระเบิดความอร่อยอบอวลไปทั่วทั้งปาก!

ตามมาด้วยคำที่สอง รสหวานละมุนที่ติดปลายลิ้นราวกับน้ำแร่จากเทือกเขาแอลป์ รสชาติเข้มข้นจนทำให้คนกินแทบจะเคลิบเคลิ้ม

บ้าไปแล้ว!?

นี่มันหมั่นโถวแน่เหรอ?

มันอร่อยยิ่งกว่าขนมปังหรือเค้กสุดหรูระดับโลกซะอีก!

ถังเหรินแทบไม่อยากเชื่อเลยว่า แป้งสาลีธรรมดาๆ พอเติมไข่ นม สตรอว์เบอร์รี และลูกอมแอลเพนลงไป จะกลายร่างเป็นหมั่นโถวรสเลิศล้ำได้ขนาดนี้

หมั่นโถวพวกนี้มันคืออาหารรสเลิศระดับท็อปชัดๆ

ตั้ง 2,000 ลูก? เขาไม่มีทางกินหมดแน่ๆ งั้นก็เอาไปขายซะเลยสิ

ยังไงตอนนี้เขาก็ถังแตกอยู่แล้ว การขายหมั่นโถวก็เป็นอาชีพสุจริต ไม่เห็นมีอะไรน่าอายตรงไหน

แถมหมั่นโถวพวกนี้ยังทำกำไรได้เป็นร้อยเป็นพันเท่า

ตอนนี้ต้องหาทางเอาตัวรอดจากวิกฤตตรงหน้าไปให้ได้ก่อน

ข้อดีอีกอย่างของเจ้าเครื่องทำซาลาเปาทะลุมิตินี่ก็คือ หลังจากผลิตรอบแรกเสร็จ ต่อให้ยังไม่เอาของออกมา ก็สามารถเติมวัตถุดิบชุดที่สองลงไปผลิตต่อได้เลย

ดังนั้น ถังเหรินจึงเติมวัตถุดิบชุดที่สองลงไป

เขาวางแผนว่าพรุ่งนี้เช้าตรู่ จะขับรถไปที่ตลาดสดที่มีคนพลุกพล่านหรือหน้าโรงเรียนเพื่อขายหมั่นโถว

เขาจะเตรียมป้ายโฆษณาไว้ล่วงหน้า แล้วก็ควรจะหาซื้อโทรโข่งเล็กๆ สักอันด้วย

"หมั่นโถวนมสดสตรอว์เบอร์รีแอลเพนจ้า!"

"ชิมฟรี ไม่อร่อยยินดีคืนเงิน"

"ลูกละ 1 หยวน, 5 ลูก 4 หยวน, 10 ลูก 7 หยวน"

ถังเหรินรู้ดีว่าหมั่นโถวพวกนี้อร่อยเหาะ แต่สมัยนี้ ต่อให้เหล้าดีแค่ไหนก็ยังกลัวตรอกซอยลึกที่คนเข้าไม่ถึง (ของดีแค่ไหนถ้าไม่มีคนรู้จักก็ขายไม่ได้)

แถมเครื่องทำหมั่นโถวยังผลิตได้เร็วเว่อร์ ถังเหรินเลยอยากเน้นขายเอากำไรน้อยแต่เน้นปริมาณหมุนเวียนเร็วๆ ดีกว่า

ขืนขายทีละลูกสองลูก หมั่นโถวเป็นหมื่นลูก คงขายกันชาติกว่า

10 ลูก 7 หยวน ถึงกำไรจะน้อยหน่อย แต่ขายไว ได้ปริมาณ

2,000 ลูก ก็ยังทำเงินได้ตั้ง 1,400 หยวนเชียวนะ?

ยิ่งคิด ถังเหรินก็ยิ่งตื่นเต้น เขาอุ้มลูกสาวออกจากเต็นท์ไปนอนบนคาร์ซีทในรถทันที

เขาเก็บเต็นท์ ขับรถไปร้านสะดวกซื้อ ซื้อถุงใส่อาหารกับโทรโข่งอันเล็ก

จากนั้นก็แวะร้านถ่ายเอกสาร ปริ้นใบปลิวโฆษณากับคิวอาร์โค้ดรับเงิน

พอเตรียมทุกอย่างเสร็จสรรพ เขาก็ขับรถบึ่งไปที่ตลาดสดไป๋ซา หาทำเลที่คนเยอะที่สุด แล้วจอดรถในช่องจอด Smart Parking ริมถนนหน้าตลาด

(ผู้แปล: Smart Parking คือระบบจอดรถอัจฉริยะที่ใช้เทคโนโลยี เพื่อช่วยค้นหาช่องจอดรถว่าง, จัดการการชำระเงิน, หรือแจ้งข้อมูลเกี่ยวกับเวลาและค่าบริการ)

ช่องจอด Smart Parking ริมถนนจอดฟรีตั้งแต่ 2 ทุ่ม ถึง 8 โมงเช้า ซึ่งถือเป็นสวัสดิการสาธารณะของเมืองเจียงเฉิง

ไม่งั้นถ้าคิดตามเรตค่าจอดรถโหดๆ ของบางเมือง ค่าจอดคืนเดียวคงกินเงินสดที่เหลือติดตัวถังเหรินจนเกลี้ยงแน่

รอจนฟ้าสาง เขาถึงจะเริ่มตั้งร้านขายหมั่นโถวได้

อาจจะเพราะความตื่นเต้น ถังเหรินเลยนอนไม่ค่อยหลับ ก็แหม การมีระบบครอบครองมันทำให้เลือดสูบฉีดพลุ่งพล่านนี่นา

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาจะตั้งแผงขายหมั่นโถว ความรู้สึกตื่นเต้นปนกังวลมันตีกันมั่วไปหมด แถมยังต้องคอยตื่นมาเติมวัตถุดิบทุก 2 ชั่วโมงอีก เขาเลยตั้งนาฬิกาปลุกไว้คอยเตือน

ตอนตี 4 หลังจากถังเหรินตื่นมาเติมวัตถุดิบเป็นรอบที่ 5 เขาก็เลิกคิดจะนอนต่อแล้ว

เพราะเวลานี้ ตลาดสดเริ่มคึกคักไปด้วยพ่อค้าแม่ขายทั้งขาจรและขาประจำที่มาเลือกซื้อของกันแล้ว

ถังเหรินเคยเข้าใจว่าตลาดสดจะคึกคักที่สุดช่วง 8-9 โมงเช้า ตอนที่พวกลุงๆ ป้าๆ กับแม่บ้านมาจ่ายตลาด แต่เขาไม่เคยนึกเลยว่า ตอนตี 1 ตี 2 คนจะเยอะและคึกคักขนาดนี้

เวลานี้ พ่อค้าแม่ค้าจากตลาดต่างๆ ในเมือง รวมถึงฝ่ายจัดซื้อของโรงแรม จะมารวมตัวกันซื้อของราคาส่งที่นี่ คนแน่นเอี๊ยดไปหมด

วินาทีนี้ ถังเหรินเพิ่งเข้าใจว่า คนที่มาตลาดตอนเจ็ดแปดโมงเช้า คือคนที่มาซื้อของเหลือเลือกจากคนอื่นเขาอีกที

เครื่องทำหมั่นโถวผลิตออกมาทีละลูก ถังเหรินเลยต้องแพ็กหมั่นโถวใส่ถุงเตรียมไว้ แบ่งเป็นถุงละ 5 ลูก และ 10 ลูก ส่วนอีกยี่สิบสามสิบลูกวางกองไว้ในกะละมัง

เขาเปิดฝากระโปรงท้ายรถ โชคดีที่รถเทอรามองท์คันใหญ่พอตัว และถังเหรินก็ไม่มีสัมภาระอะไรมาก แถมยังมีกล่องเก็บของบนหลังคาอีก

ถังเหรินจัดให้ลูกสาวนอนตรงเบาะแถวสอง

ส่วนท้ายรถที่เคลียร์ของออกหมดแล้ว ก็กลายเป็นหน้าร้านสำหรับวางขายหมั่นโถว

เขาแขวนป้ายโฆษณา เอาที่อุดหูใส่ให้ลูกสาว แล้วเปิดโทรโข่ง

"เร่เข้ามา เร่เข้ามา! หมั่นโถวนมสดสตรอว์เบอร์รีแอลเพนอบสดใหม่จ้า!"

"ชิมฟรี ไม่อร่อยยินดีคืนเงิน"

"ลูกละ 1 หยวน, 5 ลูก 4 หยวน, 10 ลูก 7 หยวน..."

ถังเหรินไม่รู้ว่าหมั่นโถวของเขาจะเรียกลูกค้าได้ไหม แต่เขามั่นใจอยู่อย่างหนึ่งว่า ใครได้ชิมหมั่นโถวของเขาต้องซื้อกลับไปแน่นอน

ไม่มีอะไรมาก ก็เพราะมันอร่อยจนแสงออกปากไงล่ะ

ถ้าขนาดนี้แล้วยังเรียกลูกค้าไม่ได้ ก็ถือว่าการเริ่มธุรกิจของเขาล้มเหลวไม่เป็นท่า!

อย่างแย่สุด ก็แค่ลดราคาเหลือลูกละสามเหมา แล้วเลิกทำธุรกิจนี้ไปซะ...

"พ่อค้า ผมเคยเห็นคนขายรองเท้า เสื้อผ้า ผลไม้ท้ายรถมาเยอะแล้ว แต่ขายหมั่นโถวท้ายรถแบบคุณนี่เพิ่งเคยเห็นแฮะ แปลกดี!"

"คงไม่ใช่ประเภทบริษัทเจ๊ง เมียหนี เลยต้องมานอนข้างถนนโละของขายถูกๆ หรอกนะ?"

หม่าเฉียนหยวน คนขับรถบรรทุก เดินเข้ามาดูถังเหรินที่กำลังแพ็กหมั่นโถว พลางหัวเราะแซว

ถังเหรินหัวเราะร่า แพ็กหมั่นโถวใส่ถุงไปพลางตอบยิ้มๆ "เรื่องบริษัทเจ๊งน่ะเรื่องจริง เมียหนีไปกับคนอื่นก็เรื่องจริงครับพี่ แต่หมั่นโถวนี่ไม่ใช่ของโละสต๊อกจากบริษัทนะ ผมทำเองกับมือ สดๆ ใหม่ๆ เลย"

"ลองชิมดูสักลูกสิพี่! พี่เป็นลูกค้าคนแรกของผมเลยนะ ไม่อร่อยผมคืนเงินให้" ถังเหรินพูดยื่นหมั่นโถวส่งให้

"ฮ่าๆ น้องชาย ชีวิตรันทดขนาดนั้นเลยเหรอ?" หม่าเฉียนหยวนรับหมั่นโถวไปกัดคำหนึ่ง

คุณพระช่วย!

แค่คำแรก สีหน้าของหม่าเฉียนหยวนก็เปลี่ยนเป็นไม่อยากจะเชื่อ

"น้องชาย นี่นายใส่สตรอว์เบอร์รี นม แล้วก็ลูกอมแอลเพนลงไปในหมั่นโถวจริงๆ เหรอเนี่ย?"

"ใช่แล้วพี่! สตรอว์เบอร์รีสดๆ บวกกับลูกอมแอลเพน แล้วก็นมกับไข่ด้วย!"

"มิน่าล่ะ! รสชาตินี่มันสุดยอดไปเลย!"

"เกิดมาไม่เคยกินหมั่นโถวที่ไหนอร่อยขนาดนี้มาก่อน"

"เอ้า จัดมาให้พี่ถุงนึง เอาแบบ 10 ลูกนะ!" หม่าเฉียนหยวนพูดไปเคี้ยวไปไม่หยุดปาก

อร่อยจนหยุดไม่ได้จริงๆ!

"ได้เลยครับ" ถังเหรินไม่คิดเลยว่าการซื้อขายครั้งแรกจะราบรื่นขนาดนี้

"ติ๊ง บัญชีอาลีเพย์ได้รับเงิน 8 หยวน"

เสียงแจ้งเตือนเงินเข้าดังขึ้น

"อ้าว ลูกพี่ ถุงละ 10 ลูกมัน 7 หยวนเองนะ พี่โอนมาเกิน 1 หยวนแน่ะ" ถังเหรินทักท้วง

"ก็เมื่อกี้ฉันชิมของนายไปลูกนึงไม่ใช่เหรอ?" หม่าเฉียนหยวนตอบยิ้มๆ

"อีกอย่าง ฉันเป็นลูกค้าคนแรกของนาย เลขเจ็ดมันไม่สวยเท่าเลขแปดหรอกน่า!"

ถังเหรินซาบซึ้งใจ "ขอบคุณมากครับลูกพี่ งั้นพี่เอาไปแถมอีกสองลูกเลย"

พูดจบ ถังเหรินก็หยิบหมั่นโถวใส่เพิ่มไปในถุงให้อีกสองลูก

"ขอบใจ! ขอให้ขายดิบขายดีนะ" หม่าเฉียนหยวนพยักหน้าขอบคุณ ขณะเดินผ่านรถของถังเหริน เขาเหลือบไปเห็นถังจื่อซานนอนหลับปุ๋ยอยู่ข้างใน

ไม่รู้ทำไมจมูกเขาถึงรู้สึกแสบๆ ขึ้นมา เขาหันกลับมาส่งนิ้วโป้งให้ถังเหริน

"น้องชาย สู้ๆ นะเว้ย!"

ถังเหรินพยักหน้า ยกมือไหว้ขอบคุณ แล้วพูดว่า "ขอให้รวยๆ กันทุกคนครับ!"

การขายครั้งแรกผ่านไปได้ด้วยดี แต่หลังจากนั้น ผู้คนก็เดินผ่านไปผ่านมา คนมองเยอะแต่คนซื้อน้อย

ขนาดถังเหรินพยายามยื่นให้ชิมฟรี ทุกคนก็ยังโบกมือปฏิเสธ

อารมณ์เหมือนเวลาเราเดินถนนแล้วมีคนยื่นใบปลิวให้ เราก็มักจะปฏิเสธไปตามสัญชาตญาณนั่นแหละ

ถังเหรินเริ่มใจเสียนิดหน่อย ผ่านไปเกือบชั่วโมงแล้ว เขาเพิ่งขายได้แค่สามถุงเอง

ขณะที่ถังเหรินกำลังจะเก็บของย้ายที่ ก็เห็นหม่าเฉียนหยวนเดินนำขบวนคนกลุ่มใหญ่ตรงดิ่งมาทางนี้

"เร็วเข้าๆ หมั่นโถวเจ้านี้แหละที่น้องชายคนนี้ขาย อร่อยโคตรๆ!"

ถังเหรินมองฝูงชนนับสิบคนที่เดินตามหม่าเฉียนหยวนมา เล่นเอาเขาตกใจจนทำอะไรไม่ถูก

เกือบจะนึกว่าหม่าเฉียนหยวนพาพวกมารุมยำเขาซะแล้ว

"น้องชาย หมั่นโถวนายอร่อยเกินเบอร์ไปแล้ว! ฉันเลยพาพวกพี่ๆ น้องๆ มาอุดหนุน!" หม่าเฉียนหยวนตะโกนบอกพร้อมเสียงหัวเราะร่า

ถังเหรินมองหน้าหม่าเฉียนหยวน ความรู้สึกตื้นตันใจพรั่งพรูขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เขาอยากจะกระโดดเข้าไปกอดพี่ชายคนนี้จริงๆ...

จบบท